'Blue' is de derde en naar mijn mening ook beste OST van de anime reeks Cowboy Bebop. Het is een diverse mix van nummers, met enkele enorme draken (Flying Teapot, en omdat het zo uit de toon valt Ave Maria) maar ook met fantastische uitschieters zoals 'Call Me Call Me' en 'Blue'. Eervolle vermelding ook voor het ontwapenende 'Wo Qui Non Coin', van Ed over Ein.

Beoordelen van zo'n album is altijd lastig, maar als je hier en daar wat skipt is het een heerlijke manier om een uur door te komen.

Enkel voor de hardcore fans die maar niet genoeg kunnen krijgen van de serie. Iets meer dan de helft van de nummers op deze boxset zijn al te vinden op de OST's en dergelijke (die eerder uitgebracht werden). Er is ook best wat nieuw materiaal aanwezig en leuke extra's waaronder een live cd (disc 4) en een grappig kleinood (disc 5) met alternatieve versies. Net als de OST's zet het wisselend niveau van de nummers een beetje een domper op het geheel (en mijn beoordeling), maar met wat geskip voorziet dit album toch enkele uren luisterplezier.

CD 1
3*

CD 2
3*

CD 3
4*

CD 4
3,5*

CD 5
2,5*

Erg interessante score, die valt op te splitsen in twee delen. Het eerste deel, tot en met Rem, is door post-rock geïnspireerde instrumentale elektrorock (Light's theme), afgewisseld met rustige dreampop (met als uitschieter Kitai/Anticipation en L no Nakama). Een leuke variatie, en er zitten enkele straffe tracks tussen. 4*
Deel twee dan is héél wat anders. Klassieke muziek, bombast in al zijn glorie en oervervelend. 1*
Dan zijn er als toegift zowel het OD als ED toegevoegd, die er wel mee door kunnen.
Waardering 3*, want deel 1 is toch wel wat langer dan deel 2.

Nogal een obscuur geval, deze plaat van Yuriko. Voor zover mijn google skills me hebben geleid kan ik vertellen dat dit een Amerikaans bandje was uit Denver, dat nooit is doorgebroken, mede doordat de band werd opgedoekt toen de drummer overleed. Ze combineren aan metalcore grenzende hardcore nummers met rustige, meer uitgesponnen hybride nummers van emo en post-rock. Het is sombere muziek zoals ook City of Caterpillar dat bracht, en de neerslachtige sfeer wordt nog versterkt door de geluidsfragmenten die er hier en daar tussengeplakt zijn.

De vocalen van Dave Blackwelder zijn verbazingwekkend goed. Soms ingetogen en intiem, dan weer woest om zich heen bijtend en zonder mededogen gal spuwend. Ook het drumwerk is het vermelden waard, met indrukwekkend fills en een dynamisch spel. Het gitaarspel is meer standaard, en heeft duidelijke metalinvloeden. De productie is helaas flets, waardoor de geluidsmuren niet indrukwekkend maar gewoon lelijk klinken. Het niveau van de nummers is ook niet zo constant. Wegwerpscreamo zoals Eyes Are Black wordt afgewisseld met vrij geniale composities zoals Kill Or Cure en het door viool ondersteunde The Boy With Nails in His Eyes. Beetje lastig om te beoordelen dus omwille van het tweeledige karakter van de muziek, maar het goede overstemt toch het minder goede.