Matig EPtje - beetje twinkle, 90s emo, maar vooral rommelig ingespeeld en bij momenten nogal futloos. Vooral dat laatste zou toch echt niet mogen in dit genre.

Alive 2007 is veruit de best gewaardeerde elektronische muziek op MuMe, en daar kan ik als leek in het genre toch wel in vinden. Het is een héél erg plezante live registratie. Alles klinkt uitstekend, en het publiek geeft zeker een extra vibe aan de muziek. Ik heb weinig verstand van de kunst van het remixen, maar ik vind eigenlijk alle nummers op dit album beter klinken dan het origineel. Het tempo wordt constant hoog gehouden en de muziek kakt nergens in, wat voor zo'n lang album toch een prestatie op zich is. Dikke 4*

Weer dezelfde tegenslag als bij Human After All (heb ik zelfs nooit uitgeluisterd gekregen) en Discovery (2*). Ook hier staan er weer enkele uiterst aangename oorwurmen op (Get Lucky vind ik vrij geweldig), en voor de rest veel te lang uitgesponnen ideeën waar feitelijk niets mee gedaan wordt. Dieptepunt voor mij is "Doin' it right", wat een rotnummer is dat zeg. Ik zit ergens tussen de 2* en 2,5*, maar omdat zelfs de goeie nummers de helft korter hadden gekund ga ik voor de lagere score.

Hoezee! Melodische screamo! Daïtro brengt stevige, mooi geproduceerde post-rock met screams eroverheen. De vergelijking met Envy ligt dus voor de hand, al vind ik de vocalen hier veel beter. Ook is het meerstemmige gitaarspel hier erg melodisch, wat al meteen opvalt bij het beluisteren van het openingsnummer. Soms doet het gitaarspel wat denken aan shoegaze doordat er één gitaar is die hetzelfde akkoord schier eindeloos blijft doorspelen terwijl de ander er iets overheen speelt. Wanneer dan plots het akkoord wisselt of wegvalt geeft dat een fijne climax. Het drumwerk is niets speciaals en klinkt ook erg galmend, maar stoort nergens.

Kortom, muzikaal is dit leuke post-rock, maar puur instrumentaal zou deze plaat wel inzakken als een pudding. Gelukkig zijn er de vocalen van ex-Gantz zanger Aurélien. Op enkele stukken spoken-word na schreeuwt 'ie alle Franse teksten. Hij zingt constant tegen de limiet, maar het gebrek aan dynamiek maakt hij gedeeltelijk goed met het dwingend, intense karakter van de zang. Het geeft de nummers de nodige pit, en maakt van deze Laisser Vivre Les Squelettes een erg fijne, samenhangende screamo plaat. Een beetje te weinig afwisseling (maar daar heb ik wel vaker last van bij post-rock) om een echt hoge score te krijgen, maar 3,5* verdient dit zeker.

Deathmøle is een virtuele band uit de webcomic Questionable Content, en beide zijn van de hand van Jeph Jacques. De muziek is gespierde, instrumentale post-metal die ik bij gebrek aan kennis van het genre maar zal vergelijken met Isis en Pelican. Helemaal niet het soort muziek die je bij de personages zou verwachten - of toch niet bij Hannelore - maar wel geinig om eens te horen. Nu ligt het genre me niet zo, ik vind het allemaal wat eenders klinken en er is amper dynamiek; het is gewoon een twintigtal minuten wall-of-sound; dus ik ga voor een matige beoordeling.

Een indrukwekkende cd, deze Travels. Meestal kan ik hardcore punk maar matig appreciëren, maar Defeater brengt echt alles op topniveau: de muziek en zang zijn uitstekend, en voeg daar nog een sterk concept met authentieke substantie aan toe en je hebt een regelrechte klassieker.

