Ietwat banale rockmuziek, die uitblinkt op de momenten dat het wat kalmer mag: Days Of Being Wild heeft een prachtige 'middle eight'. Maar eens die zanger ertussen begint te schreeuwen, de distortionpedalen worden ingestampt en de drummer (zoals eerder gezegd) besluit alles onder een berg cymbaalgeruis te plaatsen, is het allemaal een stuk minder. Enkele goede nummers toch, maar desondanks net geen voldoende: 2*.

Met dank aan ThirdEyedCitizen voor de tip.

...Who Calls So Loud is een screamo band waarin twee leden van Funeral Diner meespelen. Ze brengen screamo van de tweede generatie, dus in combinatie met een ander genre. Zoals zo vaak is dat in dit geval post-rock, al is dit toch niet echt te vergelijken met typevoorbeeld Envy. Hun muziek lijkt sterk op die van Funeral Diner, met donkere sfeerschepping, grimmige schreeuwzang en expressief drumwerk. Zoals quasi alle bands uit het genre was ook deze groep geen lang leven beschoren: na een EP en een LP hielden ze het al voor bekeken. Spijtig, want net als Funeral Diner vind ik dit best te pruimen, al staan er nogal wat overbodige minuten op deze kwartierlange EP.

De A kant bestaat uit een korte instrumentale inleiding, met het speelse maar compleet overbodige Hey I'm Outside; en het explosieve M'ed Palms. Dat is het kortste volwaardige nummer dat ze hebben opgenomen, dat instrumentaal echt uitstekend is. Felle drum, leuke baslijn en noemenswaardige uitbouw van het nummer.

De B-kant begint met het aan Meddle-era Pink Floyd appellerende instrumentale Resonant Grain Silo en eindigt met een epische afsluiter, het 8:43 durende Lark Vs Raskal. Deze overschaduwt zowel qua speelduur als qua inhoud al de rest. De muziek bouwt op met een kalme post-rock intro, om na twee minuten uit de barsten in het standaard schreeuwwerk. Na vijf minuten valt het dan weer allemaal terug naar wat gepingel, dat nog drie minuten voortkabbelt. Spannend de eerste keer dat je luistert (gaat er nog iets komen!?) maar de tweede keer een saaie zit, die outro.

Een beetje een niemendalletje dus, al kan ik het best appreciëren. Spijtig dat, wanneer het hard begint te gaan en ze alle registers opentrekken, de instrumenten verzanden in één geluidsoep. Persoonlijk zou ik de LP aanraden, die is toch nog wat beter en meer gefocust dan deze EP.

Met dank aan ThirdEyedCitizen voor de tip.

...Who Calls So Loud is een screamo band waarin twee leden van Funeral Diner meespelen. Ze brengen screamo van de tweede generatie, dus in combinatie met een ander genre. Zoals zo vaak is dat in dit geval post-rock, al is dit toch niet echt te vergelijken met typevoorbeeld Envy. Hun muziek lijkt sterk op die van Funeral Diner, met donkere sfeerschepping, grimmige schreeuwzang en expressief drumwerk. Zoals quasi alle bands uit het genre was ook deze groep geen lang leven beschoren: na een EP en een EP hielden ze het al voor bekeken.

Met 48 minuten voor slechts 8 minuten ligt dit goed in het verlengde van Funeral Diner. De kalme passages zijn met delay-effecten gevuld melodieus gitaargetokkel dat gelukkig nooit sprankelt, en veelal tribal drumwerk zoals dat ook op dit geniale plaatje het geval is. Drummer Matt Baida (die ook in Portraits of Past speelde) is duidelijk de sterkhouder. Zijn spel is origineel en gevarieerd, en zorgt voor de nodige aandrijvingskracht. De bas klinkt ook goed door, wat de muziek een zekere broeierigheid meegeeft, wat samen met de soms nerveuze gitaarlijnen een desolaat gevoel overbrengt. Volledig volgens het "cliché van de originaliteit" wisselen ze mooi af tussen de rustige post-rock passages en het ironische spierbalgerol van de screamo. De zang is niet zo mijn smaak en is eentonig en erg bleek, maar instrumentaal kan ik het dus allemaal wel smaken.

Alles bij elkaar is deze LP niets baanbrekends, maar wel een logisch vervolg op de muziek van Funeral Diner.

Voice is een atypisch emo album, dat bij vlagen erg zacht en toegankelijk is, maar niet weet te overtuigen. De poppunk die ze brengen is niets bijzonders, en hoewel de dubbele vocalen (zowel mannelijk als vrouwelijk) zeker een leuke gimmick zijn, kunnen ze niet voorkomen dat het geheel plaatje nogal flauwe nummers zijn, enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten. Door de combinatie van die mannelijke en vrouwelijke zang wordt de link met deze plaat soms gemaakt, maar er daar is helaas niets van aan voor de rest. Voeg daarbij nog drums die als karton klinken, en je hebt een album dat maar bij momenten boven de middelmaat uitkomt.

Een aardige EP ter promotie van een tournee, die voor Algernon Cadwallader en 1994! tot in onze contreien reikt! Vier van de voornaamste twinkle bands met elk één nieuw nummer.

1994! is wild en chaotisch over het algemeen, en ook 'Proper J' is een jam waar weinig richting in te herkennen is. Kapot ben ik er niet van - het lijkt me te hard een wegwerpnummer.

Het nummer van Snowing is - grote verrassing - mijn favoriet. 'Big Weed' is een erg swingend nummer, waar ze voor het eerst gebruiken van vrouwelijke backing vocals. Wie af en toe eens een berichtje van me leest weet wat ik daarvan vind, en ook hier is het weer pal erop. Vrolijk deuntje dat makkelijk op hun LP had kunnen staan.

Boys and Sex kende ik nog niet (probeer dat maar eens te torrenten ), maar 'High Notes' bevalt wel. Veel maar smaakvol gebruik van harmonics maken het gitaarspel een beetje Slintesque. Zonde van de zanger die dan weer dertien in een dozijn is.

Op '(Na Na Na Na) Simulation' laat Algernon Cadwallader nog maar eens horen hoezeer ze Cap'n Jazz wel niet nabootsen. Fijn nummer, maar wederom weet de band me niet echt te overtuigen.

De nummers variëren tussen de 2* en de 4,5*; m'n stem ligt er tussenin.