Origineler dan Faust is rockmuziek zelden geweest. En bescheidener evenmin. De leden van deze cultband hebben zich altijd zo min mogelijk in de spotlights begeven. Ze lieten de muziek voor zich spreken. En die is even interessant als ingewikkeld. Een midden zoekend tussen psychedelia en musique concrete, vonden ze één van de krachtigste, meest dramatische en eccentriekste talen uit in de moderne muziek. Zeer de moeite waard, maar wees gewaarschuwd: Faust is niet voor iedereen weggelegd... 4,5/5

Geweldige plaat van ex-Cop shoot cop-zanger Tod Ashley en zijn imposante crew (o.a. gitarist Duane Denison van Jesus lizard, drummer Yuval Gabay van Soul coughing). Veel oorvriendelijker dan CSC, af en toe zelfs ronduit grappig.

Dit is echt een heel erg decadent punkalbum, traag en met vieze, vuile, smerige gitaarakkoorden, maar dat is gelukkig PRECIES de bedoeling. Om deze gemene, depressieve sfeer ook tekstueel tot uitdrukking te brengen, penden onze vrienden een aantal allerminst vrolijke rijmpjes. Een bloemlezing:

Ever want to cry so much...
You want to die.
...
Ever been so depressed, that,
(to) those you turn to, you bring distress?
...
Ever play the fool,
And then find out that you're worse?
...
Ever wish the human race didn't exist.
And then you realize you're one too?
...
Life is pretty cheap. Sold a decade at a time.
Life is pretty cheap. It's so easy to find.
Life is pretty cheap. There's really nothing new.
Life is pretty cheap.
Life is pretty cheap. Except for the cold... deterious... few
...
Shed no tears. for the suicide.
He has made his choice. The pain of life is great.
And some will find it sweet. To rot beneath the earth.
As we rot. And live. And breathe.

No tears wasted.
No sorrow no pity.
No, no crying, no loss.
...
I too have sung Death's praise
But I'm not gonna sing that song anymore
Yes, I've found out what living is all about

IT'S LIFE! LIFE!
Life is the only thing worth living for
YES LIFE! LIFE!
Life is the only thing worth living for
LIFE! LIFE!
(I know it has its ups and downs)
...
I say, "Who cares cares anyway? Who listens, to what I say?"
This song rhymes and we play it in time.

U hoort het, deze heren liepen niet iedere zondag met hun liefje door het park te huppelen. Hè, Paalhaas, hier hebben we toch helemaal geen zin in, zo'n stelletje depressievelingen dat het leven ziek is? Wel, hoe het u ook belieft, maar u mist wel een stukje fantastische rockmuziek. 'Ever' staat in mijn top 5 punknummers, denk ik zo. Grandioos, en wat een tekst!. En de magnifieke afsluiter 'Sex bomb' is eveneens een klassieker, die 8 minuten lang dezelfde sleazy basloop ten gehore brengt, onder begeleiding van een stel ontketende saxofonen. Dolletjes!

Driewerf hoera voor de heren van Flipper!

Hoera! Hoera! Hoera!

En een hele dikke 4/5!

"Kiss with a fist" is toch juist één van de hoogtepuntjes?? Hoe dan ook, dit album verrast me in positieve zin. Florence is een goede zangeres en het album bulkt eigenlijk van de smaakvolle, moderne liedjes vol temperament en urgentie. Daardoor luistert dit album gewoon erg lekker weg, zonder gemakkelijk of gelikt te klinken. Chapeau!

Wow, wat een verrukkelijke track is "Angel echoes"! Ook "Love cry" is echt heel fijn. Beide dompelen je onder in heerlijk zwoele, hypnotische klankdekentjes. Laat de zomer maar komen! Sterke plaat overall ook. Een behoorlijke verrassing, maar wat mij betreft is de hype terecht, deze is misschien nog wel beter dan Pause en Rounds! Snel weer eens door zijn oeuvre heengaan om dat te verifiëren.

Fascinerende jazzplaat van deze kale, bebrilde Oostenrijkse trompettist. Koglmann heeft een voorliefde voor West Coast cool jazz, maar weet die bijzonder knap en vloeiend te koppelen aan het gedachtegoed van moderne Europese klassieken als Schoenberg en Webern, maar ook uiteenlopende jazzstromingen als swing een free jazz. Het resultaat is een boeiende combinatie van catchy en complex, van intuïtie en ratio. Muziek waar je nooit helemaal je vinger op kan leggen en die constant evolueert maar nooit zijn aantrekkingskracht verliest. Een zeer stijlvol en enorm boeiend werk van een begenadigd componist. Jazz is duidelijk niet overleden in de jaren '70.

