Deze EP is een muzikale escapade van screamoformatie Pg. 99. Zoals de lengte van de nummers 1, 3 en 5 al wat aangeeft wordt er geëxperimenteerd met het begrip 'opbouw', iets wat toch niet zo veel voorkomt in het genre. Alle vocalen zijn nog steeds schreeuwerig, maar ze worden hier relatief spaarzaam gebruikt, en net daarom is dit een toegankelijkere release. De oneven tracks zijn welhaast epische nummers, gedreven door een goed op dreef zijnde ritmesectie. Uitschieter is de afsluiter "A Sonnet to both Ugly and Murderous", een nummer waar bands als Circle Takes the Square duidelijk goed naar geluisterd hebben.
De even tracks zijn typische korte energieimpulsen, die voortgaan op het elan van de finale van nummers 1 en 3 respectievelijk.

Al bij al een zeer originele EP. Enkele minpuntjes zijn bij momenten de wat over-the-top vocals (maar dat is nu eenmaal eigen aan het genre) en de soms nogal simplistische riffs die niet het maximum uit de nummers weten te halen.

Niet bepaald muziek die je opzet als er iemand over de vloer komt, wel vrij geniale chaos, afgewisseld met verrassend ingetogen passages. Naar mijn smaak wel weer iets te schreeuwerig, maar de energie spat er werkelijk vanaf.

Park is een ondertussen al ter ziele gegane Amerikaanse rockband, die onvervalste emo maken. Songtitels als 'Which Wrist First' en 'Your Latest Victim' laten weinig aan de verbeelding over , maar zoals het album opent: I think I'd be lying if I said I don't enjoy this.

Wat hun een beetje apart zet tegenover bands als Thursday is de rust die er in de nummers zit. En dan heb ik niet alleen over de ballad 'Conversations With Emily'; maar meer over hun algemene sound, al speelt de bas wel bijna steeds slaapverwekkende punkrock chugga-chugga lijntjes tijdens de strofes. De intro van Gasolines Kisses For Everyone is een voorbeeld hiervan, het doet me wat denken aan vroege Brand New met dat leuke gitaarriffje over die nogal droge percussie. En so what als het refrein nogal slijmerig is en de teksten bij momenten tenenkrommen zijn: het is adequaat uitgevoerde, catchy emo. Een typische guilty pleasure dus. Zeker het erg melodische gitaarspel (Fall of Troy op valium of zoiets) en de veelvuldige backing vocals kan ik erg appreciëren. Fijne plaat, ik zet bescheiden in op 3*.

Nog een twinkle daddy met leden van Merchant Ships en Midwest Pen Pals. Te vergelijken dan met William Bonney? Toch niet echt, want Park Jefferson bevindt zich aan de zachte kant van het emospectrum. Closet Anthem, met lyrics over een overleden vader, had dan ook zo van Snowing kunnen komen. Helemaal mijn meug dus, al is de productie hier echt niet uit te staan. De band is ondertussen al weer op hiatus, en buiten nog twee andere EPtjes hebben ze niets uitgebracht. Spijtig, want met wat meer uitwerking en deftige opnames had hier zeker een pareltje kunnen uit voortkomen. Nu blijft het wat hangen op erg goed maar toch net niet.

Laat je niet misleiden door de spuuglelijke hoes - want ugh wat een gedrocht is me dat zeg! Wie wordt er nu wakker met het idee: vandaag ga ik eens een foto van een halfvergaan dierenlijk opzoeken om als uithangbord te dienen voor deze muziek waaraan ik zo lang heb gewerkt. Bij extreme metalmuziek kan ik dat nog ergens begrijpen, daar is choqueren en walging opwekken soms de bedoeling en deel van de relatieve aantrekkingskracht. Maar bij Park Jefferson (die deel uitmaken van de 90s emo revival) snap ik de link helemaal niet. Misschien dat ze dit als een symbool voor de teloorgang van de emo scene bedoelen, nu Snowing en Algernon Cadwallader er niet meer zijn is die immers verworden tot één en al halfslachtige poging om voorgenoemde te kopiëren (terwijl die zelf eigenlijk gewoon Kinsella-bands nabootsten). Nu kan je wel wat namen noemen van bands die boven de middenmoot uitsteken, maar echte toppers zijn er niet meer, al mag Dikembe me verrassen in de toekomst. En hoewel Park Jefferson ook ex-leden van Midwest Pen Pals heeft kunnen zij deze leegte ook niet invullen. - dit is een aanrader die je gratis kan beluisteren/downloaden op hun bandcamp.

