A Retrospective is een mijlpaal in het screamo genre. Net als de muziek zelf (en net zoals de meeste bands) was het bestaan van Saetia kort en hevig. Hierboven werd al gewag gemaakt van de ruwheid en de agressie die toonbeeld zijn van het genre en hier een soort culminatie zouden moeten vinden. De afwisseling van het geschreeuw met de meer melodische stukken is natuurlijk het grootste cliché der originaliteit van het genre - alsof iedere groep denkt dat ze het eventjes net iets anders gaan doen dan alle anderen door af en toe wat makke post-rock te spelen in afwachting van het volgende schreeuwstuk. Het ongepolijste geluid - doffe distortion, kartonnen drums - is integraal gaan deel uitmaken van het screamo geluid. Een soort vicieuze cirkel van slechte productie, slecht resultaat, slechte verkoop en dus weinig geld voor de volgende plaat neem ik aan. Het is dan ook geen excuus voor de wanklank van dit album.

Vooral de zang is pijnlijk slecht. Compleet onverstaanbaar, eentonig gezeik afgewisseld met rustigere passages die zo mogelijk nog erger zijn, met als dieptepunt de tweede minuut van Corporeal. Zoutloos gekerm dat ook zonder de ondermaatse klankkwaliteit onbeluisterbaar zou zijn neem ik aan.

De vocalen zijn helaas niet het enige tekort van de muziek. De instrumentatie ontstijgt niveau van de demo van het lokale middelbare school bandje nergens. Ze hebben wel leuke ideeën (Ariadne's Thread) maar de uitvoering is zo belabberd dat het er allemaal niet toe doet. Drums die naast de tijd spelen, gitaren die het tempo niet kunnen volgen... wanneer mensen muziek spelen is het logisch dat er af en toe een imperfectie insluipt - da's een soort charme van muziek - maar ik apprecieer het toch wel wanneer de muzikanten enige moeite doen om hun instrument deftig te bespelen.

Kortom, A Retrospective mag dan een mijlpaal zijn, het is zeker niet het beste wat het genre te bieden heeft, het is zelfs niet middelmatig te noemen.

Vanuit het review-album van de week topic, op aangeven van MDV:

Scandal bestaat uit vier semi-tienermeisjes die dwepen met de otaku cultuur (anime en dergelijke). Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat ze de theme song van FMA deden, alsook enkele filmpjes waarin ze als animatiefiguren worden voorgesteld. Kawaii desu ne?^ ^

Hier en daar proppen ze er wat Engelse woordjes tussen, voor het internationale publiek, of om wat cooler te klinken. Geen idee eigenlijk waarom. Maar dat doen ze dus wel: "let's go!", "I need your love, I just can't get enough", etc. steevast met een accent dat waarschijnlijk even slecht is als mijn Japans. Voor de rest is het allemaal Japans wat de klok slaat, en dat gaat ze beter af. De taal niet machtig zijnde kan ik me niet storen aan de tekst, en ik vermoed dat dat wel een pluspunt is in dit geval. Zingen kunnen ze wel, al zal niet iedereen het hoge stemgeluid kunnen appreciëren.

Muziek spelen - als ze het echt zelf allemaal inspelen - kunnen ze ook goed. Het is wel helemaal plat geproduceerd, en allemaal vrij straight-forward rocknummertjes. Uiteindelijk laten de liedjes me allemaal nogal koud. Niet slecht, maar toch ook wel helemaal niet m'n ding. Dat had ik wel wat gevreesd, aangezien ik ook bijna altijd de theme songs van anime skip. Ik ga voor 2,5*; want als ik de video's bekijk vind ik hun muziek plots toch net iets beter.

Ik ga maar met de stroom mee: La Ritournelle is echt een dijk van een nummer, zeker deze lange albumversie. Vier minuten rustige opbouw met die prachtige melodie als leidraad, dan een heerlijke overgang ingezet door de strijkers naar een lekkere basriff met leuke zang eroverheen. Simpel edoch geniaal. Helaas wordt elders op het album dit niveau zelfs niet benaderd, het blijft bij die ene sterke uitschieter.

De Franse screamo-scene is ééntje om te volgen. Kenmerkend is dat ze eigenlijk stevige post-hardcore/post-rock brengen met screams als zang. Sed Non Satiata (die hun naam hebben gehaald van een gedicht van Baudelaire) vormt hierop geen uitzondering, en ze passen dan ook in het straatje van Daïtro en Aussitôt Mort.

Muzikaal is Lie Ciel de Notre Enfance een fijne, zij het donkere sfeerplaat die dankzij de vocalen diep geworteld blijft in de emo, met een ambitieuze mix van invloeden erin verwerkt. Sed Non Satiata legt de nadruk op helder gitaarspel met veel delay en dissonante distortion passages. Geen gerag op powerakkoorden, en dat is een aangename zaak.

Opener 'Moi le Premier' is een passende blauwdruk van de muziek van Sed Non Satiata. Met mooi gitaargetokkel bouwen ze spanning op om dan de screams alles te laten openbreken, terwijl de gitaar dissonante riffs spuwt. De screams van de zanger zijn intens en passend bij de muziek. Ze zijn wel wat eentonig, zowel qua ritme, tempo als qua intensiteit.

Een pluimpje voor de productie op dit album trouwens. Kurkdroog met een ruw randje, wederom perfect passend bij de beklemmende muziek. Zoals de knerpende intro van 'Spirit Fuel' - die wat doet denken aan de gierende mathrock van Slint - het soort intro waarvan je oren op een aangename manier gaan tuiten. Dit soort brutale aanslagen worden vlot afgewisseld met de rustigere passages, waar de twee gitaren leuk samenspelen met elkaar en met de ritmesectie. Drums en bas zijn adequaat ingespeeld, maar missen misschien wel wat originaliteit om zich echt te onderscheiden.

