Dit is een live cd van een groepje met onder andere Keiichi Miyashita van Mandog en Hiroshi Higashi van Acid Mothers Temple. Leuk voor wat name-dropping, maar ik vond het ronduit saai (zoals wel vaker bij ambient). Er bestaan trouwens maar 600 exemplaren van dit album, maar geen nood, ze zijn nog makkelijk verkrijgbaar

Zoals velen (?) heb ik Gazpacho ontdekt via de hype die Night kreeg op MuMe. Die plaat vond ik vrij geniaal, maar na Tick Tock, dat me nogal koud liet en ik al een jaar niet meer heb opgezet, was ik toch wat angstig over hoe Missa Atropos zou uitpakken. Het heeft me wat tijd gekost, maar uiteindelijk heb ik hem toch wel ontleed gekregen - zover is het bij Tick Tock nooit gekomen. Ik plaats hem boven Tick Tock, maar wel nog een serieuze stap onder Night.

De levendige discussie die hier al is gepasseerd klinkt me niet geheel vreemd in de oren. Bij momenten is Missa Atropos toch echt wel extreem zeikerig (afsluiter An Audience bijvoorbeeld) met zowel muziek als stem die niet vooruit te branden lijken, alsof je Muse vertraagd laat afspelen Wat me dan weer wel bevalt - en hier overtreft Missa Atropos toch makkelijk Tick Tock - zijn de melodieën in sommige nummers (bv. River).

Natuurlijk is het Gazpacho, en dat wil toch zeggen dat het een afgewerkt product is. De muziek is uitermate gelaagd en bij momenten weergaloos mooi opgebouwd. Ook de androgyne zang van Ohme is een constante factor. Dat niet iedereen het kan smaken respecteer ik, maar mijns inziens heeft hij toch wel een vrij toegankelijk stemgeluid.

Geen slecht album dus, maar ook geen klassieker, daarvoor zijn er te veel mindere nummers. Heeft het iets te maken met de kortere lengtes van de nummers? Ook is het spijtig dat deze cd zo verdacht veel klinkt als Night... Tick Tock had dat niet. Het is allemaal wat te vertrouwd, en de kwaliteit van Night overtreffen ze niet dus is het een beetje een overbodige plaat. Een welverdiende 3.5*.

Dankjewel MuMe voor deze prachtige ontdekking! Gazpacho's Night is heerlijke atmosferische symfonische rockmuziek. Muzikaal erg bombastisch en meeslepend, met enkele serieuze climaxen en veel melodieuze passages met piano en viool die de gitaren versterken. Het is ook een soort conceptalbum, met terugkerende motiefjes. De zang is op z'n Jeff Buckley's - "is het nu een man of een vrouw die zingt?" - en als dat je meug is, dan zit je met Night gebeiteld. Ik vind het ook erg fijn dat de zang zich wel enige gereserveerdheid weet aan te meten. Geen overdreven vocale uitspattingen (zoals op Grace), want dat zou met deze statische muziek niet gewerkt hebben.

Zoals de lengte van de nummers al aangeven is het wel even wennen om erin te komen. Dream of Stone, de magistrale opener, duurt 17 minuten en gebruikt die tijd ten volle om rustig op te bouwen. Het concept van het album is een (nachtelijke) droom.
Summer nights in windows frame the moon on your face
And when the night confines you in a desireless embrace...
Chequered Light Buildings gaat dan verder op het thema van het openingsnummer, maar is iets meer recht voor de raap. Upside Down is rustiger, met prachtige zang en mooie viool. De nummers vloeien mooi in elkaar over, zo ook Upside Down dat ongemerkt overgaat in de spannende powerballad Valerie's Friend. Dat begint erg rustig, met veel schijnopbouwen om dan plots te exploderen in een leuk stukje elektrische gitaarmuziek en stevige drums. Het is niet gemakkelijk om bij een samenhangende plaat als deze een favoriet aan te duiden, maar ik denk dat ik Valerie's Friend zou kiezen. De afsluiter Massive Illusion is wat afwijkend, met handgeklap en folkachtig gitaarspel. Minder episch (nuja...), maar wel een mooie afsluiter. Aan het einde van de rit wordt het personage wakker van zijn droom, en de luisteraar wordt wakker van een mooie luisterervaring.

Leuk zonder meer. Zachte, warme elektropop met een zwoele vrouwenstem er overheen is natuurlijk een geheide hit. Vooral de nummers waarin er gefloten wordt hebben een magisch sfeertje dat me wonderwel bevalt. Helaas zijn de uitschieters zeldzaam, want voor het merendeel is het album nogal flets en ontbeert het spanning. Niet slecht, maar een heel album is wel nogal slaapverwekkend.

