Dit is ongetwijfeld Youngs meest rockende plaat, opgenomen met een vierkoppige band, maar zijn minimalistische inslag is hij niet vergeten. Doet denken aan een bluesier variant van de Necks. Voor uitgesproken rockliefhebbers een uitstekende kennismaking met deze avantgarde-grootheid.

Echt een feilloos album. Ontzettend homogeen en evenwichtig. En het verveelt geen moment. Geen uitgesproken favorieten, dit album draai ik eigenlijk altijd in zijn geheel. 4,5/5

Een groeidiamantje. Hele eigenzinnige plaat van een meisje dat op ontroerende wijze haar ziel blootlegt. In het artwork staat in grote letters geschreven:

Hi, this is the story of geek the girl, a girl who is confused about how to be sexual and cool in the world but finds out she isn't cool and gets constantly taken advantage of sexually, gets kind of sick and enjoys giving up but at the end still tries to believe in something beautiful and dreams of still loving a man in hopes that he can save her from her shit life.........ha ha ha what a geek!

De viool en haar karakteristieke stem geven de muziek een bijzonder warm en intiem geluid, zelfs in enge nummers als ...A psychopath, waarin Germano verhaalt over haar eigen ervaringen met een stalker.

M'n favorieten zijn My secret reason, ...A psychopath, Cancer of everything, A guy like you en ...Of love and colors, maar dit album bevat eigenlijk geen slechte segmenten en dient gewoon aan één ruk door beluisterd te worden. Iedere keer weer een unieke ervaring met 'ons Lisa'. 4,5/5

Exile in Guyville was het debuut van de toen 26-jarige Liz Phair, en meteen was duidelijk dat we hier te doen hadden met een uitzonderlijk muzikaal talent. Vooral wat melodieën betreft: erg weinig nummers hebben meer dan één luisterbeurt nodig om de luisteraar aan te spreken. Maar gelukkig draait het hier niet alleen om de melodie en beklijven de nummers op den duur prima, ook na tientallen luisterbeurten.

Wat verder bijvoorbeeld direct opvalt zijn Phair's teksten. Slim, grappig, intelligent, maar bovenal ontzettend ongegeneerd in de manier waarop ze haar ziel blootlegt. Het is alsof Phair zichzelf met een brede grijns op haar smoel aan de schandpaal nagelt. Eén van de meest brute songteksten die ik ooit hoorde, is die van Flower, een schaamteloos verslag van haar lustgevoelens:

Everytime I see your face I get all wet between my legs
Everytime you pass me by, I heave a sigh of pain

(background lyrics sung throughout)

Everytime I see your face I think of things unpure, unchaste
I want to fuck you like a dog
I'll take you home and make you like it
Everything you ever wanted
Everything you ever thought of
Is everything I'll do to you
I'll fuck you and your minions, too
Your face reminds me of a flower
Kind of like you're underwater
Hair's too long and in your eyes
Your lips a perfect "suck me" size
You act like you're fourteen years old
Everything you say is so obnoxious, funny, true and mean
I want to be your blowjob queen
You're probably shy and introspective
That's not part of my objective
I just want your fresh, young jimmy
Jamming, slamming, ramming in me
Everytime I see your face I think of things unpure, unchaste
I want to fuck you like a dog
I'll take you home and make you like it
Everything you ever wanted
Everything you ever thought of
Is everything I'll do to you
I'll fuck you till your dick is blue



Het album staat boordevol uitstekende liedjes: de aanstekelijke powerpop van Never said en 6' 1'', prachtige folky liedjes als Glory en Soap star Joe, de biechtsessies van Girls! Girls! Girls! en Fuck and run, maar ook een aantal meer cryptische nummers: Canary, Shatter en Flower.