Muzikaal is dit dus harde, snelle punkmuziek die vooral steunt op de explosieve drums. Drummer Mike Poulin amuseert zich duidelijk kostelijk en strooit rijkelijk met fills in het rond. Af en toe laten ze het tempo wat zakken, en spelen ze slepende riffs zonder het te zwaar te maken of resoluut voor een breakdown te gaan. Zo is er aan het eind van het laatste nummer een muzikale tag van twee minuten die ik gerust geniaal durf te noemen. Het album valt uiteen in twee delen via het akoestische einde van 'Prophet in Plain Clothes'. Een welgekomen pauze van het harde geweld, want dit is zeker in het begin een vermoeiende cd om te luisteren.

De zang is schreeuwerig zonder echte screams te worden en de teksten zijn dan ook goed te verstaan. Dat is hier best belangrijk, want het hele album is opgehangen aan een concept van een gebroken gezin in een van elke illusie van vrolijkheid gespeende wereld. Het verhaal gaat over iemand die opgroeit in de jaren '50 en '60, in een gezin dat lijdt onder een alcoholverslaafde vader met losse handjes. Die vermoord hij in 'Forgiver Forgetter', maar zijn broer kan hem niet vergeven hiervoor - "I'll make you pay for this when you least expect it". Hij verlaat dan maar het ouderlijk huis, en zwerft jarenlang rond op zoek naar rust zonder het te vinden; de Travels waarnaar het album vernoemd is. Uiteindelijk besluit hij dan terug te keren naar huis, waar zijn broer hem opwacht en hem verwijt de oorzaak te zijn van het overlijden van de moeder aan drugs, in de jaren dat hij weg was ('Debts'). Zijn broer probeert hem te doden, maar hij slaagt er in hem te overmeesteren, en zelf te doden. Het schuldgevoel overmeestert hem dan, en na te biecht te zijn gegaan (uitschieter 'Cowardice') pleegt hij zelfmoord. Gitzwart verhaal dus, en oh zo intens gebracht.

Voor een album dat zo piekfijn verzorgd is, van productie tot concept (het eerste en laatste woord dat gezongen wordt is hetzelfde bijvoorbeeld, zulke dingen vind ik altijd wel geinig) is het wat spijtig dat ze deze lelijke en feitelijk ook vage hoes kozen. Maar als je het zo ver moet zoeken om kritiek te geven, dan mag je eigenlijk niet klagen. Travels is een aanrader voor mensen die willen kennismaken met hardcore punk, maar neem er voor de zekerheid maar de teksten bij.

White Pony is zonder twijfel het bekendste album van the Deftones. De aantrekking ligt hem denk ik in de toegankelijkere zang. Chino Moreno heeft een ferme strot, maar op dit album blijft het echte schreeuwen erg beperkt. Een keuze die ik persoonlijk geheel ondersteun, want de man kan wonderlijke dingen doen met zijn gewone stem. Hij heeft een wat zeurderige manier van zingen, maar tegelijk ook erg indringend. Bij wijlen doet hij (en de muziek in het algemeen) wat denken aan Tool... en dan zal het wel duidelijk zijn waar mijn 'mening' heen gaat.

De muziek is echt erg goed. De productie is wat naar de vettige kant, maar er zitten ook geinige effectjes verstopt doorheen de hele cd. Muzikaal mag het allemaal wel wezen, niets speciaals maar wel onderhoudend. Het is vooral qua songs dat White Pony er bovenuit steekt. Opener Feiticeira (genoemd naar een naaktmodel) is al meteen een voltreffer. Digital Bath is nog een uitschieter, met dat heerlijke lineair gedrum van Abe Cunningham. Hierna komt het zwakste nummer van het album, Elite. Het enige nummer dat ik soms skip, ik heb er gewoon weinig mee. Veel geschreeuw, maar ook veel herhaling. Met het rustige RX Queen is er dan weer een topnummer, en eigenlijk zakt het niveau hierna nooit meer in, al is het tweede gedeelte van het album (alles na Teenager) toch net iets beter dan de eerste helft. Dikke 4,5*

Een kleine week geleden hoorde ik 'Enjoy the Silence' op de radio, en ik moest zo snel mogelijk weten welke groep ik net had gehoord. Met wat stukjes tekst en google kwam ik al gauw op het juiste spoor, maar helaas is een week later mijn vreugde al zwaar bekoeld. Behoorlijk gedateerde plaat (die synths...) met een enkele uitschieter. Misschien dat ik later eens opnieuw ga proberen, maar voorlopig heb ik echt niet veel met die '80s sound.