De sterkste nummers op deze LP (Closet Anthem) stonden al op hun EP's, er is geen grote stap voorwaarts gebeurd. Aardig goed, niet spectaculair.

Om de een of andere reden associeerde ik Pavement altijd met rauwe grungerock (geen idee vanwaar dat beeld kwam), maar het zorgde er wel voor dat ik het lange tijd links liet liggen. Dan een maand of wat geleden toch eens geprobeerd, en natuurlijk was het even verschieten toen ik hem opzette. Ongepolijste popsongs met weerhaakjes, maar steeds melodieus. Stephen Malkmus is als het geniale maar tevens luie kind die zijn ongezouten mening geeft over al de dokterskindjes die hard werken voor hun diploma. Die ruwheid geeft de songs een sterk karakter, al had ikzelf het niet erg gevonden als het wat meer opgepoetst was geweest. Het hoogtepunt van het album vind ik zonder twijfel Range Life, prachtig nummer is dat. Ook Stop Breathin' met die lange outro steekt er wat bovenuit. Niet echt mijn genre, maar desalniettemin erg leuk.

Binaural is het eerste en voorlopig ook laatste Pearl Jam album met een mooie hoes (al was Yield nu ook niet zo slecht). Muzikaal klinkt het allemaal wel aardig, met een eigenzinnige productie en rustigere, melodieuzere nummers. De kwaliteit van de songs is echter wisselvallig. Light Years is een uitschieter (één van mijn favoriete Pearl Jam nummers) maar Evacuation of Rival mogen me gerust gestolen te worden. Het is geen slecht album, maar Pearl Jam kan zeker beter. Nipt voldoende.

Niet de grote sprong voorwaarts waar ik (samen met menig Pearl Jam fan) stiekem op hoopte. Sinds Vitalogy schijnen alle Pearl Jam albums wat aan bloedarmoede te lijden (Binaural misschien buiten beschouwing gelaten). Enkele goeie nummers, maar geen extreme uitschieters, en voor de rest gewoon degelijke rocknummers. Voor de meeste bands zou dat goed genoeg zijn, Pearl Jam zit met een voorgeschiedenis die haar schaduw werpt.

Zoals zo velen begon ook mijn muzikale ontdekkingsreis lang geleden met grunge, en dan is het quasi onmogelijk om Pearl Jam te ontzien. In de slipstream van Nirvana's Nevermind werd ook Ten een gigantisch succes, wat best te begrijpen is. Er staan enkele leuke ballads op, de zang van Vedder - hier nog in jeugdige bloedvorm - is erg toegankelijk en over de hele lijn is Ten gewoon een pak toegankelijker. Op MuMe is Ten de laatste jaren enorm aan het stijgen in relatieve populariteit, hoewel de andere PJ-albums amper stemmen vergaren. Beetje vreemd, maar ja, zo gaat dat met klassiekers.

Zoals ik hier bijna exact 5 jaar geleden al liet horen, vind ik Ten toch wel wat overschat. De opvolger Vs. is voor mij de ultieme Pearl Jam plaat, en deze is meer een soort opstapje naar die opvolger. Niettegenstaande staan er op Ten ook wel wat lekkere nummers. De nummers die steevast in de eindejaarslijstjes terugkomen (Alive - waarom soleert Mike McCready niet wat vaker?, Black) zijn steengoede rocknummers die mede dankzij het felle drumwerk van David Krusen geen moment vervelen. Ook het gitaarspel is dik in orde, al klinkt het soms wat suf (Oceans, die intro effecten op Porch).

Daartegen staan dan weer de mindere nummers. Why Go geraakt maar niet uit de startblokken, en ook het nogal saaie Jeremy wil ik wel eens skippen. Sowiezo zijn heel wat nummers nogal inwisselbaar. Het feit dat ik na waarschijnlijk enkele honderden luisterbeurten nog altijd de nummers van de tweede helft van de cd niet uit elkaar kan houden zegt genoeg. Goeie cd, maar ik zet toch liever Vs. nog eens op.