Halfweg het album staat dan het zwaargewicht, het dik zeven minuten durende 'En Attendant L'Aube'. Volledig instrumentaal is dit dus eigenlijk geniale post-rock, een slepende opbouw met belletjes die na een kleine vijf minuten volledig tot explosie komt met scheurend gitaarwerk. Een heel album met dit soort nummers zou al snel vervelen, maar als tussendoortje kan dit echt wel tellen. Wat me opvalt is hun gebruik van vreemde gitaareffecten als achtergrondgeluid op de kalme stukken. Verzorgde sfeerschepping, die zeker bijdraagt aan de gehele atmosfeer van het nummer.

'Hypocrisie des Sentiments' is dan het korste nummer van de cd, vrij straightforward met wederom erg leuke gitaarriffs. Kort en intens, en het meest neigend naar standaard screamo.

Als afsluiter doet 'Urgent D'attendre' zeker niet onder voor de rest. Na een rustige opbouw met gewone vocalen gaat het nummer over in een vrij chaotisch middenstuk met ritmewisselingen en chaos alom. Onder impuls van de drum wordt dan weer het tempo even gedrukt en opgebouwd naar de ultieme finale. Hier is de gitaarriff bijna post-metal te noemen, om te eindigen met een zwaar laatste akkoord. De toevoeging van cleane zang vind ik op zich een pluspunt. Alleen is deze een beetje ondermaats, hoewel het ook niet zo slecht is dat het stoort.

Le Ciel De Notre Enfance is waarschijnlijk mijn favoriete Europese screamo plaat. Als ze erin slagen om qua zang nog wat meer dynamiek te introduceren, kunnen ze zeker een echte klassieker afleveren. Eerder dit jaar brachten ze een nieuwe LP uit (die voorlopig nog niet op de site staat), benieuwd hoe die klinkt!

Het vervolg op het lekkere Le Ciel De Notre Enfance is helaas niet de grote sprong voorwaarts geworden waarop ik had gehoopt voor Sed Non Satiata, maar ze blijven meesters in het combineren van post-rock en screamo.

Halfweg hun debuut stond een indrukwekkend instrumentaal nummer, En Attendant L'Aube. Daarover schreef ik hier al: "Een heel album met dit soort nummers zou al snel vervelen", en dat is in kleine mate een beetje wat het probleem is met dit album. Een versterkte focus op het post-rock aspect fnuikt de intense dramatiek die gepaard gaat met de wel erg spaarzame screams. Bij momenten sluipt de mot er wat in, al ligt het ook wel wat aan een zekere post-rock moeheid van mijnentwege.

Gelukkig maken ze dat goed door betere vocalen. De cleane zang is er duidelijk op vooruitgegaan, en de screams zijn best indrukwekkend. Qua productie is het zeker dik in orde, het album klinkt zelfs beter dan Le Ciel De Notre Enfance. Ook slagen ze er weer in om bij momenten de akelige gitaarlijntjes van Slint te imiteren, zoals op Entre Les Mots, wat toch wel de uitschieter is op dit album.

Wat me het meest bevalt aan dit album zijn de nieuwe wegen die ze soms bewandelen. De piano aan het eind van Entre Les Mots, de Pink Floydesque intro van Calle Jaen 23... Ou L'Antre de La Bête, beide toonbeelden dat ze durven hun geluid uit te breiden.

Al bij al misschien net iets minder dan het debuut, maar toch een fijne cd.

Het moet van mijn eerste luisterbeurt van Souvenirs d'Un Autre Monde geleden zijn dat ik nog zo van mijn sokken werd geblazen door een album.

Een onverlaat stuurde me de link naar She's myspace door met de woorden: "moet je luisteren, klinkt echt gaaf!" (of iets in die trend). Eén klik later zag en hoorde ik tot mijn ontsteltenis dat het hier overduidelijk om elektronische muziek ging... blasfemie!
Net toen mijn cursor zich met hoge snelheid naar de rechterbovenhoek begaf sprong er echter een nieuw msn venstertje open, en mijn opvoeding nam het over en ik besloot om eerst vriendelijk de begroeting te beantwoorden vooraleer een einde te maken aan het lawaai dat zich dreigde te verspreiden door die automatische songplayer van myspace.

Maar wat bleek: wat er uit de boxen kwam was geen saaie boel, het was zowaar leuk! Van een epifanie gesproken!

Waarin onderscheidt Coloris zich van andere elektrorock, vraagt u? Geen idee, maar de nummers zijn kort, hebben geen overmatige herhalingen, en maken veelvuldig gebruik van gameboy geluidjes. Het is allemaal zo glad als het achterwerk van pasgeboren baby, en waarschijnlijk ben ik dit binnen enkele weken zo beugehoord als wat, maar ondertussen heeft het mijn interesse in elektronische muziek volledig hernieuwd.

Een speciale release van Lain Trzaska, want Days bevat bitpop fusion van ambient, IDM met een industrial randje, niet echt te vergelijken met de chiptek van eerder. Het resultaat is verrassend coherent, al kan dat beeld wat vertekend zijn door de korte tijdsduur. Een minpunt zijn de voice-samples, waarvan ik het nut niet echt inzie. Leuk plaatje.

Bevreemdend, erg wisselvallig album. Bij vlagen geniaal, bij momenten onaanhoorbaar. Soms platte J-pop, dan weer vunzige grunge. Het ene moment betoverende zang, het andere irritant gekweel. Alleszins een album dat intrigeert.

