Her Name Is Calla is een Engelse band, bestaande uit zes leden. De 'Calla' uit de naam van de band is Grieks voor 'mooi', wat de muziek meteen beschrijft. Ingetogen rockmuziek die wat uit leent uit de wereldmuziek (of moet je dat folk noemen, geen idee); banjootje hier, viooltje daar. Rustig maar sfeervol kabbelt het titelnummer voort, met een erg zweverige zang eroverheen. A Sleeper is wat meer upbeat met harmoniezang en aanzwellende cymbalen. De afsluiter The White And The Skin maakt meer gebruik van progressie dan de twee andere nummers, rustig opbouwend, met op de achtergrond wat zachte blazers. Hier en daar doet dit nummer wat terugdenken aan Radiohead, en daar zit de zang zeker voor iets tussen. Leuke EP.

Hightide Hotel zijn twinkle daddies, die qua geluid waarschijnlijk het dichtst aansluiten bij Snowing. Ze brengen de sprankelende midwest emo zoals Cap'n Jazz met hun eigen draai eraan. Hightide Hotel gaat voluit voor een sneller tempo, waardoor de nummers nogal chaotisch overkomen. Voeg daarbij dat het de drummer is die zingt, en je krijgt teksten die qua ritmische plaatsing erg vreemd aanvoelen. Spijtig, want daardoor missen de nummers vaak de nodige punch om echt te blijven hangen.

Positiever zijn de zeldzame momenten van samenzang ('Weekends') en de anekdotische teksten waar toch wel wat fijne meezingers in verborgen zitten. Een combinatie van beide is te vinden in 'I Know What the Word Gone Means', één van de uitschieters van dit album.

Veel potentieel dus, maar het komt er niet altijd even goed uit.

Dit is een helemaal anders album van Hightide Hotel. Af en toe wat slepende stukken, en ook een wel erger mager geluid - lo-fi zal dat dan heten zeker. Op het eerste gehoor schreef ik het af, maar ondertussen kan ik bijna niet stoppen met ernaar te luisteren. Het einde van 'Your Bed' zal daar wel voor iets tussenzitten, onzinnig catchy is dat. Het zijn eigenlijk allemaal akoestische nummers, waardoor de drummer zich meer kan focussen op de zang, wat wel een positief effect heeft gehad. Beetje spijtig dat het bij momenten qua teksten wel héél erg klagerig wordt allemaal. Lastig om te beoordelen, ik zet in op 3*.

Celebrity Skin. Het titelnummer zet ik nog geregeld op, maar het einde van het album haal ik zelden. De nummers zijn een beetje als plattekaas uitgestreken over te veel boterhammen. De zang vind ik bij momenten wat storend, vooral met Malibu heb ik niets omwille van de wat fletse vocalen. Over de muziek, die weliswaar zwaar overgeproduceerd is, valt ook niet veel te vertellen. Het is allemaal maar wat geglazuurde Pro-Tools grunge, makkelijk wegluisterend maar nergens beklijvend.