Mijn tweede Karate, na Unsolved, en weer een fijne plaat. De muziek kan het best beschreven worden als vluchtige indiepop, gebaseerd op helder, virtuoos gitaarspel dat nooit overdadig wordt. De ritmesectie is minder prominent, maar werkt onder het oppervlak wel mee aan de vloeibare dynamiek van de nummers. De baslijn "The State I'm In" Aka "Goode Buy from Cobbs Creek Park" heeft genoeg funk om de Red Hot Chili Peppers te noemen als vergelijkingspunt, en het shuffle-ritme van Alingual is vrij geniaal in al zijn subtiliteit. De intieme zang doet wat denken aan die van American Football. Helaas kabbelt de hele cd wel erg rustig voort. Geen echte uitschieter zoals Sewer op Unsolved, en dat weegt door op mijn score. Leuk album zonder meer, maar net iets te vrijblijvend.

Derde Karate (na Unsolved en Pockets) en weer meer van hetzelfde! Misschien wat langere nummers deze keer, wat zich vooral vertaalt naar uitgesponnen passages van jazzy rock die meanderen en een hoog jam-gehalte hebben. Hier en daar opteren ze voor een wat meer rockende klank van de gitaar ('First Release'), en ook de vocalen zijn wat gevarieerder. Neem nu het nummer waaruit de albumtitel komt, 'Ice Or Ground', dat wat funky aanvoelt door de pittige zang. Maar het had dus allemaal wat korter en gebalder gemogen, want nu grijpt de muziek zelden bij de lurven. Onderhoudend maar niet aangrijpend, beetje een plaat die het één oor in gaat en het ander uit.

Interessante ontdekking! De muziek van Karate valt te beschrijven als indierock gekruid met jazz-elementen. Ideaal voor de late avond, hoewel het ook op andere momenten van de dag aangenaam wegluistert. Sommige liedjes missen wat doel, maar voor de rest niet veel op aan te merken. Zweeft ergens tussen 3,5* en 4*.

Een aangename verrassing, zo kan ik Sound Awake van het Australische rockquintet Karnivool wel omschrijven. De vergelijking met Tool en Porcupine Tree dringt zich snel op bij alternatieve D-gestemde-metal die zo veel progressieve elementen bevat. Voeg daarbij nog de behoorlijk theatrale zang van Ian Kenny die bij momenten zeker wat zweemt met het stemgeluid van Maynard J. Keenan, en ik durf deze groep het label Toolkloon toe te dienen - maar dan wel een geslaagde kloon, en dat is een compliment.

Qua hardheid ligt Karnivool ergens tussen A Perfect Circle en Tool in. Mede doordat de drummer single speed speelt helt de muziek eigenlijk nooit definitief over naar de zware metal. Integendeel, op ingetogenere nummers als 'Umbra' komt Karnivool pas helemaal tot bloei. Door de muziek tijd te geven om tot ontwikkeling te komen wordt er een sterke atmosfeer gecreëerd, die in tegenstelling tot Tool niet agressief is. Uitzondering hierop is 'Set Fire to the Hive', dat door vervormde klanken nogal uit de toon valt bij de zweverige rock van de andere nummers. Net doordat ze qua sfeer een andere kaart trekken, verdient Karnivool zeker bestaanrecht. Ideaal voor als je zin hebt in iets stevigs zonder dat het te zwartgallig wordt.

Het spreekt voor dit album dat het album goed begint, en toch alsmaar beter wordt. Wat mij betreft zijn 'The Caudal Lure' (met dat waanzinnige refrein) en de twee lange nummers aan het eind, 'Deadman' en 'Change', de hoogtepunten. Een beetje spijtig van de teksten wel, want hoewel ze meestal niet slecht zijn, zit er niet zo veel diepgang in. Het voelt allemaal een beetje oppervlakkig aan. Als refrein had Deadman echt wel iets beters verdiend dan

Met een afgewerkte productie en uitstekend vakmanschap van zowel muzikanten als zanger heft Karnivool zich op het niveau van de grootten. Nog wat schaven aan de diepgang en ik zie ze nog wel met de hoogste waardering gaan lopen.