Thrash metal is verre van mijn favoriet metal genre. Het klinkt mij in de oren als lekkere riffs die eindeloos worden herhaald en snelle maar eentonige drums. Hoewel Reign in Blood bij momenten best wel spannend uit de hoek komt, bevestigt het voornamelijk mijn vooroordeel. De productie van Rick Rubin is wel leuk, en draagt bij aan de zware klank van de muziek. De opener en de afsluiter, niet toevallig de twee langste nummers, springen er voor mij uit. Daartussen staan een hele hoop nummers, die op Jesus Saves na allemaal erg inwisselbaar zijn. Erg snel en op zich wel leuke riffs, maar zo ongelooflijk eentonig dat het me vooral verveelt. Af en toe gaat de zang héél hoog met zijn stem, en dan heb ik het lastig om niet te grinniken. Echt niet m'n ding.

Vier sterren voor deze EP, die het einde bevestigde van Slint en met Glenn hun beste instrumentaal nummer bevat. Rhoda is ook volledig anders dan op Tweez, en anders is hier ook beter .

Bij mij (en ik denk ook bij vele anderen) zit de aantrekkingskracht van Spiderland in de sfeer die de muziek uitstraalt. Een nummer als Don, Aman lijkt - neen is - saai, maar dat dynamische gitaarspel en die fluisterende stem kunnen me echt de rillingen bezorgen als ik dit 's nachts opzet. Er zit zo'n mysterieus kantje aan de muziek, moeilijk uit te leggen.

Moest Spiderland nooit gemaakt zijn geweest, wat zou er dan van Tweez gekomen zijn? Zou het algeheel vergeten zijn geweest rond 1992 en sindsdien slechts nog gespeeld door de familie en vrienden van de band die uit steun een exemplaar kochten? Zou iemand anno 21 jaar later nog weten wat Slint was? Ik denk het niet.

Want Tweez is een beetje een niemendalletje, maar dan wel een heel erg goed. Korte nummers, hier en daar wat spoken word of wat pogingen tot gezang. Losse ideeën die al laten uitschijnen wat er komen zou, maar toch ook weer niet - wie hierin al het geniale van Washer hoort probeert te hard. Leuk voor de fans, maar meer ook niet.

Zoals gezegd: Slow Warm Death is echt niet te vergelijken met Snowing (is het nu echt al 2 jaar geleden...) Zelfs de stem van John Galm is bijna onherkenbaar door alle ruis op de nummers, die opgenomen lijken te zijn met een laptop microfoon in hun oefenruimte - sorry ThirdEyedCitizen, daar ga ik weer;). Instrumentaal doen ze me wat denken aan Wolfmother en the White Stripes. Er is niets twinkelend meer te horen in het gitaarspel, wel trage groezelige dreunende gitaar en saai drumwerk. De teksten zijn flauw en nergens blijft er iets van hangen. Vergelijk dat met Snowing waar letterlijk elk nummer geweldige one-liners had. ("Sunspots", "My sea legs are wearing down", "Melissa I've fcuked up", ...)
De zanglijnen zijn bovendien erg monotoon. Misschien spelen ze wel op de hypnotische werking van repetitieve muziek, maar buiten toppers als Kyuss spreekt me dat niet aan, en dus destijds niet de moeite genomen om het toe te voegen. Uit respect voor Galm nog eens beluisterd, maar het laat me nog steeds koud. Nu is er nog hoop, want ik was ook verre van wild van de tour tape van Snowing, terwijl daar wel een eerste ruwe versie van het geweldige 'I Shotgunned a Beer and Went to Bed' opstond.

Voor wie graag wat meer Snowingesque muziek van Galm wilt is er Street Smart Cyclists, die je hier kan voorproeven in ruil voor twee minuten en achtien seconden van je leven.

Siamese Dream is één van die albums waarbij mijn waardering doorheen de jaren al serieus jojo heeft gespeeld. Soms kan ik er bijna niet doorkomen - uitschieters Quiet en Geek USA buiten beschouwing gelaten - maar er zijn ook momenten dat ik ik dit gewoon naast die twee andere grunge klassieker uit hetzelfde jaar durf te plaatsen. Ik steek het op de zang van Billy Corgan, wiens zeurderige stem soms nogal zwaar op de maag kan liggen, want muzikaal is dit een pareltje. Met behulp van producer Butch Vig (cfr. Nevermind) is het album nokvol gevuld met heerlijke muren van gitaargeweld met daardoorheen de immer scherpe drums van Jimmy Chamberlin. Mag ik de vergelijking met My Bloody Valentine maken? Feit is dat dit een essentiële plaat is voor de liefhebbers van alternatieve 90s rock. Helaas hebben ze dit niveau niet meer opnieuw gehaald - hun latere werk mist de focus die hier nog min of meer aanwezig is.

Fuck yeah! Wat een verademing! Dit is niet het zoveelste cliché screamo bandje, maar wel een gebalanceerd midden tussen de rauwe punkenergie van de In Casino Out-era At the Drive-in en het kristalheldere gitaargetokkel van mathrockers American Football. Ik ken niet veel dat hierop lijkt, behalve misschien Cap'n Jazz (al vind ik die pakken minder goed).

Zoals wel de verwachten valt is de productie wat dunnetjes (cfr. American Football) maar niet slecht of godbetert, lelijk. De dynamische wisselwerking tussen de gitaar en de energieke drums zorgt voor een vlotte overgang tussen de harde schreeuw-passages en de Kinsella-gitaarlijnen. Van verveling is nergens sprake, al zou dat natuurlijk maar erg zijn op een EP van nog geen 13 minuten.

Met de vocalen wat naar achter in de mix is het des te indrukwekkender dat die zoveel emotie kunnen overdragen. Het zijn namelijk de melodische schreeuwen van John Galm die de nummers omhoog tillen door er de nodige wanhopige epiek aan te geven. Zoals in Important Things, met het fantastische "Why can't I see the sunspots in your eyes?". Niet gewoon doorheen de muziek schreeuwen zonder rekening te houden met melodie of ritme, maar wel als deel van de muziek, zo heb ik het graag. Ook leuk is dat ze soms voor harmonieën opteren. Komt door de productie niet helemaal uit de verf, maar het blijft een leuke toevoeging.

