Met het oog op de reünie en het nieuwe album heb ik deze nog eens aan wat luisterbeurten onderworpen. Far is zo'n typisch voorbeeld van een post-hardcore (lees emo) band uit de jaren '90, die serieus in de vergetelheid is geraakt door alle schade die het genre opliep toen het in de spotlights kwam te staan in de jaren '00. Zoals al gezegd ligt de sterkte van Far in de zijdezachte zang van Jonah Matranga, die de nummers een intieme sfeer geeft. Hier en daar breekt hij wel kortstondig los, maar het blijft altijd luistervriendelijk. Het moet gezegd zijn dat de harde stukken niet zo beklijvend zijn als de zachte stukken.

Muzikaal zou ik de vergelijking willen maken met the Smashing Pumpkins, Nirvana en zelfs een beetje the Deftones. De eerste helft met allemaal korte nummers is mijn favoriet deel, met vooral het prachtig 'Nestie' en 'Really Here'. Daarna komen wat langere nummers die soms een tikkeltje aanslepen, maar dan nog blijft het steeds meer dan gewoon onderhoudend.

Tja, de productie is inderdaad wat te glossy. 'Get Him Back' is vanzelf al schitterend, die galm op haar stem was echt niet nodig. De arrangementen zijn hier en daar ook wat te overdadig, al kan ik daar nog wel mee leven. Fiona Apple zelf is natuurlijk weer schitterend. Enkele geniale teksten, en haar kenmerkende mooie stem. Toch waardeer ik deze wat lager dan haar debuut, omdat het tempo me hier wat te laag ligt.
Go out and sit on the lawn
And do nothing
'Cause it's just what you must do
Nobody does it anymore
Leuk album voor een zomers dagje als vandaag.

iTunes Originals is een reeks digitale uitgaves rond bepaalde artiesten, exclusief verkrijgbaar bij de (Amerikaanse) webwinkel van iTunes. Voor de rest van de wereld zit er niets anders op dan andere oorden op te zoeken. De albums bestaan uit een samenraapsel van nummers (zowel nieuwe, oude als herwerkte) en stukjes interview.

Deze van Fiona Apple bevat vooral nummers van Extraordinary Machine. De meeste interviews gaan over het verhaal achter de nummers, ze doet netjes uit de doeken wat aanleiding gaf tot het schrijven van het volgend nummer. Er zijn geen 'nieuwe' nummers aanwezig op deze iTunes Originals.

De iTunes Originals versions zijn heropnames van al uitgebrachte nummers, met meestal een wat kalere instrumentatie en vaak ook een iets trager tempo. Leuk om te hebben, maar niets essentieels. De interviews zijn het leukst om te horen, ze geven een (klein beetje) een beeld van de mens Fiona Apple.

Na zeven jaar kan je onmogelijk nog aan de verwachting voldoen, zelfs al heet je Fiona Apple. Maar zelfs wisselvallige Fiona Apple is bij momenten top.

Veel is er niet veranderd aan haar muziek, tongue-in-cheek indiepop die frivool dartelt tussen vlotte pianodeuntjes en haar virtuoze zang. Soms zit ze er pal op, past alles in elkaar en dan is Apple onweerstaanbaar; zoals op de opener "Every Single Night" of in het majestueuze "Anything We Want". Dan haalt ze het niveau van "When the Pawn..." en krijg je de drang om de nummers een paar dagen op repeat te houden.

Maar net zoals op Extraordinary Machine gaat haar drang naar experimenteren soms ten nadele van een goed nummer. Zo vind ik "Left Alone" een regelrechte misser, een nummer dat ik steevast halfweg afzet omdat het nerveuze pianoriedel tesamen met de treuzelende opbouw me te veel worden. Ook de afsluiter "Hot Knife" verliest al gauw zijn gein en voelt wat overbodig aan.

In conclusie dus: Enkele uitstekende toevoegingen aan haar repertoire, maar in zijn geheel wat ontgoochelend door een wisselend niveau. Misschien net een tikkeltje beter dan Extraordinary Machine, maar minder dan haar eerste twee platen.