Na 5 jaar blijf ik bij mijn mening! Op Vs. staat weliswaar geen meesterlijke minutenlange solo zoals die van Alive, maar het niveau van de songs is toch wel constanter dan op Ten. De helft stevige grunge, de andere helft meer mid-tempo rockers. Dave Abbruzzese heeft duidelijk invloed gehad op de songs, die zelden stilvallen of gaan vervelen, met als hoogtepunt het razende 'Rearviewmirror'. Verder is het openingsduo 'Go' en 'Animal' een schoolvoorbeeld van krachtige rock. De rustige nummers zijn ook erg geslaagd. De vele laagjes van 'W.M.A.', de uithalen van Vedder op 'Dissident', en wat dan te zeggen van de afsluiter 'Indifference'... 4,5*

Helaas, een misser. Deze screamo band heeft een verzorgde sound en ontwikkelde nummers die veel elementen van post-rock aanhaalt, dus ik dacht dat het wel iets voor mij zou zijn. Helaas zijn de vocalen eentonig en ligt de schreeuwstem me niet, wat mijn luisterplezier nogal vergalt. Voeg daarbij het feit dat de vocalen nog eens helemaal vooraan in de mix liggen en slechts bij uitzondering stilvallen, en ik haak af.

Deze plaat heb ik destijds nog in mijn top 10 gehad, maar ondertussen zet ik hem nog nauwelijks op (itt Wish You Were Here, Animals, Meddle, ...), ik heb hem al veel te vaak gehoord.

Breathe vind ik nog steeds een erg mooie opener, maar dan On the Run... wat een misser. Niet te geloven dat 40 mensen dit de beste track van het album vinden, terwijl Breathe het met één enkele stem moet doen.

Time is natuurlijk de uitschieter van het album met prachtige tekst en dito solo, gevolgd door het heerlijk suggestief gezongen Great Gig in the Sky. Money ben ik misschien wat beugehoord, wat zeker ook geldt voor Us and Them, dat ik een ware draak vind. Tweede persoonlijke favoriet is Any Colour You Like, waarin een prachtig muzikaal landschap gecreëerd wordt. Brain Damage is onderhoudend, Eclipse nodeloos bombastisch, en we zijn rond.

Een nipte 4* verdient dit album toch nog altijd, een terechte klassieker.

Vandaag heb ik deze nog eens van onder het stof gehaald. Mijn Pink Floyd fase ligt ondertussen alweer wat jaartjes achter me, maar de 4* blijven toch staan. Want The Wall is een conceptplaat zonder gelijke, prestigieus en pretentieus als geen ander. En hoewel het niveau bij momenten wat inzakt, houdt het onderliggende concept het geheel genoeg bij elkaar.

Het dubbelalbum verhaalt over het hoofdpersonage Pink Floyd, die fungeert als avatar van Roger Waters, basgitarist op en creatieve brein achter de plaat. Pink is een rockster die ten gevolge van een traumatische jeugd de tol van de roem moet betalen en er psychologisch helemaal onderdoor gaat. De albumtitel verwijst dan naar de muur die hij rond zich optrekt, om zich af te sluiten van de maatschappij en van zijn naasten. Het verhaal is vrij duidelijk te volgen, en zeker als je de film eens hebt gezien komt het geheel makkelijk tot leven bij het luisteren. Op de eerste cd wordt het personage geïntroduceerd, inclusief jeugdtrauma's - vroeg gestorven vader, overbeschermende moeder - en zijn steile klim naar de roem met bijhorende gewillige groupies. Daar loopt het dan helemaal mis, en aan het eind van cd één bouwt Pink zijn muur om zich af te schermen van de wrede wereld. Ondertussen zijn ook al een hele rist goede (The Thin Ice), bekende (Another Brick in the Wall, pt 2) en mindere (Empty Spaces) nummers gepasseerd.

Op de tweede cd is de sfeer een pak donkerder, met Pink die enkel nog een leeg omhulsel is en traag wegglijdt in een spiraal van negativiteit. Het indrukwekkende einde van The Trial is schaamteloze operarock, waarna de muur wordt neergehaald. Het is een beetje een kwestie van interpretatie, maar naar mijn mening eindigt het album niet zo positief. De muur is misschien weg, maar Pink staat nog een lange weg voor de boeg om zich op te trekken uit de put van depressiviteit waar hij inzit.