Wat een bezig baasje is meneer Fripp toch altijd geweest. Zijn vruchtbare arbeid bij King Crimson is hem eigenlijk nooit genoeg geweest. Een vracht solo-albums en collaboraties met verschillende welgerespecteerde artiesten zoals Brian Eno, Andy Summers en David Sylvian leverde zowel een hoop bagger op als een hoop interessants. Dit album, een collaboratie met electronic-gigant Brian Eno en zijn eerste uitstapje buiten KC, is gelukkig in de laatste categorie te scharen. Bij beluistering van No pussyfooting bekruipt je het gevoel dat Fripp hier eindelijk iets kwijt kan dat hij bij KC niet kon, zijn honger naar wat meer avantgardistisch werk wordt hier gestild.

Het album bestaat uit 2 nummers die elk een hele LP-zijde opnemen. The heavenly music corporation is een fabuleus experiment waar de “Frippertronics” voor het eerst worden toegepast. Hierbij wordt gebruik gemaakt van een tape-loopsysteem waarbij Fripp’s gitaarspel wordt opgenomen en vervolgens direct weer wordt afgespeeld, waarna het afgespeelde meteen een tweede keer wordt opgenomen, etc. Ook al draagt het Fripp’s naam, het idee komt eigenlijk van Eno (Al schijnen Terry Riley en Steve Reich al eerder soortgelijke experimenten te hebben uitgevoerd). Het resultaat is een fascinerende, bijzonder sfeervolle track, één van Fripp’s grote meesterwerken. De schitterende gitaarlijnen vormen samen met Eno’s elektronische figuren een ontzettend rijk tapijt van geluid. De tweede track Swastika girls, met wat onrustigere elektronica en minder hypnotiserend gitaarwerk, is wat minder geslaagd, maar nog altijd verre van middelmatig. Deze fascinerende plaat verdient niets minder dan 4/5.

Fugazi (een acroniem uit de Vietnamoorlog: Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In) ontstond uit de overblijfselen van Minor threat (Ian McKaye) en Rites of spring (Guy Picciotto en Brendan Canty), twee legendarische underground-hardcorebands. Het charisma en de gedrevenheid van de 2 frontmannen (McKaye en Picciotto) zou gedurende hun carrière garant staan voor geweldig geïnspireerde punkrock.

Na eerst twee uitstekende EP's te hebben uitgebracht (s/t en Margin walker, later samengevoegd op 13 songs), volgde in 1990 hun eerste volledige album, Repeater. Het album is een gepassioneerd manifest tegen de consumptiemaatschappij (teksten als"Never mind what's been selling, it's what you're buying" en "You are not what you own" en songtitels als Merchandise en Greed), een overrompelend, van energie overlopende hardcoremonument, dat als inspiratie zou dienen voor talloze hardcorebands van de jaren '90.

Het hele album heeft een bijzonder dramatische, serieuze spanning, neergezet door de catastrofale riffs, furieuze vocalen (Een mooi voorbeeld van verschil in opvatting over de kunst van het zingen: velen zeggen dat deze heren niet kunnen zingen en pak 'm beet Celine Dion wel, ik zeg dat ze Celine Dion van de kaart vegen) en een feilloze ritmesectie (bassist Joe Lally en drummer Brendan Canty). Deze jongens hebben blijkbaar iets belangrijks te vertellen, iets dat niet verzwegen mag blijven. Er is dan ook geen greintje humor terug te vinden op deze plaat.

Slechte nummers kan ik niet vinden op dit album. Enkel hoogtepunten: Turnover, de perfecte opener, Repeater, met een briljant basloopje en heerlijke schurende gitaren, Brendan #1, toepasselijk genoemd naar de drummer, Merchandise, ergens tussen metal en reggae, Blueprint, met dat schitterende, melancholische intro, Sieve-fisted find, het korte Greed, met haast hondsdolle vocalen, Styrofoam, een furieus nummer met de toepasselijke tekst "So filled with hatred!", en de verrassend rustige afsluiter Shut the door, haast 5 minuten lang, vrij exceptioneel voor de band.

Op de CD-uitvoering is ook de EP 3 songs toegevoegd.

Repeater is van voor tot achter een adembenemende rit en ongetwijfeld één van de hoogtepunten uit de hardcore-scene. 5/5