Wat een vreemde band, dit drietal. Ze brengen erg poppige, catchy punkrock met een hoog tempo en veel harmonieën in de zang. Into Lake Griffy is hun debuut, en brengt naast veelal vrolijke deuntjes enkel nummers met een behoorlijk anthemic karakter. Vooral de combinatie van de vrouwelijke en mannelijke vocalen zijn erg geslaagd, want de zanger heeft nogal een nasale klank die wat kan zeuren na een tijdje. Ook muzikaal zit het wel snor, met fijne vunzige gitaarlijntjes (zoals op het leuke Stars Were Exploding) en noisy passages die afgewisseld worden met vrij virtuoze gitaarriedeltjes. Leuke plaat, enkel spijtig dat de zanger wat minder is.

Over een klassieker gesproken... aan het kleine aantal stemmen te zien is Gorky/i echt een Vlaams fenomeen. Ergens wel begrijpelijk Luc De Vos en de zijnen brengen vlotte rockmuziek met typisch Vlaamse teksten met een serieuze dosis zelfrelativering. Of het de hele hype waard is durf ik te betwijfelen, maar met een nummer als Mia is niets mis. De stem van De Vos is verwarmend, en doet het vooral goed 's winters. Muzikaal is het allemaal wel in orde, alleen die strijkers op 'Geef Al Je Geld aan de Arme Kinderen' hadden voor mij niet gemoeten. Al bij al een leuk album met enkele geniale momenten van de immer sympathieke.

Omdat deze zowat balanceert op het randje van mijn top 10 moet ik hier toch ook eens een uitgebreide mening geven.


Wat bij de bio niet staat is dat ze nog een split EP hebben gemaakt met Kodan Armada, en verder kan je op het net ook wel wat leuke live opnames vinden. Begin november van dit jaar kwam dan het heuglijke nieuws dat Gospel een reunie plant begin 2010. Een van hun vrienden heeft een nieuwe lever nodig, en daarom wordt een benefietoptreden gegeven. Ze hebben ondertussen ook al verder gewerkt aan de opvolger van dit album. Hun officiële site bestaat opnieuw, waar je 5 nummers kan beluisteren, waaronder 2 nieuwe. Hun myspace is er ook en op de site van hun label kan je twee nummers gratis en legaal downloaden.

Over dit album dan. Het label van Gospel is screamo, maar de spaarse vocalen zijn vrij toegankelijk voor het genre en wat naar achteren gemixt, hoewel de berichtgeving van de andere users laat zien dat de vocalen dus toch wat een struikelblok kunnen vormen. Muzikaal valt het niet echt te vergelijken met andere screamo (voor zover ik weet), eerder ergens in de verte met progressieve metalgroepen zoals Porcupine Tree (bv. het nummer "Yr Electric Surge Is Sweet") en Tool ("Opium", zie ook hun Pitchfork recensie ). De productie is van de hand van Kurt Ballou (de gitarist van Converge) en voelt vrij ruw aan. De drums klinken ronduit uitstekend en de gitaren klinken net smerig genoeg om de muziek de nodige punch te geven. Binnen het genre is het een bescheiden klassieker, en het is een goede manier om kennis te maken met het screamo genre, ook al is het helemaal niet representatief.

Opener is "Congratulations... You've Hit Rock Bottom" met een waarlijk geniale basriff die het album meteen met een welgemikte knie in de ballen uit de startblokken laat schieten. Centraal op dit nummer en eigenlijk op het gehele album staan de energetische drums, die werkelijke alle kanten uitgaan, steeds in een hoog tempo en met zin voor spanningsopbouw met erg opzwepende ritmes. Voorwaar, Vinny Rosebloom is een genie.

Die drums worden steevast overgoten met een heerlijk keyboard sausje en vunzige gitaren. Zo ook op "Yr Electric Surge is Sweet" dat wat doelloos lijkt te beginnen vooraleer in de tweede minuut een echt monsterlijke ritmische riff wordt gespeeld, waardoorheen dan een portie warme gitaarfeedback wordt gespeeld. Dat de zang zo'n struikelblok zou zijn lijkt me erg vreemd, omdat bijvoorbeeld op dit nummer er maar viertwintig seconden gezongen wordt.
Het muzikale zwaartepunt van het album is zonder twijfel het negen minuten durende 'A Golden Dawn' - een eeuwigheid lang voor het veelal korte, gebalde genre dat screamo zou moeten zijn volgens de predikanten. Na twee minuten komen er dan twee lijnen tekst die bij mij sinds de allereerste luisterbeurt in de hersenen gegrift staan. "Hey you - you got a ciggarette man? / You know I know you got one on ya!" Totale onzin, maar het hele album is aangenaam chaotisch eigenzinnig. Een onverlaat zou het op geestverruimende middelen kunnen steken, maar wat dan met "and its only just a matter of time / before we all gotta go underground. / and for whats its worth / they ain't got no drugs down there." Een keyboard-solo (!) later vraagt Adam Dooling nog eens met extra aandrang om een sigaret, waarna de vervreemding zich helemaal verderzet.
'Paper Tiger' is kort agressief nummer met veel vocaal werk en naar mijn mening het minste nummer op het album. Het kortste nummer is 'And Redemption Fills the Emptiest of Hearts' dat bij momenten echt naar screamo neigt, dan overgaat in een loodzware machine gun riff waarna een prachtig stukje progrock als uitgeleide dient. Een persoonlijke favoriet is het Oosters aandoende instrumentale 'Opium', dat zoals al gezegd wat aan Tool appelleert.
Rustige, sfeervolle opbouw aan het begin van 'What Means of Witchery' met ingetogen zang (cfr. Slint). In de derde minuut geeft de drums er een paar goed getimede meppen op waarna gedurende een minuut een ongelooflijke spanningsboog wordt opgebouwd. Een echt geniaal stukje muziek zoals Tool er ook af en toe tussen zwiert, waarmee dan.. eigenlijk weinig wordt gedaan. In plaats van de verhoopte apocalyps krijg je een bescheiden aardbeving. Als ze hier meer hadden mee aangevangen was 'The Moon is a Dead World' zeker hoog in mijn top 10 gekomen. Afsluiten doen ze met het welhaast melancholische 'As Far as You Can Throw Me', nog een favoriet van mij.