Natuurlijk blijft het wel emo, dus als je je stoort aan passages als:
"And what do you do with those boys I see you with,
or better yet, what would I do if you came back?
I'd say no, or I hope I could,
but I still want you."
dan ben je eraan voor de moeite. Verder best geniale teksten eigenlijk, met bijvoorbeeld een fijne knipoog naar hun invloeden op het op een Simpsons-scene geïnspireerde Methuselah Rookie Card: "I'll drive home screaming At the Drive-In".

Rest me enkel nog te zeggen dat ze ergens eind dit jaar, begin volgend jaar hopen hun debuut album klaar te hebben. Waarschijnlijk heb ik tegen dan deze lichtelijk geniale EP (die titel! die hoes!) al helemaal kapot heb gedraaid.

Volgens mij hebben Snowing hun naam gekozen naar de vrolijke warmte die zich van je lijf meester maakt als je 's ochtends door het raam kijkt en de hele wereld er plots een heel pak witter uitziet. Toen ik zaterdagochtend zag dat de nieuwe Snowing eindelijk beschikbaar was - en dan nog wel helemaal gratis en voor niets - leefde ik op eenzelfde wolkje van endorfines. Een klein weekje en dertig keer luisteren later ben ik niet omvergeblazen, maar wel des te meer overtuigd van het potentieel van dit groepje.

De levendige mix van 90s emo, grunge en screamo - sugarrushcore! - die Snowing tentoon spreidden op hun EP polariseerde de luisteraars, en op die weg gaan ze grotendeels verder op hun eerste volwaardige album I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted. De productie is een beetje meer uitgebalanceerd, en hier en daar verrijkt met extra gitaarlijntjes. Het gitaarwerk van Nate Dionne en Ross Brazuk is diverser dan op de EP, al komt dat ook door de aard van de nummers. Waar Fuck Your Emotional Bullshit vijf nummers en twaalf minuten lang voluit de kaart trok van prettig gestoorde waanzin, wordt het tempo op I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted wat gedrukt met ingetogen passages en zelfs enkele nummers met pop-punkallures die alluderen aan Weezer. Niet alle experimenten zijn even geslaagd te noemen, maar wat wel vast staat is dat Snowing talent heeft om rake observaties te maken over menselijk gedrag, en het dan nog simpel maar doeltreffend weet te verwoorden en omkaderen.

I Think We're in Minsk was al langer beschikbaar op hun summer tour tape, en is een ferme klapper om mee te openen. Drukke percussie en nerveuze gitaarlijntjes overheersen het geluid, terwijl de hoge, schriele zang van zanger John Galm erdoorheen probeert te komen. Zoals de meeste nummers van Snowing wordt er nog steeds een progressieve songstructuur gebruikt - weinig herhaling, altijd nieuwe riffs en teksten. Het eerste nieuwe nummer, Mark Z. Danielewski, laat duidelijk de verandering in stemgeluid horen. Galm probeert meer te zingen - of beter te zingen, het is maar hoe je het bekijkt. Zelf vind ik de eerste minuut van dit nummer aanvoelen als filler vooraleer het nummer echt losbarst, om dan meteen weer te stoppen. Vreemde opbouw dus, en een van de mindere nummers op de cd.

Dan een eerste uitblinker in de vorm van Malk It, dat in ruwe vorm al te horen was op hun blog. Door de oude versie te vergelijken met het eindresultaat valt extra op hoeveel kleine gitaarfranjes er nog aan de plaat toegevoegd zijn. Ook qua zang is er wat overdubbing gebeurd, zoals op Why Am I Not Going Underwater. Met een wat rustiger tempo is dit een van de toegankelijkste nummers op de cd, maar het valt wel wat magertjes uit in vergelijking met de EP. De nieuwe drummer Bean doet aardig zijn best, maar ik mis toch de fijne accentjes die op de vorige plaat stonden.

Dan zijn er weer twee nummers die al eerder uitgebracht waren. You Bring Something... No is een kort explosief punknummertje dat je als filler zou kunnen beschouwen, ware het niet voor de compleet van de pot gerukte tekst.

Meteen een prima voorbeeld om aan te tonen dat deze plaat zo mogelijk nog persoonlijker is dan hun EP. Nummers over alcohol of nummers door alcohol, zo kan je het wel opdelen. En al geeft Galm blijk van zelf-relativisme ten opzichte van de eigen depressieve uitspattingen, het positieve je m'en fou van Fuck Your Emotional Bullshit is hier opmerkelijk minder aanwezig ten koste van erg openhartige bekentenissen en rake observaties over relaties en depressie. De meeste teksten lijken geschreven midden in de nacht, na een dag met te veel gebeurtenissen om alles klaar te overzien. Galm verhaalt rechtstreeks uit de actie, hij zit middenin de shit en soms ziet het er allemaal niet meer zo fraai uit. Bijvoorbeeld op de uitschieter van de cd, So I Shotgunned a Beer and Went to Bed. Muzikaal is er heerlijk samenspel van gitaar en drum, met daarover vocalen die al het goede van emo bundelen. Echt geweldig hoe zanger John Galm speelt met dynamiek en metrum - "I'll do my best to live my life without regrets!" - vooraleer de muziek losbreekt in heerlijk gejam.

Het tempo gaat dan weer omhoog met het oppeppende It's Just a Party, dat mede dankzij het geschreeuwde refrein ('Hey there Melissa, you're fucking awesome!") ontzettend catchy is. Als een van de weinige vrolijkere nummers doet dit wat terugdenken aan de EP. Memo Yeah That's Fine Man is weer kort en hevig, en steunt vooral op de zang om te blijven hangen.