Vantage Point is een verrassend plaatje. Rustig, braafjes, dikke productie (synths en strijkers zijn alomtegenwoordig), voorspelbaar welhaast. De zang van Tom Barman blijf ik ondermaats vinden (ben echt niet zo'n fan van de man), en mede door de productie lijken alle nummers ook verdacht veel op elkaar. Er is niets te vinden dan kan storen, maar ook niets beklijvend. Middelmatig dus.

Onze Belgische trots, dEUS. Ik kan mezelf, ondanks verwoede pogingen, maar niet brengen tot het ten volle appreciëren van hun muziek. Te veel nutteloze geluidjes, geneuzel, herhaling (Suds & Soda ) ... het ligt me echt niet.

I Love You Dude is meer van hetzelfde, al is het net iets minder heavy dan Idealism. Moddervette synths en bass (genre Daft Punk) vormen nu niet meer de rode draad, maar wel de electrobeats gecombineerd met de gladde zang van Jence (zoals op 2 Hearts). Erg lichtvoetig allemaal, waardoor de cd erg makkelijk wegluistert. Het gemiddelde niveau van de nummers is wel wat minder dan op Idealism. Pluspunt wel voor Just Gazin', een ge-wel-di-ge track.

Veilig te beluisteren voor wie Idealism goed vond, zeker weten dat je hier dan ook wel enkele goeie tracks op zal vinden. Maar na 4 jaar had ik misschien toch wel wat meer verwacht. Nipte 3.5*

Een lekker wegluisterend dance plaatje. Hoewel de zang soms wat naar het irritante toeleunt is het toch over de hele lijn een sterk album. Er is niet veel diepgang te vinden, maar wel erg veel dikke pret met Digitalism in Cairo, Pogo en Homezone. Naar het einde toe wordt het album dan wat rustiger, met onder andere het schitterende Apollo-Gize. Conclusie: een uitermate plezante plaat om op de achtergrond te draaien, want met de hoofdtelefoon is het allemaal hopeloos slaapverwekkend.

Best een fijn EPtje, met sprankelende emo die zich laat omschrijven als een mengeling van Prawn en Snowing. Vooral de opener Scottie Spliffen is echt een geweldig nummer, stevige riffs, ratelende drums, een beetje nasale zang die verder erg goed in het gehoor ligt. Kort maar goed!

4US is mijns inziens de beste Doe Maar plaat, met enkele schitterende uitschieters ('Nooit Meer Slapen' en '1 Nacht Alleen', 'Pa') en in tegenstelling tot hun andere albums weinig slechte nummers. Enkel 'Nachtzuster' vind ik maar niets, klinkt vreselijk gedateerd als je het mij vraagt. Muzikaal iets ingetogener, maar net daarom komt de zang (die hier schitterend is, bv. 'Bang' - "mama laat het lampje aan") des te beter uit de verf.

Dit debuut heb ik lang laten links liggen door de lage waardering die het op deze site kreeg. Zo te zien heeft MuMe het weer aan het rechte eind gehad, want echt veel stelt het niet voor. Enkele leuke nummers ('Je Liet Me Staan' - loop nu maar naar de maan!), een enkel mooi nummer ('Het Leven Gaat Door') en voor de rest wat nummers met een veel te hoog schlager gehalte.