De klassieker der klassieker wat betreft 'lelijke hoezen', en tevens een tijdje de heilige graal van what.cd; dat is By Request Only. Uiteindelijk kwamen enkele speurneuzen de man in kwestie (Ken Snyder) op het spoor, en contacteerden ze hem met de vraag of hij nog een exemplaar van zijn plaat had liggen. Niet zoveel later werd het album dan eindelijk beschikbaar via internet, en alzo kon de hele wereld finaal toch eens luisteren naar de muziek van de man-met-foute-snor. Ondertussen gaat de LP voor absurde bedragen van de hand; en is de hype overgegaan in een old meme.

En de muziek? Die valt eigenlijk onverwacht goed mee - Christelijke liedjes gebracht op rustige singer-songwriter wijze, een beetje als een kerstcd zonder de hatelijk koorzang of kokhals-inducerende belletjesmelodieën. Qua productie klinkt dit best goed, en hoewel zijn zang zeker niet indrukwekkend is, is die zeker ook niet slecht. Instrumentaal is het zelfs vrij goed te noemen; neem nu Modern Religion, dat een onchristelijk funky baslijntje heeft. Nuja, natuurlijk geen cd die je twee keer na mekaar uitzit, maar dat uitzitten gaat zonder al te veel problemen. En grappig om te horen, dat zeker.

Onderhoudende mix van screamo en mathrock, waarin vooral de erg goed op dreef zijnde drummer een hoofdrol speelt. Helaas missen de nummers een duidelijke richting en is de productie erg flauw, waardoor het allemaal niet erg blijft hangen. Een nipte 3,5* voorlopig.

Dit moet zowat een van de eerste MuMe-ontdekkingen zijn geweest voor mij. Vijf jaar terug stond deze toen een tijdje in m'n top 10, was er amper op gestemd en was het stemgemiddelde een pak lager. Echte klasse komt bovendrijven zeker?

Terwijl the Beatles nog bezig waren met hun octopussy garden under the sea schreef King Crimson echt muziekgeschiedenis, door een nieuw genre definitief uit de grond te knallen. Stevige, emotioneel geladen progrock die niet sentimenteel aanvoelt, met authentieke harde momenten en bombastische, epische climaxen, dat is In the Court of the Crimson King. En hoewel de productie verre van denderend is heeft dit album de tijd erg goed doorstaan. De originele mix van hardrock en jazz in de stevige opener 21st Century Schizoid Man staat nog steeds garant voor kippenvel. Uitschieter op dit nummer is vooral de drummer, Michael Giles, die erg complexe ritmes weet te verweven onderheen de solo's.

De andere nummers zijn minder energiek, en hebben meer een ballad gevoel. Het rustige I Talk To the Wind en het geniale mellotronnummer Epitaph zijn zeker van hetzelfde hoge niveau als de opener. Helaas gaat Moonchild helemaal de mist in. Twee minuten rustige popmuziek gevolgd door tien minuten irriterend, doelloos gepingel zorgen voor een dood moment op het album. Daardoor komt het titelnummer als afsluiter nog beter uit de verf. Misschien wel het beste nummer van het album, al is het vooral een gevoelskwestie die afhangt van het moment.

Een waardering geven is erg eenvoudig. 4*, want op Moonchild na (dat dan wel helemaal de mist in gaat) staan er echt geen missers op dit album. Essentieel album voor de progrockfanaten.

Helemaal mee akkoord. De intro is hier weliswaar als een apart nummer aangegeven, maar die was er ook op ItCotCK. Dan krijgen we een jazzy nummer met snelle drums, een start-stop stukje en een abrupt einde. Het volgende nummer de stille balad, het daaropvolgende nummer een bombastisch begin om dan toch in een ballad over te gaan... het klinkt erg bekend in de oren.