Vanaf Atom Heart Mother had Pink Floyd een hele resem albums van bovengemiddelde kwaliteit afgeleverd, de één al wat meer gekunsteld dan de ander. Hun typische monsternummers (genre Echoes, Shine On You Crazy Diamond) hebben ze hier achterwege gelaten ten bate van het concept, en dat heeft gewerkt. De meeste liedjes zijn relatief kort, en het langste (Comfortably Numb) is misschien wel hun beste nummer. Verder zijn de consistentie in thematiek en de terugkerende motieven en melodieën ook een aangename en nodige houvast tussen de vele korte fillertracks. Vooral deel twee voelt immers nogal verkapt aan, en lijdt een beetje onder een collage-gevoel. Muzikaal staat er op dit album uiteindelijk niet meer dan op pakweg Wish You Were Here, maar in tijd duurt deze wel twee keer zo lang. Er is dus erg veel goeds, maar het wordt net iets te lang uitgesmeerd. Het sterke concept maakt wel wat goed, maar toch doet dit album hierdoor wat onder voor een album als Animals.

Eén van de nieuwe emo groepjes uit de Michigan scene, net zoals Brave Bird (is dat dezelfde kat?). Deze EP is helemaal gratis en voor niks op hun bandcamp af te halen. De muziek is duidelijk gebaseerd op de recente revival van 90s midwest emo maar toch moet ik bij een nummer als 'Finding Sleep' ook denken aan Ride. Degelijke songs, verder materiaal zal ik dan ook beluisteren. Maar echt origineel of essentieel zou ik het niet durven noemen.

Doolittle is de mengeling van serieuze killer en enkele filler. De productie is uitstekend, alle instrumenten komen er op het gepaste moment doorheen. Een belangrijk punt, want die baslijntjes moet je natuurlijk kunnen horen om ten volle te kunnen genieten. Ook de zang is erop vooruit gegaan sinds Surfer Rosa, en hoewel Black er nog altijd wat doorheen loopt te schreeuwen valt het hier allemaal zoveel makkelijker te smaken. Verder zijn de nummers over het algemeen gewoon sterker. Om het wat makkelijker te maken zal ik de nummers opnoemen die wat minder zijn. Crackity Jones vind ik maar niets, maar met 1:24 gaat het niet echt storen. Silver slentert ook maar wat aan, en had er voor mij niet opgemoeten. Daarom ook niet de maximum-score, al zijn de rest dus wel echt uitstekende melodieuze rocknummertjes.

Wisselvallige plaat. Het voelt aan alsof ze alle songideetjes gewoon meteen opnamen, zonder er eerst een deftig nummer van te maken. Soms werkt dat (Bone Machine, Gigantic, Where is My Mind?, River Euphrates), soms niet. Ik denk dat de enorme voorsprong die deze drie nummers hebben bij de statistieken genoeg zegt. Gelukkig zijn het allemaal korte explosies, zodat het niet echt gaat vervelen. Verder is de productie ook erg geinig, met die drums die echt door alles heen spelen. Een nipte 3,5*

Amper 25 minuten duurt deze quasi-instrumentale debuutplaat van het Amerikaanse mathrock bandje Planets. Het klinkt wat als Don Caballero die 'Tweez' van Slint coveren, maar 'Tweez' is natuurlijk twintig jaar ouder, en ondertussen al lang voorbijgestreefd. Zo ook dit dus, niet slecht maar ook niets speciaals.

Deadwing, oftewel In Absentia 2, toont weer hoe Porcupine Tree er in slaagt om een mooie balans te vinden tussen rock en metal. Dankzij de typische Steven Wilson productie (wat klinken de gitaren en drums hier weer lekker zeg!) hebben ze een erg gespierd geluid, waardoor ze zelfs de meest banale gitaarriff indrukwekkend kunnen doen klinken. Met zware zang zou het bijna klinken als Opeth, maar Steven Wilson heeft zo'n zijdezacht stemmetje dat als glijmiddel werkt voor de muziek om je gehoorgang binnen te dringen en zich in je hoofd te nestelen. Doe daarbij de rockdrums en het occasionele melige pianomoment en je hebt uitstekende metal-light.

De nummers blijven wel erg braafjes allemaal, wat ook de reden is dat ik mijn score nog binnen de perken houd. Het blijft meestal strofe/refrein, met dan op het einde een muzikaal stukje dat eigenlijk gewoon dezelfde riff is met wat franjes hier en daar. Spijtig, want wanneer ze afwijken van dit procédé (Arriving Somewhere But Not Here) wordt het nummer meteen nog een pak beter. Over breedte is de muziek dus erg sterk, maar echte uitschieters ontbreken een beetje. Net daardoor vind ik bijvoorbeeld A Perfect Circle beter als het op stevige rock aankomt.