Net iets beter dan de voorganger, net iets minder dan de opvolger. Erg veel catchy nummers, met natuurlijk 'Belle Hélène' als uitschieter. De muziek klinkt minder Ska, en meer reggae, een ontwikkeling die ik persoonlijk wel kan smaken. Het is ook een volwassenere plaat, met bijvoorbeeld de prachtige tekst van 'Is Dit Alles', en de fijne humor van 'De Eerste X'. Helaas ook weer wat draken zoals 'Nachtmerrie' die de pret wat komen drukken

Mannen bij de vleet, wachtend in een rij
Doet me toch geen reet want ze kijkt naar mij


Aangenaam wegluisterende, humoristische plaat met enkele uitschieters (de opener en 'Dansen met Alice'), maar in zijn geheel luister ik hem nog zelden, daarvoor zijn de meeste nummers toch net wat te banaal.

Dowsing is twinkle emo, met een vrij hoog tempo maar ook een erg zacht geluid. Alle zes nummers zijn toegankelijke meezingers die meestal al gedaan zijn voor ze goed en wel op gang zijn gekomen. Het is allemaal net iets te braafjes om een hoge score te krijgen, maar het is wel een aanrader voor fans van bv. Snowing of Joie de Vivre.

Er zijn zo van die albums... alles lijkt erop te wijzen dat het in je straatje moet passen. Het wordt unaniem geprijsd als een klassieker in een geliefd genre, het wordt je aangeraden door mensen met erg gelijkaardige smaak die je blind vertrouwt, je vindt een ander album van dezelfde band uitstekend,... en dan luister je en dan is het van " ... heb ik die pompoms nu voor niets bovengehaald?"

Misschien ligt het aan wat te hoge verwachtingen, maar El Cielo is zo'n album voor mij. Voorganger Leitmotif vind ik ronduit uitstekend, ik werd al meermaals naar dit album herwezen, de unanieme erkenning klopt ook; maar met El Cielo wilt de liefde me maar niet te grazen nemen. Nu niet dat ik het slecht vind, het is gewoon allemaal nogal gewoontjes. Ik schuif de schuld af op de zang. De ruwe zang van Leitmotif, die wat aanschurkte tegen de hardcore, maakt op El Cielo plaats voor een fluweelzachte stem die wat doet denken aan de zang van Gazpacho. Zeker toegankelijker, maar niet echt beklijvend. Ook de drums zijn hier veel gematigder, geen superstrakke beats meer maar wel standaard rock percussie. Af en toe komt de magie van hun debuut nog even om de hoek loeren, bijvoorbeeld op het epische 'Sorry But It's Over', maar over het algemeen kabbelt het allemaal maar wat voort. Het zal wel aansluiten bij het centrale concept van sleep paralysis waarrond het album geschreven is, maar ik mis de opwinding, de ongeliktheid, de passionele energie van Leitmotif.

Voorlopig dus een voldoende; maar ik ga het zeker nog blijven proberen. Wie weet komt het er ooit nog van, en het is zeker geen straf om dit te moeten beluisteren.

Een onbekende parel, deze Leitmotif. Dredg is een Amerikaanse band die ik hier op musicmeter heb leren kennen. Ze spelen een soort artrock, op dit album nog erg persoonlijk gekleurd met de wat op de achtergrond blijvende zang, de noisy gitaar en de hooggestemde drums.Het was eigenlijk hun tweede album, El Cielo, dat voor de doorbraak zorgde, maar hun contract bij de grote platenbazen hebben ze verdiend met deze. In vergelijking met hun later werk is Leitmotif dan ook ruwer en het bevat meer lang uitgesponnen muzikale passages. Voor wie Oceansize en Tool kan smaken is dit zeker een aanrader, al zijn die twee bands wel wat zwaarder dan Dredg.

Over Leitmotif zelf dan. Het is een conceptalbum over iemand die de wereld doorreist, om te genezen van een soort spirituele ziekte. Eventjes netjes overnemen van hier:

Natuurlijk is het dan verleidelijk om het album als pretentieus geneuzel af te doen, maar de muziek is gerust te genieten zonder enige diepgang te willen zoeken. Interessant detail is trouwens dat er een film in de maak was over dit verhaal, maar dat werd weer uit de pijpleiding gehaald toen de gecaste hoofdacteur het loodje legde.

banaal en poppy, inderdaad.