Bijvoorbeeld dit nummer is toch van een minder niveau dan Fuck Your Emotional Bullshit, waar zowel tekst als muziek op alle nummers klopten. Ik durf niet te beweren dat ze te snel een volledig album hebben geschreven, maar op een half uur materiaal had het voor mij toch allemaal iets consistenter van niveau gemoeten om de hoogste scores te krijgen.

KJ Jammin' is de vreemde eend in de bijt - en dat wil wat zeggen op een ongestructureerde plaat als deze. Jengelde gitaarlijntjes en een zweem van structuur doen het nummer lijken op een halfslachtige poging om Weezer na te bootsen. Maar dan is er weer die geniale tekst die alles uit de middelmaat redt

Evengoed atypisch is Damp Feathers, quasi ingetogen, opgevrolijkte drums met tamboerijn en achtergrondzang die mij aan late Nirvana doen denken - iets wat elders op het album nog wel een paar keur is gebeurd - laten zien dat ze het ook allemaal anders kunnen aanpakken. Het einde is uitermate fraai, met de regel "He can't be the one you want all the time" die als een mantra wordt gezangen. Een nummer dat potentieel biedt voor de toekomst, als ze ooit besluiten af te wijken van de geniale gekte aanpak, dan mogen ze dit soort muziek maken voor mijn part. Ze kunnen erg aardig overweg met het trage emo geluid, doet me wat aan Braid denken. De afsluiter "Could Be Better Forever" is een laatste uitschieter. Lekker ruwe zang van Galm, vrolijk melodietje en bitterzoete meditatie over suicïde. "My dad died, like his dad died, and I know someday I'll die, but I'm alive." En gelukkig voor ons.

Waarschijnlijk zal dit album in zijn geheel minder snel nieuwe zieltjes winnen voor Snowing, want de incoherentie tussen de nummers onderling wordt extra versterkt door de afwisseling tussen de happy en de sad songs. Op zich zijn de meeste nummers goed afgewerkt, maar het totaalplaatje is nogal overweldigend. Er zijn duidelijke uitschieters - zowel naar het goede als naar het minder goede - wat zich vertaalt in een lagere beoordeling dan Fuck Your Emotional Bullshit. Is I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted dan slechter? Niet noodzakelijk, want er staat zeker ook 13 minuten extreem goede emo muziek op. Ook laat deze plaat zien dat Snowing nog veel potentieel heeft, en ik zie ze zeker nog doorgroeien. Ondertussen zal deze nog wel veel keren gedraaid worden.

Daydream Nation is toch niet helemaal mijn ding. Lang uitgesponnen noiserock, vrij intens en zeker sfeervol, maar het klinkt me soms allemaal wat te lawaaierig in de oren. Neem nu Silver Rocket, gewoon een standaard punknummer dat halfweg helemaal verzand in een orgie van distortion. Bij My Bloody Valentine (die een veel warmer, aangenaam geluid hebben) kon ik dat al niet hebben, laat staan bij dit veel ruwere gitaarwerk van Sonic Youth. Er staan gelukkige ook enkele ferme uitschieters op (Teenage Riot, Candle, Cross the Breeze), en de humor in de teksten kan ik ook wel smaken. Maar helemaal opgaan in de hype die dit album krijgt kan ik toch niet.

Mooi, ingetogen album van Robin Proper-Sheppard (ex-God Machine). Zijn melancholieke zang is niet altijd even zuiver, maar is wel aangrijpend, op een wijze zoals ook Neil Young dat is. Onder begeleiding van akoestische gitaar, rustige drums en bas, en hier en daar wat bescheiden extra arrangementen biedt hij de luisteraar een blik in zijn hart. En hoewel het daar duidelijk geen happy place is, vind ik dat het album niet te zwaarmoedig wordt. Er is geen overbodige dramatiek, enkel een verhaling van dramatische gebeurtenissen en zijn interpretatie ervan. Voor de liefhebbers van Neil Young en Elliott Smith.

Soundgarden was de oudste groep van de Seattle four, maar wel de laatste die echt doorbrak bij het grote publiek. Dat gebeurde in 1994 met Superunknown, een luttele maand vooraleer Cobain een einde maakte aan zijn leven en de grunge hype. In het spectrum van dat genre liggen ze aan het donkere eind, en met hun laag gestemde gitaren, expressieve zang en wisselende maatsoorten neigen ze soms naar de alternatieve metal die in de tweede helft van de jaren '90 zo populair zou worden. Hoewel sommige nummers nogal inwisselbaar zijn, staat deze plaat nog steeds als een huis.

Muzikaal is Superunknown een pareltje. De zware chugga-chugga gitaarlijnen van Kim Thayil gecombineerd met de felle uithalen van zanger Chris Cornell geven de muziek de metalen glans. Het drumwerk van Matt Cameron is relatief rustig. Geen dubbele bas, veelal simpele ritmische begeleiding met enkele serieuze fills. Uitzondering hierop is het majestueuze Head Down, grotendeels instrumentaal, geschreven en gezongen door bassist Ben Shepherd. De percussie hierop is op zijn zachts uitgedrukt atypisch, als een soort constante drumsolo die af en toe onderbroken wordt voor het refrein. Het gitaarwerk voelt Oosters aan, wat bijdraagt aan het hoge Tool karakter van het nummer. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit album.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld voorganger Badmotorfinger staan er op Superunknown enkele echte singles. Superhit Black Hole Sun met zijn Beatlesque gitaarriff en het prachtige Fell On Black Days zijn de twee meest voor de hand liggende voorbeelden. De energieke uitspattingen van een Jesus Christ Pose zijn niet meer te vinden, in plaats daarvan komen er meer doom-geïnspireerde zware nummers zoals 4th Of July. Zoals al gezegd staan er ook wat mindere nummers op Superunknown. Kickstand is kort en krachtig, maar heeft eigenlijk niets te bieden. Ook My Wave en het fillertje Half hadden er voor mij niet echt opgehoeven.