Gelukkig gaat de plaat daarna een wat andere richting uit. En natuurlijk is het niet erg als een plaat klinkt als het KC debuut, want dat is een erg goede.

Teveel nietszeggende geluidsfragmenten. Neem nu het openingsnummer: de structuur is ver zoek. Pas op, een onorthodoxe structuur vind ik zeker niet slecht, maar als het nummer stroever door verloopt vind ik het erg irritant. Hetzelfde met Exiles: moesten die eerste twee minuten nu echt zo lang duren? Waarom niet een half minuutje, zoals '21st Century Schizoid Man'.
De zang is op dit album ook wat minder aangenaam, kan liggen aan de productie enzo, maar het is natuurlijk nog een extra minpunt.
Ik zal er een halfje extra tegenaangooien, the Talking Drum is een erg mooi nummer immers.

Red is mijn favoriete King Crimson plaat, maar ook hier zit er helaas weer een haar in de boter. Qua structuur sluit Red dicht aan bij hun debuut In the Court of the Crimson King. Ook hier vijf nummers, met als eerste een agressieve opener. Het titelnummer is opgebouwd rond een erg lekkere gitaarriff, en bevat ook uitstekend drumwerk van Bill Bruford (die over de hele lijn goed bezig is op dit album). 'Fallen Angel' is dan de rustige tweede, en ook een erg aardig nummer. 'One More Red Nightmare', het derde nummer, gaat er weer wat steviger tegenaan. Hier steelt Bruford helemaal de show, al sleept het nummer naar het einde toe wel wat aan. Maar dan, de haar in de boter: 'Providence' is de 'Moonchild' van Red. Acht volle minuten nodeloos gepingel dat helemaal nergens heen gaat en dat ik eigenlijk nooit meer hoef te horen.

Gelukkig is er dan de afsluiter 'Starless' veruit het beste wat King Crimson ooit presteerde, en schoolvoorbeeld van zo'n nummer dat je bij beluisteren steevast wilt betitelen als zijnde "beste nummer ooit".

Omdat 1/5 van het album regelrechte rommel is, opteer ik toch maar voor 4*.

Wat een tegenvaller zeg... De voorganger was mede door de catchy singles nog een fijne plaat met enkele matige nummers, maar op dit album staan helaas uitsluitend matige rocknummertjes. De liedjes zijn meestal nogal sloom, zeker als de zanger er dan nog over heen staat te blèren; en nergens is er enige spanning te bekennen. Ik had geen idee wat de singles waren van dit album; en na meerdere malen luisteren kon ik ze nog niet aanduiden. Het is allemaal zo middelmatig, dat het me eigenlijk verbaast - als ze hun succes willen uitdiepen zouden ze net meer op de singles moeten spelen; en als ze terug willen keren naar hun roots (die ik niet ken) dan is dat blijkbaar niet goed gelukt, gezien de reacties hier. Te mijden!

Een dubbeltje op z'n kant, dit album. De singles vond ik akelig aanstekelijk, maar een volledig album is toch wat te veel van het goede. Alle nummers zijn erg straight-forward - geen kwaad woord daarover - maar er zitten toch enkele ferme missers tussen op de tweede helft van het album. Op die manier wordt een album van een kleine 40 minuten plots een hele zit, en dat is natuurlijk nooit goed. De zang is zoals al vaak gezegd wat zagerig, maar dat is de stem van Thom Yorke ook. Muzikaal is het braafjes binnen de lijntjes maar onderhoudend. De muziek mist wat weerhaakjes om echt blijven hangen, en daar kunnen enkele leuke singles helaas niets aan veranderen.

Kingston Wall's tweede wordt hier geprezen als de Pink Floyd van de jaren '90, maar dan met betere muzikanten. En dat is het eigenlijk niet meer dan terecht.

Hun invloeden zijn duidelijk hoorbaar, maar wie Pink Floyd (denk qua sound aan 'Dogs' van op Animals), Led Zeppelin (het Oosters tintje) en Jimi Hendrix (gitaarspel) als adelbrieven kan voorleggen is niet slecht bezig natuurlijk. Ik denk dat iedereen die wel wat heeft met de klassieke rock uit de jaren '70 en psychedelische progressieve rock in het algemeen dit album zal kunnen appreciëren.