De nummers zelf dan. Deadwing en Shallow vormen een uitstekend openingsduo. Het populaire Lazarus vind ik dan weer heel wat minder. Sowiezo heb ik het meer voor de hardere kant van Porcupine Tree, en dat is dat pianoriedeltje me misschien net wat te melig. Gelukkig is Halo weer een echt rocknummer, en Arriving Somewhere But Not Here is helemaal top. Mellotron Scratch is dan een rustmoment dat wel erg lang blijft voortkabbelen vooraleer er iets gebeurt. De resterende drie nummers zijn iets steviger, maar dus altijd hetzelfde procédé.

Ik blijf bij mijn waardering van 3,5*. Deadwing is erg leuke muziek, maar ontbreekt spanning en climax om echt te beklijven.

Fear of Blank Planet is weeral eens een voorbeeld van een plaat die ik via de hype op MuMe leerde kennen en die een fantastische ontdekking bleek te zijn. Via Opeth was ik al wat vertrouwd met (en nieuwsgierig naar) het werk van Steven Wilson, en ook dit album draagt weer zijn stempel. Een prachtig gepolijst geluid gecombineerd met uitstekend vakmanschap van zowel de muzikanten als de behandelde onderwerpen maken dit album erg luistervriendelijk, en ik begrijp amper dat er mensen zijn die dit de laagste scores geven. Er valt weinig te haten, al zullen de bekoelde vocalen en de bij momenten plakkerige instrumentatie wel niet iedereen evenzeer bekoren.

De sterkte van dit album ligt waar de sterkte van Porcupine Tree altijd al vandaan is gekomen. Stevige baslijnen, gestyleerde drumlijntjes, melodisch gitaar- en pianospel en rijke extra geluidslaagjes afkomstig van mellotron en dergelijke zorgen voor een sterke atmosfeer die wat psychedelisch aanvoelt. Voeg daarbij de bij momenten akelig rake teksten over de internetgeneratie die zijn tijd verdoet met surfen en texting - de ironie van dit te posten op het internet is me niet vreemd - en je hebt een plaat die baadt in een sombere, mistroostige sfeer die treffend de eenzame kilte weergeeft die gepaard gaat met een overdosis technologie. Denk aan een tiener die in een duistere kamer zit, star voor zich uitstarend naar een computerscherm, terwijl zijn gezicht neon blauw oplicht (cfr. de hoes).

Zoals wel vaker bij Porcupine Tree gaat het er bij momenten wel wat over. Zowel muzikaal (de nogal misplaatste pseudo metal uitspattingen op het verder compleet geniale Anesthetize) als vocaal (My Ashes) gaan Wilson en de zijnen soms een beetje uit de bocht. Niet dat het ergens tenenkrommend wordt, maar het album is zeker niet zonder fout. Het totaalbeeld voelt me soms te gekunsteld aan, al kan je wel motiveren dat dat dan weer net in het verlengde van het concept ligt.

Als instapalbum voor Porcupine Tree is dit zeker een aanrader. Er staat geen slecht nummer op (welk enkele minder goede), en het is gevarieerd genoeg om voor ieder wat te bieden. Misschien is het omdat ik dit album van hen het eerste hoorde, maar voor mij is de beste van Porcupine Tree. Voor wie dit wel leuk vindt kan ik deze plaat aanraden.

In Absentia vind ik één van de beste cd's van Porcupine Tree. Al mijn favoriete Porcupine Tree elementen zijn aanwezig: stevige progrock die af en toe met de metal flirt, een schitterende productie, en het typische zachte stemgeluid van Steven Wilson. Het is net die combinatie van harde gitaarmuziek en zachte zang die de magie vormt van Porcupine Tree voor mij.