De onderwerpen die Cornell bezingt zijn - in traditie van het genre - depressie, drugs en zelfmoord. Niet veel vrolijks, maar wel in de lijn van de muziek. Neem nu het broeierige Limo Wreck, waarin Cornell zijn onvermogen tot empathie met een ineenstortende maatschappij bezingt. "Swallowing rivers belongs to the sea/When the whole thing washes away/Don't run to me". Als aan het eind Cornell zijn keelgat nog eens openspert druipt de emotie er af. Door de zwaarmoedige sfeer en de wat slome aard van de muziek zet ik deze plaat niet zo vaak op, maar als hij passeert is het wel genieten.

Hier kan ik me wat in vinden. Enkele schitterende nummers, maar de rest laat me nagenoeg koud. Voornamelijk de 'rockers' zijn niet aan mij besteed, die klinken me wat te groezelig. Liever de wat ingetogenere nummers (Maria's Little Elbows ).

Via lastfm op deze twinkly (d)emo gebotst, die gratis online te krijgen is. De link met Snowing, zoals Lastfm aangeeft, is echter beperkt tot het feit dat ze hetzelfde genre muziek spelen, vind ik. Dit is veel rustiger, alsof de kerels van Snowing 48 uur non-stop wakker zijn, een paar joints gerookt hebben en nog een laatste keer enkele nummers proberen te spelen.

Het laatste nummers is hierop een beetje een uitzondering, maar voor de rest klinkt het allemaal semi-gedesintresseerd ingespeeld en gezongen om me te boeien. 2*

Spinvis is groot in op MuMe, en als ik wat rondsurf schijnbaar God in Nederland. Hier in Vlaanderen is hij nog niet helemaal doorgebroken - daar zullen de middelmatige reviews van het almachtige humo wel voor iets tussenzitten. Zijn die dan onterecht? Ik meen van niet, want mijn appreciatie voor 'Dagen van Gras, Dagen van Stro' is ook met middelmatig. Er staan enkele prachtige nummers op zoals 'Aan de Oevers van de Tijd', en meer algemeen is het eerste deel van het album erg onderhoudend. Maar dan is er de elf minuten durende beproeving van 'Lotus Europa', dat bij momenten aan het irriterende grenst. Het album kan van deze inzinking niet meer herstellen, want de laatste nummers zijn toch wel zwakker dan het eerste.

Stay Ahead of the Weather is een Amerikaanse emo band bestaande uit leden van onder andere Castevet, en ze brengen op midwest emo gebaseerde punkrock met melodische zang. Mede door hun voorgeschiedenis alsook de kwaliteit van de nummers werd dit nogal gehyped (o.a. door punknews). Meer nog, dit werd her en der gelinkt met Snowing's Fuck Your Emotional Bullshit. Ergens wel begrijpelijk: het is de eerste EP van een emo bandje, bestaande uit 5 nummers verdeeld over twaalf minuten en een klets - de vergelijking ligt inderdaad voor de hand. Voeg daar aan toe dat ze nog samen een tour hebben gedaan, en ik ga ze toch ook even naast elkaar leggen.

De zang is enorm verschillend, Evan Weiss is namelijk wel een goede zanger, met een toegankelijke stem die wat doet denken aan Jake Snider van Minus the Bear. Hij maakt hier echt indruk met enkele fantastische hooks die zich al snel in je hoofd vasthaken:

Vaak wordt er wat met versterkende backing vocals gewerkt, en dat is ook geslaagd. We Better Get Going if We Gonna is ook beter geproduceerd. Gitaren klinken lekker vol, wat het punkrockgehalte verhoogt, maar het wel allemaal minder laat sprankelen. Maar een snuifje American Football, wel een flinke scheut Everlong van the Foo Fighters. Het tempo blijft alleszins constant aangenaam hoog; waarbij de korte duur van de EP wel een pluspunt is, zeker omdat de gitaarklank altijd dezelfde blijft. Het kost dan ook even om de nummers goed te leren onderscheiden.

Op instrumentaal vlak is de uitschieter zonder twijfel de drummer. Het te korte No Sleep Till Humboldt bevat een prachtig ratelende drumriff, en ook op uitschieter Impressions & Impressing People brengt hij verfijnde accenten aan in het nochtans vaak brutale spel. Het gitaarspel is relatief hard en hoekig, en het is duidelijk dat ze wel de nodige moeite moeten hebben gestoken om deze nummers in elkaar te knutselen. Enkel Butchering A Back Catalog valt een beetje licht uit, al de rest is top.

Met behulp van een Amerikaanse producer en een singlewaardig nummer lijkt dit Stek'm-in-u-reet's poging om door te breken. Ze gaan grotendeels verder op de weg van post-metal en sludge, al is het allemaal net iets brutaler uitgevoerd. 'All Is Chaos' is goed geproduceerd en klinkt zeker beter dan 'When the Candle Dies Out...', al zit de zang wel onder erg veel reverb. Ook al staan er weer enkele mindere nummers op, ik vind 'm beter dan hun debuut.

Opener Dickhead is een loeiharde oplawaai in het aangezicht. De breakdown aan het eind ("Banana"?) is veruit het agressiefste dat ze al ten gehore hebben gebracht, en wat een geweldige finale is dat zeg! Dat dit flink afsteekt tegen de traditionele gewichtige pathos van het genre maakt het enkel beter. Harde beukmuziek als therapeutisch afreageren van frustraties, daar is niks mis mee. Laat alle haters hier maar een euh... puntje aan zuigen, want wanneer de bas op 1:20 begint te brommen is dit als opener een waardige opvolger op The Sea Is Dying.