Ooit las ik in een zeldzaam interview dat hun bedoeling was om muziek te schrijven die in geen enkel genre zou toebehoren en door elke scene zou worden scheef bekeken, en ik denk dat ze daar wonderwel in geslaagd zijn. Een origineel en mateloos boeiend werkstuk, dat misschien niet perfect is maar toch aardig in de buurt komt.

Nu het nieuwe album van Gospel er blijkbaar toch niet gaat komen - ze zouden in stilte opnieuw gesplit zijn - dan maar op zoek naar oudere opnames. Zoals op deze split met the Kodan Armada, waar twee nummers van The Moon is Not A Dead World in ruwe versie op staan alsook een 'nieuw' nummer Ghost & Gun. Dat is maar een niemendalletje in vergelijking met de LP, maar toch leuk om de verzameling te vervolledigen.

De twee nummers van hun LP zijn dan weer leuke versies. Congratulations You've Hit Bottom heeft een lichtjes verschillende drumtrack en What Means of Witchery is nog broeieriger dan op de LP. Screamo op z'n best wat mij betreft.

The Kodan Armada is meer standaard screamo, al is Coppers! (feitelijk is dit gewoon het nummer Cops van op de LP) wel een nummer dat je naar de strot grijpt ("It's not you I hate, it's your fucking race!" over racistische politieagenten). Het zijn de beste nummers van op de LP, met vooral het vrij epische Say Something.

Een verrassend EPtje van punkrockers Grown Ups, die van bassist zijn veranderd sinds hun LP 'More Songs'. De productie is uitstekend gedaan, en de zanger heeft een enorme sprong voorwaarts gemaakt, terwijl ze muzikaal de poppige punk toer opgaan ten koste van het meer twinkly geluid van hun vorig EP songs, al is het niet echt een ommekeer, eerder een verschuiving van zwaartepunt. Alleszins is dit het beste dat ik al van hun heb gehoord, verdient toch zeker 3,5*.

Op dit album staan dezelfde nummers als op hun EP Songs, plus nog zes nieuwe nummers die helemaal in hetzelfde straatje liggen. De betere productie maakt het allemaal wat minder rommelig, maar helaas is de zang ook beter te horen - helaas want die is niet zo best. Nogal een schriel stemgeluid, waar weinig overredingskracht in schuilt. Ik vond het beter op de EP, waar het wat meer naar achteren stond, daarom een halfje lager.

Deze toepasselijk getitelde EP "Songs" van Grown Ups is een fijne ontdekking van op if you make it waar je deze EP gratis kan downloaden. Jengelende gitaren en vrolijk geschreeuwde teksten over duif-etende pelikanen (no shit) verdeeld over vier caleidoscopen van nummers. "Open Sesame "doet me soms wat denken aan wat Slint liet horen op Tweez, maar dan allemaal wat meer oppeppend - sugarrushcore. De zang is net wat nasaler dan me lief is, gelukkig is die ver naar achter in de mix. Op hun LP (toepasselijk genaamd More Songs) staan deze nummers in betere opnamekwaliteit samen met enkele nieuwe nummers. Ik prefereer deze EP, want op de LP is de zang toch een net iets te grote spelbreker. Het is die zang gecombineerd met een net iets te losse opeenvolging van riffs die mijn score binnen de perken houdt, want voor de rest is deze nabootsing van American Football wel erg fijn.

Na verloop van tijd valt deze toch wat magerder uit dan hij in mijn herinnering was. Enkele erg goede songs, maar toch ook heel wat logge nummers waar maar geen vaart in lijkt te komen, mede door de nogal middelmatige ritmesectie. De zang van Axl Rose zal zeker niet iedereen bevallen, al vind ik het persoonlijk goed bij de muziek passen. Het hier al vaak vermeldde gitaarspel van Slash is uitstekend, zeker op de topper 'Sweet Child O Mine'. Een ander hoogtepunt is de afsluiter 'Rocket Queen', zo'n nummer dat echt ergens heen gaat. Ik zit wat te twijfelen tussen een 3* enerzijds (productie is wel erg lomp) en een 3,5* anderzijds, en de uitstekende uitschieters verleiden me dan toch voor dat laatste.