Mijn eerste album van het Deense Efterklang, en waarschijnlijk ook het laatste. Met een erg divers gebruik van instrumenten zorgen ze voor een originele plaat, gevuld met afwisselende trage popnummers. Af en toe moet ik denken aan Sufjan Stevens of zelfs Animal Collective, maar helaas wordt dat niveau nergens gehaald. Het kabbelt maar voort, zonder enige spanning. Er komen wel wat leuke riffjes en melodietjes langs, maar beklijven doet het nergens. Daarenboven zorgt de enorme verscheidenheid aan instrumenten voor weinig houvast, waardoor de nummers helemaal niet bij mekaar lijken te passen. Aardige indiepop zonder meer, ik laat het op 2,5*.

The Seldom Seen Kid is een typische MuMe-ontdekking. Bij het bekijken van de updates zag ik deze steevast verschijnen, en toen ik dan eens een kijkje ging nemen zag ik de jubelreacties en de hoge waardering, wat me toch wel erg nieuwsgierig gemaakt. Ik heb het me nog niet beklaagd, want het is een mooi album, zij het ietwat inconsistent. De muziek is sprankelende poprock, met als drijvende kracht de diepe melancholische zang van Guy Garvey. Hier en daar wordt de muziek voorzien van wat orkestrale bombast, wat ik dan weer minder vind - vooral de fantastische opener Starlings zou ik veel liever zonder gezien hebben. Verder valt het er op het instrumentale aspect niet veel aan te merken, het klinkt allemaal erg fijn hoewel nergens bijzonder en de productie is uitstekend. De sterkte ligt dus zoals gezegd bij de zanger, die er echt wel wat van kan. In combinatie met wat smaakvolle harmonieën tilt hij de nummers echt omhoog. Het enige punt van kritiek is dat hij soms wat te veel in herhaling valt, het hier erg in de smaak vallende Grounds for Divorce wilt daardoor wel eens op de zenuwen gaan werken. Verder wordt het niveau van de eerste nummers niet aangehouden. Vanaf Weather to Fly zakt het niveau wat in. Maar ja, die zanger... onmogelijk om laag te oordelen.

Leuke, sfeervolle electro met een gezellig warme sound. Het tempo ligt niet al te hoog, zonder te verzanden in doelloos geneuzel. Verder zijn de nummers kort genoeg om de aandacht erbij te kunnen houden. Hier en daar wel een wat minder nummer ('Leave Me Alone', 'Floating Points'), maar ook enkele positieve uitschieters ('Way Out' en 'Bubbles'). Simpel maar goed.

Wat een bitterzoet album toch, deze XO. De meeste van de - overigens prachtige - melodieën zijn vrolijk Beatlesque met de zachte stem van Smith, de sfeervolle harmonieën, het rustig gitaarspel en natuurlijk de catchy refreintjes. Elliott Smith schudt het allemaal schijnbaar zonder problemen uit zijn mouw. Maar als je dan wat aandachtiger gaat luisteren blijkt het toch allemaal niet zo opbeurend te zijn, maar dat maakt de muziek er zeker niet minder mooi op. De vergelijking met Nick Drake wordt vaak gemaakt, en gezien de wat melancholieke thematiek en het stemgeluid kan ik dat wel goed begrijpen. Nu was Elliott Smith zeker een getalenteerde songwriter, maar het niveau van Nick Drake heeft hij toch nooit gehaald (en zal hij ook nooit meer halen ). Op dit album is de instrumentatie wel veel uitgebreider (en moderner) dan bij Nick Drake, dus dit album sluit meer aan bij the Beatles naar mijn mening.

De eerste helft van het album steekt er ferm bovenuit. De opening van Sweet Adeline is echt schitterend. Waltz #2 en Baby Britain zijn mijn twee favoriete nummers van deze cd. Het niveau blijft hoogt tot en met Bled White (dat hier erg weinig gewaardeerd wordt blijkbaar).

Daarna zakt het allemaal wat in, met als dieptepunt Amity. Dat vond ik drie jaar geleden al een rotnummer en dat vind ik nu nog steeds. Oh Well, Okay redt de meubelen gelukkig nog een beetje.

Fijn cdtje, en naar mijn mening de beste van Elliott Smith.

Het nieuwe EPtje van Empire! Empire! levert amper 11 minuten muziek op, en dat terwijl hun LP toch al twee jaar oud is. Op zich is dat niet erg, maar erg spetterend is de EP niet. Degelijk zonder meer, rustig kabbelende emo-nummertjes die het vooral van de teksten en de melancholische sfeer die ermee samenhangt moet hebben. Volledig in het verlengde van de tweede helft van hun LP dus, maar niet beter dan de uitschieters daarop. Daarom toch een volle ster minder, want dit is niet echt essentieel te noemen.