Pyromaniac is van hetzelfde laken een broek. Alles uit elkaar scheurende vocalen die pakken beter zijn dan wat op 'When the Candle Dies Out...' te horen viel. Het rustigere werk wordt misschien nog wat te zagerig gezongen, maar met hun gevoel voor dynamiek zit het voor de rest wel goed. Zo valt Pyromaniac helemaal stil, om dan plotsklaps te ontploffen met een wervelende gitaarriff. De invloed van Isis is hier sterker dan ooit tevoren, al vind ik dit eigenlijk nog een pakje beter.

Het singlewaardige nummer waarvan eerder sprake is The Calling. Toegankelijke zang, nadruk op melodie boven ritme, rustig tempo, korte lengte en zeker de aardig catchy achtergrond chanting; het ligt er vingerdik op. Het valt wat licht uit na de verpletterende dubbelslag die ervoor kwam, en sowieso vind ik ze beter als het gaspedaal wat meer wordt ingeduwd.

De post-rock invloed wordt dan plots merkbaar, en het tempo van de nummers zakt ettelijke bpm. Black Falling bouwt rustig instrumentaal op om pas na enkele minuten echt op stoom te komen, maar sleept uiteindelijk toch net te veel aan. Weinig variatie in ritme en melodie laten de cleane zang vooruitkruipen aan een slakkengang, wat de verder mooie melodieën niet ten goede komt. Een kritiek die ik bij de meeste post-metal en sludge wel heb - het is me gewoon te sloom. Dan liever Stargazing, mijn favoriet van dit album, waar ik het onlangs ter ziele gegane Oceansize in hoor. Ook het hier al vaak vermeldde Track into the Sky is een uitschieter, met een bijna Slintesque intro. Ze nemen uitgebreid te tijd om het nummer op te bouwen. Net zoals Godspeed soms wat te lang blijft hangen, had hier iets meer variatie in de melodie wel gemogen, al is het een beetje muggenziften want eens het koor invalt is het echt genieten geblazen. Wie dit nummer leuk vindt kan zeker ook eens Moving Mountains proberen.

Vervolgens zakt de plaat een beetje in. Trapped is meer van hetzelfde maar wat futloos, en het instrumentale Man vs. Man weet me ook niet echt te pakken. Gelukkig herpakken SN8 zich met de twee afsluitende nummers, die weer wat langer zijn en bogen op beproefde post-rock ingrediënten. De invloed van Godspeed is hier weer sterk merkbaar, waarbij de gierende gitaren de rol van de zagende violen overnemen. Zeker in combinatie met de ratelende snare drum geeft dat de nodige epiek, die dan ineens wordt ingeruild voor een ambientstuk van enkele minuten. Bij Pyromaniac werkte dat beter, hier is het wat te veel van het goede. Een poging om de luisteraar wat rust te gunnen?

Ik zet in op 4*, als enkele nummers die me voorlopig nog niet echt te pakken hebben wat groeien zit er wel een 4,5* in.

Iets goeds uit West-Vlaanderen? Wat gaan we nog allemaal meemaken...

Wat een plaat zeg, ik ga mijn eerdere mening bijstellen: de zang ligt me wel! Nu is er een hier en daar schijnbaar wat te veel mee geprutst tijdens de productie (zie ook: drums) maar dat drukt de pret maar een klein beetje. Heerlijk apocalyptische doommetal, die toch nergens te sloom wordt - de nummers gaan steevast ergens heen. Het gitaarwerk is uitstekend, niet zozeer technisch maar qua textuur en sfeerschepping. De vergelijking met Godspeed You Black Emperor is zeker niet vergezocht, al is Steak Number Eight duidelijk een pakje zwaarder. Prijsbeest bij uitstek is natuurlijk opener "The Sea Is Dying", dat menig al dan niet welgevormd achterwerk schopt, maar inzakken doet de plaat gelukkig niet; al is de te lange afsluiter wel het minste nummer.

Cirque du Soleil + Rocky Horror Show = There Be Squabbles Ahead

Stolen Babies brengt zogenaamde 'Dark Cabaret', een muzikale mengelmoes die inspiratie put uit de Vaudeville en dan vooral de freak shows. Ze staan op het podium in een soort Goth outfit, combineren accordeon met death metal, electro met ska, en doen je fantasie op hol slaan door beelden op te roepen van horrorfilms die plaatsgrijpen in circussen, inclusief op hol slaande paardenmolens.

Een ander terugkerend thema is DID: 'Dissociative Identity Disorder' oftewel het hebben van meerdere persoonlijkheden. Dit wordt onder andere uitgedrukt in de ambivalente (vrouwelijke) zang. Het ene moment poeslief, het andere moment schreeuwend als een op hol geslagen patient van een psychiatrische instelling. Niet iedereen zal daarvoor te vinden zijn, maar de momenten waarop de overgang tussen beide stemgeluiden gebeurd zijn heerlijk om te beluisteren.

Het album begint met luidende kerkklokken, waarna een aanzwellend orgeltje en kort daarna stevige drums de toon zetten voor "Spill!", een nummer met staccoto riffs en afwisselend cleane en scream zang. Niet het beste nummer van de plaat, maar door het hoge tempo wel een goede manier om in de sfeer te komen.

Meteen daarna komt "Awful fall", dat is opgebouwd rond een wel erg aanstekelijke basriff. De voornamelijk cleane zang vertelt (denk ik) een verhaal over een dame van lichte zeden die meedoet aan een soort sm-ritueel. "Filistata" is vernoemd naar de gelijknamige spin: Crawling all over / behind ears and behind words. Ook "A Year of Judges" heeft zo'n verslavende baslijn, en een Cobainesque refrein. Drie toppers op een rijtje.

