Singer/songwriter met een zeer eigen stijl. Erg mooi, tikkeltje manisch depressief, maar af en toe ook zeer warm album. Het prachtige Hairdresser in Taos steelt de show. O ja, ze wordt op dit album gebackt door leden van Godspeed you! black emperor!

Ben ik met je eens, maar violen zijn hier niet hoorbaar hoor. We horen hier niemand minder dan jazzlegende Marion Brown op alt-saxofoon, Budd zelf op elektrische piano en verder nog een harp, celesta (een klavierinstrument genoemd naar zijn 'hemelse' timbre), klokkenspel en vier marimba's.

Budd schreef zelf over dit album voor de reissue van 1992:

"It refused to accomodate or even acknowledge any issues in new music. The entire aesthetic was an existential prettiness; not the platonic 'Tó Kalón', but simply pretty: mindless, shallow and utterly devastating."

Een zeer treffende omschrijving van dit (niet toevallig door Brian Eno geproduceerde) oorstrelende wegdroomplaatje. De instrumentatie is perfect gekozen en levert hypnotiserende, zijdezachte klanktapijtjes op. Ik kan me best voorstellen dat mensen dit afschuwelijk kitscherig en mierzoet vinden, maar ik kan er bij tijd en wijle geen genoeg van krijgen. Als nectar en honing de spijzen van de Goden zijn, dan is Harold Budd de hofcomponist van de Olympus.

Wow, dit is echt een samenvatting van alle psychedelische rock ooit. We horen Velvet underground, Doors, Pink Floyd, Hawkwind, etc. Absoluut hoogtepunt voor mij is het eerste nummer, dat ik misschien wel het mooiste instrumentele nummer ooit vind. Dit is echt verplichte kost voor liefhebbers van instrumentele muziek. Een dikke 4,5/5

Briljante spacerockplaat van gitaarterrorist/-virtuoos Munehiro Narita en z'n mannen. Wat jammen deze mannen er lekker slordig op los zeg. Van voor tot achter geweldig dit. Duidelijk waar Mainliner de mosterd vandaan haalt. Maar goed, zanger/bassist Asahito Nanjo zit dan ook niet voor niets in beide groepen. Ik ben sterk geneigd hier 4,5/5 te geven. Ik wacht nog 1 luisterbeurt voor een beslissing.

To Love Somebody hoorde ik op de Duitse radio richting wintersport en bleef hangen. Thuis nog eens opgezocht en verveelt niet, wat nog wel eens wil gebeuren met dit soort ongegeneerde popmuziek. Album is ook best leuk eigenlijk. Andere favoriet is ook een single, Die happy. Ik heb blijkbaar een "inner bakvis".