Met dank aan Norbert voor de tip!

La Dispute is een experimentele post-hardcore band uit Michigan. Ze worden soms vergeleken met Circle Takes the Square (vergezocht) en mewithoutyou (al wat meer begrijpbaar). Omdat het nogal drukke muziek is heeft het even geduurd voor ik hem echt op waarde kon schatten, maar de afgelopen weken heb ik het moeilijk om naar iets anders te luisteren, verslavend gewoon!

De albumtitel is gebaseerd op een Japanse legende over Orihime (Vega) en Hikoboshi (Altair). In die legende zijn de twee geliefden van elkaar gescheiden door een rivier (de Melkweg). Eéns per jaar, op de zevende dag van de zevende maand, mogen ze elkaar ontmoeten als ze de koning niet ontrieft hebben. In dat geval laat hij immers de rivier overstromen, waardoor oversteken onmogelijk wordt. De Japanners vieren deze legende trouwens met een festival, Tanabata genaamd.

Het hele album zit vol met verwijzingen naar de legende, en ook thematisch komen zowel de rivier, sterren als het concept van twee geliefden gescheiden door afstand steevast terug. De teksten zijn verbluffend, ontzettend poëtisch en gevuld met beeldende metaforen en talloze andere stijlvormen. Wegens de onderwerpen kan je wel wijzen op melodramatiek, maar als je naar de zang luistert kan je niet zeggen dat het niet oprecht zou klinken. Zanger Jordan Dreyer spuwt de teksten vaak snel uit op een unieke manier. Zijn emotioneel geladen stemgeluid varieert van kwetsbaar en onvast naar een lompe ruwheid die niet iedereen meteen zal aanspreken. Zelf had ik het beter gevonden als het zwaartepunt van zijn zang meer bij de rustige kant lag, want nu is het album voor de helft gevuld met wanhopig, dwingend geschreeuw wat de dynamiek een beetje afzwakt. Gelukkig wordt de aandacht af en toe afgeleid met wat handgeklap ('New Storm For Older Lovers') en wat achtergrondzang. Sowieso heeft hij een enorm talent om met het ritme te spelen en pareltjes lyrics te maken die gewoon smeken om meegeschreeuwd te worden.

Zelden een post-hardcore album gehoord met zulk een creatief gitaarspel trouwens. De twee gitaristen zijn niet vies van wat experimenteren, en de manier waarop ze soms in een soort vraag en antwoord op elkaar inspelen is vrij geniaal te noemen. Hun experimentatiedrang - die gelukkig niet te ver doorgedreven is - komt vooral tot uiting in de nummers 'Andria' en 'Damaged Goods'. Het prachtige 'Andria' is opgebouwd rond een riff gespeeld op een Weissenborngitaar, terwijl 'Damaged Goods' meer flirt met metalklanken en start-stop. Ook de gitaarsolo's zijn meer dan geslaagd. Kort en explosief doen ze me wat denken aan de korte uitspattingen die Thomas Erak er al te vaak uitschudde bij The Fall of Troy. 'Bury Your Flame' is hiervan een mooi voorbeeld, of hoe 'Last Blues For Bloody Knuckles' halfweg plots omslaat.De ritmesectie moet niet onderdoen, want zowel de bas als drums zijn hoogstaand. Hun drumwerk opteert om niet de kaart van snelheid te trekken, maar eerder van goedgeplaatste leuke fills, en ook heel wat tamboerijn.

Een indrukwekkend conceptalbum dat nogal wat luisterbeurten vraagt om echt ontleed te kunnen worden, maar voor wie niet vies is van wat hardcore punk is dit een echte aanrader.

Uitspreken op z'n Frans natuurlijk, ik snap niet hoe je het anders zou uitspreken. Verder duidelijk een review van iemand die de groep (en het genre) van toeten noch blazen kent. Dit is post-hardcore, maar vooral: dit is La Dispute. In vergelijking met hun vorig album is dit ingetogen, veelal beheerste muziek die meer nog dan te voren steunt op de semi-spoken word van Jordan Dreyer. Zijn teksten zijn weer te omschrijven als poignant en hartverscheurend, emo ten voeten uit. Dus wie vies is van triestige nummers over kinderen met kanker kan beter elders heen.

Muzikaal is dit feitelijk braafjes, beetje saai zou je misschien wel kunnen zeggen. Was "Somewhere..." nog hectisch en aggressief, dan is Wildlife meer bluesy en gewoon aan een rustiger tempo gebracht. Net daardoor is het wel een toegankelijkere plaat geworden, maar of het ook een beter album is weet ik zo nog niet... . Wel zit de cd weer vol met lekkere stukjes meeschreeuwmuziek die zich als weerhaken vastzetten in je hoofd, dus ik ga hem met plezier nog tientallen keren draaien. Een score volgt later nog wel...