Instrumentaal staan ze wel een trapje hoger dan eerder genoemde bands. Meest opvallend is de bassist Jukka Jylli, die speelt echt de ene geniale riff na de andere en vormt de cement tussen de percussie en het melodieuze gitaarspel. De drummer is ook absurd goed in vorm en doet denken aan Neil Peart, al weet deze zich bij de zachte passages ideaal in te tomen. En dan is er nog de gitarist, een virtuoos die een prachtige sound heeft. Elk nummer heeft minstens één solo waarin hij zijn talent even tentoon spreid. Een minpuntje (naast het lelijke artwork ) is de zang, die ik niet altijd even geslaagd vind. De productie is erg goed, al klinken de cymbalen wel wat schel - misschien ligt dat aan mijn versie (ik heb de remaster van 2006). Ook ben ik niet zo'n fan van de synth, dat maakt je muziek meteen tien jaar ouder. Mede dankzij het alomtegenwoordige Oosters tintje is er veel variatie tussen de nummers. De cover van Donna Summer is wel compleet overbodig, en veruit het zwakste nummer van het album. Hoogtepunten zijn er genoeg. Het rustige 'Shine On' is al vaak genoemd. Dan maar wat aandacht vestigen op 'Could It Be So?' en het tien minuten lange 'You'. Excellent album!

De stemmen beginnen al binnen te lopen, en het zou me niet verbazen moest dit nog een bescheiden hitje worden.

Kvelertak is een zeskoppige Noorse rockgroep die een zelfverklaarde mix brengen van black metal, oldschool rock en hardcore punk. Niet dat ze veel afwisseling tussen de nummers hebben, maar ze proppen wat van alles in elk nummer. Behoorlijk chaotisch op het eerste gehoor, en het hoge tempo maakt het zeker niet toegankelijker. De overdaad aan scheurende riffs is overdonderend en aanstekelijk, en dankzij de geweldige productie van Kurt Ballou van Converge (die onder andere deze geniale plaat produceerde) komen de drie gitaarlijnen toch netjes vetjes uit de verf. Voeg daar nog de non-stop rauwe schreeuw van zanger Vidar Landa aan toe en je hebt een potentiële moordplaat die de overstap van underground naar mainstream kan overleven.

Edoch: Ten is niet al gout, dat daer blinckt. Ik houd mijn oordeel graag nog onder voorbehoud, want ik heb zo mijn twijfels bij de replay value van deze plaat. Hoe lekker de nummers ook doorstomen,het lijkt soms wat te gaan slepen. Het had allemaal iets gebalder gemogen voor mij, maar het is wel zeker een aanrader voor liefhebbers van stevige hardrock die niet vies zijn van een schreeuwerige stem.

Oh, en leuk artwork van John Baizley van Baroness.

Het heeft de nodige luisterbeurten gevraagd maar ik ben Sky Valley toch wel erg beginnen appreciëren. Er is op het eerste gehoor weinig melodieuze variatie zodat je je je geluidsboxen al wat harder moet zetten om voorbij de zware, lage riffs te luisteren. En hoewel het een huizenhoog cliché is: deze plaat moet echt luid beluisterd worden. Pas dan komen het ranzig vettige geluid, de beukende drums en de intense zang echt tot hun recht.

Kyuss slaagt er op de een of andere manier in om muziek te maken die tegelijk loom en furieus is. De beste momenten zijn diegene waarop de hele band in een soort bezwerend ritme zit, onder de invloed van het mantra van onvervalste rockmuziek. Het album zakt nergens in, maar is er met Demon Cleaner wel een uitschieter. Wat een heerlijk nummer is dat zeg . Yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah...

Door het zware karakter van de muziek is het wel een intense luisterervaring, maar eentje die zeker de moeite loont.