Het talent is niet eerlijk verdeeld in de wereld... Wat Fiona Apple op dit debuut laat horen is van een verbazingwekkende maturiteit. Een sfeervol melodieus album met inhoud, en dat voor een 18 jarig vrouw.

Een van de eigenschappen die Fiona Apple onderscheidt van andere vrouwelijke singer-songwriters is haar stemgeluid. Van laag en koel in de opener Sleep to Dream tot poeslief in de refreinen van Never is a Promise bouwt deze mee aan de donkere, intieme welhaast poetische sfeer die het hele album als een sluier bedekt. Nooit is er zeemzoeterij of plakkerige romantiek, in plaats daarvan geeft ze de luisteraar een soms verhelderend en soms beangstigend blik in de vrouwelijke psyche. Het is bemoedigend dat ze de hoop op liefde niet heeft opgegeven na een traumatische jeugdervaring ("but he washed me ashore and he took my pearl and left an empty shell of me") maar het geeft een wrang gevoel om te genieten van muziek waar zo'n pijn in zit.

Haar volgend album When the Pawn... is nog wat beter. Zowel haar zang als de instrumentatie is daar naar mijn smaak beter op punt gesteld, maar Tidal is een schitterend debuut.

Uitschieters: Criminal en Never is a Promise

Ik vind de pianodeuntjes onderhoudend, de zang erg goed, de drums fantastisch en de teksten onovertroffen: humor (Limp ) met een vleugje volwassen tragiek.

For the Mathematics speelt een combinatie van schreeuwerige post-hardcore zoals At the Drive-In en de door post-punk geïnspireerde mathrock van Frodus. Hectische muziek die van hot naar her stuitert, als je het kan verdragen dan is dit zeker een aanrader. De zang vind ik wat minder, die lijkt niet zo goed bij de muziek te passen. In zijn geheel valt de EP nogal ligt uit, er is wel veel potentieel te horen maar het komt er niet altijd even goed uit. Helaas is de groep ondertussen al gesplit, dus ik blijf wat op m'n honger. 3*

Dit debuut (dat helemaal gratis af te halen is op hun site is gevuld met catchy, toegankelijke post-hardcore. Hun muziek wordt gekenmerkt door nerveuze gitaarriffs die dankzij het lekkere baswerk (refrein van Block Party Summer ) een oppeppende vibe hebben gekregen. De percussie is tevens erg levendig, waardoor het album nooit begint te slepen. Voeg daar een toegankelijk stemgeluid aan toe, en je hebt een meer dan geslaagde combinatie. Hier en daar wordt het eigenlijk onvervalste pop-punk (Triumphant Song klinkt verdacht veel als Stars Were Exploding van Good Luck), maar dat drukt de pret niet al te veel. Een aanrader!

De zwanenzang van Frodus en ook hun bekendste release. Ze brengen een soort mengeling van mathrock en post-hardcore, met aardig wat geschreeuw, maar ook hier en daar wat uitstapjes naar de post-rock zoals het bezwerende 'Belgian Congo', dat wat aan Bark Psychosis doet terugdenken. Niets verbijsterend maar zeker onderhoudend.

Leuke screamo! Van veraf wel wat te vergelijken met City of Caterpillar, vooral omdat ze ook met volwaardige nummers werken. Mede dankzij het goeie drumwerk (It is Good That We Never Met ) doet het muzikaal aan Gospel denken, maar de screams zijn wel iets ruwer hier. Dat is dan ook meteen mijn voornaamste probleem met The Underdark - de vocalen zijn eentonig, en er spreekt niet echt kracht uit. Wat ze wel uitstekend doen is dynamiek in de muziek verwerken. De spanning naar een uitbarsting wordt steeds zorgvuldig opgebouwd. De productie is niet geweldig maar kan er wel mee door, en door een verstandige instrumentatie bij de kalmere stukken komen ze er goed mee weg. Flirt met de 4*.