Plezante split! La Dispute brengt weliswaar post-hardcore (bv. het essentiële Somewhere At the Bottom...) maar op deze EP zijn de nummers in een beheerst Unplugged kleedje gestoken, wat goed past bij de nummers van KoJi. Sunday Morning, at a Funeral is een nieuw nummer terwijl Last Blues gewoon een herinterpretatie is van Last Blues For Bloody Knuckles. Zo'n ontdane uitvoering kan natuurlijk moeilijk op tegen de originele versie, maar in het geheel van de EP past dit wel veel beter. KoJi is een amerikaanse singer-songwriter die mooie melige dingen met zijn stem kan doen. Feitelijk een heel ander genre van muziek, maar toch is deze EP een passend geheel. Of hoe totaal verschillende genres eigenlijk zoveel gemeenschappelijk kunnen helpen. 3,5*

Mijn eerste plaat van Landing, en het bevalt wel. De muziek valt het best te beschrijven als rustige ambient afkomstig van pulserend gitaarspel met hier en daar wat zachte zang van zowel een zangeres als een zanger. Het is allemaal erg vluchtig, vooral de langere nummers die heel erg rustig zweven zonder ergens heen te gaan. Een beetje als een soundtrack voor een fijne droom die als je wakker wordt plots helemaal geen inhoud bleek te hebben. De kortere nummers (zoals de afsluiter 'Tell Myself') zijn meer richting dreampop, met zelfs wat percussie. Niets spannends of wereldschokkend, maar wel een fijne sfeerplaat.

Leuk document, dat laat zien waarmee Dave Grohl aan het spelen was tijdens Nirvana. Bekendste nummer is natuurlijk het lieflijke 'Marigold' dat later als b-kantje bij Heart-Shaped Box zou komen. Verder is de muziek meer stevige hardrock, met enkele leuke riffs als resultaat. De zangstijl van Dave Grohl verschilt hier toch wel heel erg van zijn latere werk, maar de mellow zang vind ik echt schitterend. Zijn 'ruige' stem is dan weer heel wat minder ('Hell's Garden' ).

Als er één Zeppelin plaat is die er uitspringt voor mij, dan is het wel hun tweede. Het album is duidelijk diverser dan hun debuut, maar nog niet zo wispelturig als ze op latere albums zouden worden. Helaas, ook hier staan er wel enkele mindere nummers op (Whole Lotta Love heb ik altijd ongelooflijk overschat gevonden), maar het merendeel blijft toch wel uitstekende bluesrock. Eén van de sterke punten is de constante drive die het album bezit, met dank aan de geniale ritmesectie. Vanaf dit album maken ze ook meer gebruik van opbouw (bv. What Is And What Should Never Be) om de nummers meer dynamisch potentieel te geven. Verder blijft Plant natuurlijk een erg goede zanger (wat is Thank You toch mooi), en Jimmy Page weet ook wel aardige riffjes uit zijn gitaar te schudden . II was één van mijn allereerste kennismakingen met rockmuziek, en ik blijf hem met plezier draaien. 4*

Via Stairway to Heaven ben ik destijds naar Led Zeppelin gaan luisteren, en dan begin je natuurlijk bij IV want op de traditionele wijze tellen is iets waaraan ik koppig weiger mee te doen. Lange tijd heeft deze met II gevochten om de titel van 'hun beste', maar na enkele jaren heb ik dan toch voor II gekozen. Deze is toch wat te onevenwichtig, enkele sterke nummers (Black Dog, Stairway to Heaven) afgewisseld met duidelijk minder nummers (ik zal maar niet zeggen welke ). Ondanks de sterke muzikale stukken (vooral Bonham dan natuurlijk) toch net geen 4*.

Deze heb ik geluisterd op aanraden van Don, en het is me erg in de smaak gevallen. Op LastFM is de band getagd met Gospel, maar dat is me iets te ver gezocht. Ik zou de muziek eerder aanduiden met melodieuze emocore, een mengeling van de meezingbare progrock van Coheed en de agressivieve uitbarstingen van Glassjaw.

Nu zijn die beide bands niet echt mijn ding, en ook bij dit album zijn er momenten dat er net iets te vaak hard tegenaan geschreeuwd wordt of het iets te veel pathos vertoond. Het sterkste is Letlive. in de cohesie tussen de erg geslaagde cleane zang (Enemigos/Enemies !) en goed gedoseerde schreeuwen, want dan compenseren ze elkaar en groeien ze uit tot een beter geheel.