Hierna komen twee mindere nummers. "So Close" heeft een sterke elektronische inslag inclusief four-to-the-floor drumriff, terwijl "Tablescrap" met de zware drums meer metal georienteerd is. Geen van beide slechte nummers, maar niet echt beklijvend.

"Swint? Or Slude?" is een heerlijk instrumentaal intermezzo, met een melancholisch kermisriedeltje als thema dat het tweede deel van het album inluidt.

Wederom een gespierde opening in "Mind Your Eyes". Hier is duidelijk te horen waarom The Dillinger Escape Plan bij drummer Gil Sharone kwam aankloppen om hun album Ire Works te voorzien van percussie.

Zoals dat dan gaat bij experimentele groepen, is het simpele popliedje "Lifeless" eigenlijk het beste nummer van het album. Rustige melodie, prachtige instrumentatie (dat klokkenspel ) en zangeres Dominique Persi die laat zien tot wat ze in staat is. Niet representatief voor hun repertoire, maar wel zeer mooi.

Met "Tall Tales" gaat Stolen Babies weer de zwaar-metaal toer op. Best aardig, maar eruit springen doet het niet, evenmin als het lichtjes bombastische "Push Button".

"Gathering Fingers" is het sluitstuk van het DID-thema, waarin de twee persoonlijkheden elkaar lijken te bekampen.

Definitief afsluiten gebeurt met "The Button Has Been Pushed", een upbeat fillertje dat je uitgeleide doet uit het aangenaam gestoorde universum van Stolen Babies.

De nummers volgen elkaar snel op, en omdat er vaak voor een abrupt einde geopteerd werd, zelfs wat te snel. Verder staat de absurditeit van de muziek in schril contrast met de simpele songstructuur die bij overal gebruikt werd. Het is wel een erg goed album, maar het had nog wat beter gekund.

Street Smart Cyclist waren een emo bandje met onder andere drie leden die later Snowing zouden opstarten. Hun carrière werd gefnuikt toen al het busje met al hun gitaren en dergelijke werd gestolen, en het enige dat ze achterlieten waren enkele demo's en deze EP. Sprankelende emo zoals Snowing die ook zou brengen, misschien zelfs nog een stapje hoger qua American Football-karakter. FIjne EP, al is het niet zo swingend al Snowing.

Nadat Sunny Day Real Estate dit album uitbracht, gingen ze uit elkaar terwijl ze bezig waren met de opvolger. Enkele jaren later kwamen ze terug samen, en gingen ze met How It Feels to be Something On een iets andere richting uit met hun muziek. Zoveel jaar later wordt dit debuut echter nog steeds beschouwd als een mijlpaal in het emo-genre, en staat hun ander materiaal serieus in de schaduw van Diary. Op MuMe (en op MuMe alleen) wordt How It Feels to be Something On hoger ingeschat, en daar ben ik het volledig mee eens. Diary is dan misschien wel een klassieker, het is er eentje die naar mijn mening de verwachtingen niet helemaal invult.

Er staan enkele lekkere nummers op, vooral in het begin. Zowel Seven als In Circles zijn erg fijne nummers, maar nadien zakt het allemaal wat in. Omdat de nummers allemaal op elkaar lijken - slome rockers met helemaal niet zo veel dynamiek als je zou verwachten van een emoplaat - is het lastig om de nummers van elkaar te onderscheiden. De muziek dient vooral als ondersteuning van de vocalen, waardoor de plaat niet echt memorabel is. Voeg daar aan toe dat de vocalen een soort light-versie zijn van Jonah Matranga van Far, en het is toch vaak een kwestie van net-niet. Geen slecht album, maar mensen die niets hebben met emo gaan zich hierdoor zeker niet laten bekeren.

Voor de liefhebbers zou ook ik eerder How It Feels to be Something On aanraden, die wat meer 'mooie' liedjes heeft. En zeker ook Water & Solutions van Far, dat hier op lijkt maar op vele vlakken toch een pak sterker is.

Via de top 10 van Sammy heb ik de door emo-geïnspireerde indierock van Sunny Day Real Estate leren kennen. Indierock wegens de instrumentatie, en emo wegens de erg rake teksten. De zang bevat geen geschreeuw, maar wel veel prachtige harmonieën. Vrij rustige rockmuziek, die door een geniale akkoordprogressies spanning weet op te bouwen. Een struikelblok voor mij zit hem in het bizarre accent van de zanger. Hij zingt met een soort Iers accent (?), hoewel hij een geboren en getogen Amerikaan is. Vreemd, en het leidt af van de geslaagde muziek. Verder zijn niet alle nummers van hetzelfde niveau. Zoals al vaak gezegd is de opener Pillar één van de uitschieters, samen met het titelnummer. Ik ga nog even wachten met de hogere scores, maar dit bevalt me zeker en vast.

De drums zijn inderdaad origineler dan bij de meeste screamo bands, al zegt dat misschien niet zo veel gezien het genre. Mede daardoor vallen de Swing Kids wel in de smaak bij mij, ik plaats ze zeker ook naast Orchid, misschien zelfs een trapje hoger. Niet al te chaotisch met veelal verstaanbare zang. Een leuke extraatje zijn de jazz-intermezzo's op nummers als Disease, die een korte adempauze geven tussen al het geweld. Nu is de sound nogal middelmatig, wat erg spijtig is want instrumentaal is dit erg hoogstaand. Zoals al gezegd zijn de drums erg goed, maar ook de bas is goed bezig (Situation on Mars). Met een betere productie was dit zeker een 4* geweest, nu ga ik toch wat bescheidener inzetten.