Ik begrijp de vergelijking met the Fall of Troy wel, ze waren 16 tot 20 jaar oud toen ze dit maakten las ik op het net. Muzikaal is het een soort melodieuze metalcore (om er maar een sticker op te plakken) met hier en daar rustige muzikale passages ('Any Port in the Storm'). Vooral het gitaarwerk doet denken aan tFoT, erg virtuoos, maar de gitarist weet ook erg rakende riffs uit de vingers te schudden ('Running Man' bijvoorbeeld). De drummer is helaas van een meer menselijk niveau, zijn spel is zelden uitzonderlijk en hij valt nogal vaak terug op hetzelfde trucje. Hier is de vergelijking met the Fall of Troy ook minder voor de hand liggend - hier komt er nogal wat dubbel bas werk aan te pas.

De zang is typisch screamo, wat me niet zo ligt - ik hou meer van de wat toegankelijker klinkende bandjes - hoewel ze vrij verstaanbaar screamen. Alleen gaat dat schreeuwen nogal rap vervelen vind ik, omdat er nog weinig dynamiek mogelijk is als je al van seconde 1 de longen uit je lijf zit te schreeuwen. De productie is redelijk, eerder naar de ruwe kant maar dat maakt gewoon deel uit van de charme van het genre.

Erg lastig om te beoordelen dus. Muzikaal vind ik het vrij fantastisch, maar door de zang ga ik het waarschijnlijk niet zo heel erg vaak luisteren. Ik ga inzetten op een welverdiende 3,5*, we zien wel wat er van komt. Mijn favoriete nummers zijn de twee langste, en dat is altijd een goed teken.

Deze verdient toch ook een review. Songs for the Deaf van the Queens of the Stone Age is radiovriendelijke stonerrock, een klassieker in het genre en daarbuiten. Alle nummers worden aan elkaar gebreid door het concept van iemand die tijdens een autorit wat aan de radio zit te prutsen en van zender naar zender hopt, best een leuke gimmick die past bij de muziek.

You Think I Ain't Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire
Kort maar hevig, ideale opener met de zachte drumbeat die dan ineens openbarst in luid geschreeuw van Oliveri. 5/5

No One Knows
De bekendste track op het album, met een ijzersterke gitaarriff, heerlijk drumwerk tijdens de refreinen en een vrij geniale gitaarsolo. 5/5

First it Giveth
Een uptempo nummer opgebouwd rond een extreem energetische drumbeat van Dave Grohl, dat gerust wat langer had mogen duren. 5/5

A Song For the Dead
Wat een geniale intro heeft dit nummer toch. Mokerslagen op de drums waarna een beukende gitaarriff je helemaal de grond in stampt. De strofes hebben een plezante afwisselende riff, met steeds mini-solotjes ertussen, ondertussen voorzien van een soort onderaards gezang. Een fantastische gitaarsolo later is het de beurt aan de drums om de mini-solotjes op te vullen. Op het einde komt de beukende riff van het begin terug, waarna een tribal drumsolo het overneemt. Wat een geniale outro heeft dit nummer trouwens. Veruit het beste nummer van het album. 7/5

The Sky is Fallin'
Dit nummer heeft een mooie rustige intro. Dan begint een staccato gitaarriff dat zowat het hele nummer blijft doorgespeeld worden, ondersteund door een rustige ritmesectie die de aandacht laat voor de doorwrochte vocalen van Josh Homme. Een zeer goed nummer, maar misschien iets te repetitief qua gitaarriff. 4/5

Six Shooter
Een erg kort agressief nummer met schreeuwerige zang, dat er voor mij echt niet had moeten opstaan. 1/5

Hangin' Tree
Prachtige zang op dit nummer dat verder niet echt weet te beklijven. De solo voor het laatste refrein laat enkele erg interessante ideeën horen, spijtig dat ze die niet wat meer hebben uitgewerkt. 3,5/5

Go With the Flow
Nog een single dan. Samen met First it Giveth is dit het meest stomende nummer op het album, met een lekker op dreef zijnde ritmesectie (die baslijnen... ), mooie samenzang tijdens het refrein, tijdens de strofes frivole gitaarlicks en een verrassend melodieus slotstuk. 5/5

Gonna Leave You
Een vrij standaard rocknummer, met een welhaast vrolijk deuntje. Iets te braafjes misschien, maar die loeiende gitaar voor het laatste refrein maakt zoveel goed. 4/5

Do It Again
Een echt stonerriff dan, in een nummer dat een mooie afwisseling tussen strofe en refrein biedt. Het nummer leeft helemaal op tijdens de laatste strofe. I only get to live one life /I wont pretend you're only mine, prachtig gezongen. 4,5/5

God is in the Radio
Nog een leuke bijdrage van Mark Lanegan, opgebouwd rond een marching drum van Dave Grohl maar tegelijkertijd een van de meest melodieuze nummers met een schroeiende solo ergens halfweg. 4/5

Another Love Song
Dit nummer is natuurlijk een parodie, maar het vrolijke orgeltje en de vibrato op de gitaar maken het toch gedenkwaardig. 4,5/5

A Song for the Deaf
Het titelnummer, dat zeker niet ontgoochelt maar toch wat onder de verwachtingen blijft. Rijk aan sfeer, dat wel. 3,5/5

Mosquito Song
De ballad van het album, dat overal elders zou misstaan hebben maar hier toch een passende afsluiter is.
3,5/5

Op een enkele misser na (Six Shooter, die dan nog amper anderhalve minuut duurt) is dit een steeds onderhoudend album, dat ronduit 'uitstekend' begint en naar het einde afzwakt tot gewoon 'zeer goed'.