In tegenstelling tot de meeste andere albums van Porcupine Tree staat er hier geen echt lang nummer op. Dat maakt het album zeker wat makkelijker om doorheen te komen, al blijft het met 68 minuten toch wel een serieuze lap muziek. Er staat enkele serieuze kleppers op, met in de eerste plaats de opener Blackest Eyes. Ook het hier erg onpopulaire Prodigal vind ik een schitterend nummer. Nu is het wel zo dat ik bij Porcupine Tree vaak het gevoel krijg alsof de nummers net een tikkeltje te lang aanslepen, en In Absentia is hierop geen uitzondering. De zachtere nummers zoals Collapse the Light into Earth vind ik wat minder, al zijn ook dat natuurlijk toch nog altijd 'goede nummers'. Er had gewoon af en toe nog net dat ietsje beetje punch bijgemogen. 4*

Chronologisch gezien het eerste Porcupine Tree album dat me echt goed in de smaak valt. Vanaf Stupid Dream zit het helemaal goed met hun geluid. Melodieus, dromerige, zwevige gitaarmuziek ondersteund met een gamma andere instrumenten zoals piano, en een fijne ritmesectie eronder. Combineer dat met de zachte stem van Wilson, en je hebt een ideaal album om bij te relaxen. De twee uitschieters zijn voor mij de opener Even Less en het door leuke percussie onderbouwde slotstuk Stop Swimming. Het ontbreken van de hardere stukken, die ze later wel zouden inbouwen in hun muziek, maakt het album bij momenten wel wat langdradig, maar het zorgt er ook voor dat dit hun meest ontspannen plaat is, zonder enige uitwendige drang om hun nummers kunstmatig te voorzien van spanningsbogen. Iets te vrijblijvend dus om een echt hoge score te krijgen, maar toch een leuk album om 's avonds op te zetten.

Prawn is een Amerikaanse band die in het voorprogramma van Moving Mountains hebben gespeeld. Hun muziek valt daarmee wel wat te vergelijken; ze klinken als Brand New die te veel Explosions in the Sky hebben geluisterd. Zeker niet voor iedereen, maar zelf vind ik dit erg geslaagd.

De combinatie van een mooi vol gitaargeluid met de expressieve zang is erg spannend. Sowieso is het eens iets anders om een emo nummer van bijna acht minuten te beluisteren. De productie is misschien wat uit balans - de bas klinkt zowaar te hard - maar is zeker voor een cdtje uit eigen beheer zeer goed.

Eén van de beste combinaties van post-hardcore en post-rock die ik ken. Benieuwd wat ze nog gaan uitbrengen. Dit EP'tje is trouwens volledig gratis en legaal te downloaden.

Het nadeel van al die leuke, explosieve emo-EP's is dat de langspeelplaten nogal vaak durven tegen te vallen. De punch eruit, creatieve bloedarmoede, te veel fillertracks,.... kortom, het is des te fijner wanneer een emo-bandje de verwachtingen waarmaakt. Zo dus ook de eerste LP van Prawn, die een waardige opvolger is van de bovengemiddeld aangename EP 'False Institutions'. Mijns inziens overtreffen ze de nieuwe van Moving Mountains met gemak.

Ze brengen wederom een originele mix van post-rock en noodly emo, ditmaal iets gecondenseerder - de lang uitgesponnen instrumentale passages van de EP zijn hier wat meer beknot. Ergens wel spijtig, maar het maakt de cd wel toegankelijker en waarschijnlijk ook iets langer houdbaar. Verder zijn er enkele explosievere nummers te vinden (Sammy), die laten zien dat ze geen one-trick pony zijn. Vooral de zang gaat er bij momenten wat steviger tegenaan, maar ze komen er makkelijk mee weg. Het zal denk ik vooral de vocalen zijn die bepalen of Prawn je bevalt, want de zanger heeft een wat zeurend stemgeluid dat je moet liggen.

Uitschieters voor mij zijn 'Horizontal' en 'Questions for Dome Chomsky', al is het niveau over het hele album vrij constant. Dit album is trouwens gratis te streamen op Absolute Punk, je moet wel geregistreerd zijn.

Tegen beter weten (ik heb Kezia op 2* staan) heb ik me toch nog eens aan een Protest The Hero gewaagd, helaas met eenzelfde resultaat. Niets voor mij, dit soort metalcore die de riffage en solo's van Iron Maiden neemt en die extrapoleert naar absurde hoogtes, tesamen met de cheesy-ness die erbij hoort. Een enkel nummer kan ik nog wel trekken, maar daarna begin ik me gewoon dood te ergeren aan de non-stop riedeltjes chugga-chugga gitaarriffs. En als fan van the Fall of Troy durf ik beweren dat ik wel wat aankan qua gitaarwankery, maar dit gaat er te zwaar over.