Op suggestie van Norbert geprobeerd, en goed bevonden. Count Your Lucky Stars is de place-to-be als je sprankelende emo wilt, en ook dit Empire! Empire! is schatplichtig aan Mike Kinsella en American Football. Verder hoor ik hier Mineral in, en Sunny Day Real Estate, al plaats ik dit wel een trapje hoger.

Op het eerste deel van het album is Empire! Empire! is muziek met veel schwung in. Nog niet de hyperkinetische energie van Snowing weliswaar, maar zeker ook niet de slepende emotionele sloophamer van Mineral en American Football. Nadien zakt het tempo wat, en gaan ze meer noodlen, wat echter nogal langdradig kan uitvallen op een album van een uur lang. Een leuk tusseninnetje dus, dat weliswaar enkel in de smaak kan vallen als je de zang van Keith Latinen kan smaken. Als hij schreeuwt gaat hij erover, en geen klein beetje. Enfin, het is natuurlijk broodnodig om de muziek lekker dynamisch te maken, maar het zal niet iedereen liggen.

Wat misschien opvalt zijn de lange titels van de nummers. Die doen me denken aan Sufjan Stevens, en die link gaat nog wat verder. Ook de manier waarop alle nummers een apart verhaal schijnen te vertellen in een grote raamvertelling doen terugdenken aan Illinoise. Meestal nostalgische kortverhalen, die lastig te volgen zijn zonder de teksten erbij te nemen. Maar wel erg, héél erg mooi als je de tijd neemt om er eens naar te kijken.

Ik ben nog niet helemaal overtuigd van de vocalen, en hier en daar is het me net wat te slepend, waardoor mijn waardering ergens tussen de 3,5 en 4* zweeft.

Op CTTS na is Envy de meest populaire screamoband op MuMe, al is deze plaat niet zo geliefd met een stemgemiddelde van maar 3,59. Ergens is de bekendheid het wel begrijpelijk, want de mix van post-rock en screams is er eentje die makkelijker te verteren valt dan de rechttoe rechtaan explosies van hun noisy genrebroeders. Edoch, 't is niet mijn ding. De post-rock is best leuk gebracht, maar de screams vind ik onaangenaam. In deze niche prefereer ik Sed Non Satiata, om er maar eentje te noemen.

Everymonstertruckever!, da's upbeat emo pop punk. Buiten dit ene korte album hebben ze niets uitgebracht, beetje spijtig want ze laten wel wat potentieel horen. Helaas komt het er meestal niet echt uit - de nummers voelen vooral aan als onafgewerkte beginnetjes. Voeg daarbij een volledig brakke klank en ik moet toch wel een lage score toekennen.

Een nostaligsche emo plaat van een van de bands die er het best in slaagt om de sfeer van 90s emo groepen als Braid en SDRE te recreëren met hedendaagse thema's. Een beetje klagen over moderne technologieën in "Fld Over" ("Spelling words without vowels, calling people on the phone is out now"); meimeren over de invloed van alle nieuwe media (And just like tofu/You're like everything around you/Product of your environment/Don't apologize). Allemaal in een warm, beetje fuzzy kleedje gestopt (mede door het drukke cymbaalspel van de drummer), met een aardige zanger. Fijne muziek voor fijne mensen, maar volgende keer liefst iets spannender.

Daar waar ik de vorige van Explosion in the Sky maar een tegenvaller vond, laat Take Care, Take Care, Take Care de band weer in relatieve topvorm horen. Ik gebruik het woord relatief omdat de grote uitbarstingen, de monumentale geluidserupties genre 'Greet Death' hier veelal achterwege zijn gelaten. Explosions in the Sky laten het 'Explosions'-aspect achterwege, en gaan meer resoluut voor opbouwende instrumentale post-rock.

Verder zijn de verschillen met eerder werk miniem, ze doen wat ze altijd al hebben gedaan, en ze doen het ook goed. Helder vaak wervelend gitaargetokkel en een stevig doormeppende drummer die voor acht minuten of meer een patroon uitwerken. Het ontbreekt me wat aan voeling met de muziek om hier een hoge score aan toe te kennen, maar in het post-rock genre blijven ze toch één van m'n favorieten.

Vind ik toch ook wel. Schitterende opener en mijn persoonlijke EitS favoriet.

Qua sfeer verschilt het toch wel serieus van andere post-rockers zoals Godspeed You! Black Emperor, ik zou eerder de vergelijking maken met God is an Astronaut. Drums, bas en gitaren, hier en daar een (compleet gefaald) stukje spoken word. Erg energiek en intens, met een sound die ik bijna sexy durf te noemen. Door de beperkte instrumentatie is het ietwat eentonig, en de nummers herkennen kost dan ook wat luisterbeurten.