Verder hebben de muzikanten ook een goed gehoor voor catchy refreinen, wat het allemaal wat toegankelijker maakt. Voorbeeld bij uitstek hiervan, en uitschieter van dit album voor mij is Muther, met extra (vrouwelijke) vocalen die het feest helemaal compleet maken. Daartegenover staan dan wel een nummer als 'Over Being Under' die er voor mij niet op hadden gehoeven.

Alles bij elkaar best lastig om te beoordelen, want bij momenten vind ik dit geweldig, maar wat verder op het album denk ik dan weer dat het net allemaal wat over the top is. Voordeel van de twijfel dan maar? 4*

Deze Canadezen brengen post-rock. Zoals de lengte van de nummers al aangeeft niet de zoveelste EitS of GYBE kloon (gelukkig!). De muziek is meer een soort melodieuze, bij momenten erg stevige indierock, waarbij het samenspel van de gitaristen de kern vormt. Af en toe voegen ze ook een extra instrument in om wat accenten te leggen. De zang heeft soms een zweem van de emozang van bijvoorbeeld Brand New, vooral wanneer ze wat harmonieën gebruiken. Van mij had de zang soms niet zo geforceerd gehoeven, maar voor de rest is dit echt wel een erg leuke EP die eigenlijk op elk nummer een andere kant van hun muziek laat zien. Omdat niet alle nummers me bevallen ben ik nog wat afwachtend, maar een volwaardig album van Lifestory:Monologue zal best hoog kunnen scoren bij mij, afhankelijk van welke richting ze evolueren.

Mijn interpretatie van zowat elk Linkin Park nummer:

(rapper)
our songs sound the same, i don't know why
it doesn't really matter how hard we try
we're just nu metal, we're a passing fad
but now we're rich, so now i'm glad

(een of andere kerel)
i screeeam fooouur wooords

(rapper)
we get a new piercing every other day
but we know linkin really aint spelled with a k
we're suburban white kids who try to sound black
we'll see you next year on the discount rack

(een of andere kerel)
i screeeam fooouur wooords

... kortom: niet mijn ding.

Een eerste kennismaking, en wat voor één. Lisa Germano brengt met hese stem een introspectief relaas, verpakt in uiterst donkere dreampop met weerhaakjes. Het is wat raar dat ze dit Geek the Girl op haar zesendertigste maakte - de periode van onzelfzekere tiener lag dan al een tijdje achter haar - maar het geeft haar wel een goed perspectief en klare kijk. De boodschap is duidelijk: Love can hurt, love is weird, zoals ze zingt op het adembenemende 'Cry Wolf'.

Veel van de intense, onbehaaglijke atmosfeer komt door de fluisterende zang van Lisa Germano. Zeker wanneer ze gebruik maakt van overdubs klinkt het echt fantastisch. De instrumentatie is divers en vaak moeilijk te duiden. Zoals op het titelnummer, waar een gitaar met een vreemd galmend effect op de achtergrond voor een beklemmende luisterervaring zorgt. Het doet me soms wat denken aan de slowcore van The For Carnation. Verder zijn er de violen die een soort triestige weemoed injecteren, en het fluitriedeltje waarmee het album opent en dat nog enkele keren terugkeert.

De teksten zijn erg donker, en focussen op de coming of age van een meisje. Ze bezingt alles met een zekere afstandelijkheid, zonder al te emotioneel te worden, maar dat doet zeker geen afbraak aan de griezelige sfeer - integendeel zelfs. Op dat vlak is het hoogtepunt '...A Psychopath', waar op de achtergrond een authentiek telefoontje te horen is van een vrouw naar de 911 hulpdiensten. Het soort muziek dat vooral 's nachts goed tot zijn recht komt dus.

Ik heb de neiging om dit te vergelijken met Fiona Apple, maar dit is toch nog wat anders. Lisa Germano is minder catchy, en is ook niet zo dynamisch. De zang en muziek blijven ingetogen tot het laatste nummer Stars, dat zowel qua tekst als muzikaal een mooi sluitstuk vormt van een cohesief album.

Omdat er enkele mindere nummers opstaan - met name de instrumentale bindstukjes en '...Of Love And Colors'- hou ik de hoogste scores voorlopig nog achterwege. Maar voor wie niet afgeschrikt is van depressieve dreampop is Geek the Girl een echte aanrader.