Dat ze ditmaal opteren voor uitsluitende cleane zang valt me wel in de smaak - met screams erbij was het helemaal fout. Metalcore zal wel nooit echt mijn ding worden, helaas kan Protest The Hero me hier niet van gedacht doen veranderen. Op de achtergrond kan ik het nog wel verdragen, met de koptelefoon word ik er een beetje zot van; dus ik ga voor een bescheiden 2*.

Pure Reason Revolution is een Brits progrock kwartet. Dat ze nog eens openden voor Porcupine Tree en Blackfield is volledig logisch als je dit beluistert - de combinatie van uitgesponnen progrocknummers met de zachte zang van Chloe Alper en Jon Courtney ligt helemaal in het straatje van Steven Wilson en zijn zijprojecten. Bij de zachte passages kan Pure Reason Revolution zich voor mij wel meten met Porcupine Tree. Opener Aeropause bijvoorbeeld klinkt als een geslaagde poging om Pink Floyd na te bootsen met psychedelische slide-gitaarspel dat als een soort sonar aftast. Ik lees hier nogal wat berichten over popinvloeden, maar die hoor ik hier toch niet in. Er zijn wel erg veel catchy zanglijnen te vinden, maar voor de rest is dit toch echt wel new prog ten voeten uit.

De eerste zang hoor je pas op het tweede nummer Goshen's Remains. Pure Reason Revolution gaat voluit voor meervoudige vocalen, en dat ligt me wel. Dat het dan nog een combinatie is van mannelijke en vrouwelijke zang is, is helemaal top. Muzikaal zitten er de voor progrock typische franjes in zoals daar zijn: strijkers, elektronische drumriffs, drones, etc... . Niet allemaal even smaakvol, maar omdat de zang alle aandacht naar zich toe zuigt is dat allemaal maar bijzaak, want de zang is echt héél erg goed. Prachtige, in elkaar verweven zanglijnen wervelen de hele tijd door elkaar heen en bieden daarnaast ook nog enkele enorm catchy lijntjes aan, zoals op het twaalf minuten durende zwaartepunt 'The Bright Ambassadors of Morning' . De titel is een verwijzing naar een stukje uit Echoes van Pink Floyd, en hoewel dit nummer niet de epische proporties van die mastodont kan bereiken is het wel een pak spannender. Hypnotische muziekriffs die dan overgaat naar een ontzettende 'ear wurm', echt iets dat zich in je hoofd nestelt om daar enkele dagen lang lelijk huis te houden.

Een ander hoogtepunt is het explosieve Bullits Dominae met een spannende opbouw en overweldigende climax - waarschijnlijk mijn favoriet nummer van het album. Een nummer dat zichzelf wel lijkt te hebben geschreven, zo vlot rolt het allemaal in elkaar. Minder vlot gaat het wanneer ze hardere passages willen gebruiken. Zo is het chugga-chugga middenstuk van 'The Twyncyn / Trembling Windows' ronduit verschrikkelijk, zeker na die sereen opbouwende intro (die een muzikale ode aan Echoes lijkt).

De titel 'The Dark Third' zou een verwijzing zijn naar hoe we één derde van ons leven in slaap doorbrengen, maar het is erg lastig om uit te teksten de inhoud op te maken. Inhoudelijk vind ik dit dan ook niet echt uitdagend, het blijft allemaal erg oppervlakkig. Voeg daarbij de muziek die inherent erg braafjes is - de harde passages zijn bezwaarlijk hard te noemen - en ik blijf wel een beetje op mijn honger zitten. Daar zit Porcupine Tree dan weer wel goed, die hebben iets meer weerhaakjes verstopt onder de vele lagen fluweel. Een aanrader voor fans van Porcupine Tree en The Pineapple Thief.

Ach ja, Puscifer... ik neem aan dat het zou moeten klinken als het soort muziek dat je opzet terwijl je 's avonds een exquis wijntje naar binnen nipt en denkt aan al je rijkdom en hoe je het de dag van morgen zult over de balk gooien. Keenan zal zich wel geamuseerd hebben toen hij deze nummers in elkaar puzzelde, en hier en daar zitten wel wat lekkere grooves zoals op het einde van Queen B. Maar om er nu een heel album van uit te zitten: neen bedankt. Compleet overbodige release en toch wel een serieuze smet op 's mans blazoen.