Juweeltjes als Mesmerizing en The divorce song zijn emblematisch voor Phair's topvorm. Die topvorm is wellicht te verklaren doordat mevrouw jarenlang aan deze nummers heeft kunnen werken (en de mindere weggooien natuurlijk), zonder enige druk van een platenmaatschappij. Misschien heeft ze daarom nadien dan ook nooit meer dit niveau gehaald. 4/5

Bij eerste beluistering klinkt C'mon vrij degelijk, maar meeslepend wordt het nergens (of het moet in het langste nummer "Nothing but heart" zijn). Geen elektronica hier zoals op Drums and guns, gewoon het ouderwetse instrumentarium. Maar het materiaal lijkt niet echt van heel hoog niveau te zijn, echt pakken wil het me althans nog niet.

Toch wel een vooruitgang t.o.v. The great destroyer, maar wel een definitieve breuk met het verleden. Low's unieke, narcoleptische geluid van weleer is nog vaag terug te horen in sommige tracks, maar de drummachines en uptempo-nummers hebben de macht gegrepen. Deze coup pakt nog niet eens zo slecht uit. Er staan hier een aantal geslaagde nummers op: Pretty people is een opener die doet terugdenken aan Trust. Ook Take your time doet terugdenken aan hun laatste meesterwerk: de zweverige vocale tapeloop lijkt zo uit Shots and ladders te zijn genomen. Breaker en Always fade betreden nieuw terrein, en met succes.

Een goed album, maar hij mist helaas de nodige diepgang en focus voor meer dan een 3,5/5.

Dit is Low op zijn puurst. Een zeer bescheiden album qua instrumentatie, maar ze weten er zoveel mee te bereiken! Dit is nou echt een schoolvoorbeeld van 'Less is more'. Veel mensen vinden de traagheid storend, ik vind het juist een pre. Het geluid is zo uniek, zo ontegenzeggelijk Low! Er staat bovendien bij mijn weten geen slecht nummer op dit album. Nog altijd mijn favoriet, al klopt Trust de laatste tijd wel aan de deur.
Heerlijk om bij in slaap te vallen... 4,5/5

Monkey vind ik echt een goed nummer. De samenzang van Sparhawk en Parker is echt weergaloos, zoals ze ook op eerdere albums hebben bewezen.
Low probeert op dit album de magische, trage en majestueuze sound van de voorgaande albums te verlaten, wat resulteert in meer up-tempo nummers en meer ruig gitaarwerk. Een leuk probeersel, maar helaas, het werkt niet. Bovendien staan er te weinig nummers op die op zichzelf de moeite waard zijn om veel vaker te luisteren. Was Trust nog een meesterwerk, hier lijkt Low even de weg kwijt te zijn. Hopen dat de band de weg terug weet te vinden. 3/5

Low is een band die in de jaren '90 onder de oppervlakte al furore maakte met hun originele, trage, contemplatieve stijl. Op hun eerste album 'I could live in hope' (mijn andere favoriet) wordt de basis gelegd voor hun verdere carrière. Hun muziek is een typisch voorbeeld van 'less is more'. Met zo min mogelijke middelen een maximaal emotionele impact bereiken. 'Trust' is voor mij een nieuw hoogtepunt, een sfeervol, haast perfect album met zowel de typische, tergend trage (maar daardoor juist majestueuze) nummers ('Amazing grace', 'Candy girl', 'The lamb' en 'John Prine') als echte stevige gitaarnummers, maar dan wel met de Low-treatment ('Canada' en 'Last snowstorm of the year'). De samenzang van Alan Sparhawk en Mimi Parker is bovendien fantastisch. Kortom, geef hem een kans, et.

Ik ga nog een keer de loftrompet laten schallen hier, want ik denk werkelijk dat dit album het erg goed zou doen bij het MuMe-publiek. Prachtige, melancholische folkrock met een uitgebreid kamerorkestje: mandoline, akoestische gitaar, viool, cello, banjo, piano, hamerzither, klokkenspel, drums, contrabas, en nog zo wat instrumenten. Poëtische lyrics van zanger/gitarist Ted Stevens en geweldige, bijzonder uitgebreide arrangementen van multi-instrumentalist Mike Mogis zorgen voor een prachtig geheel. Dit album is behalve creatief ook nog eens een lust voor het oor, een combinatie die elders nog wel eens stuk wil lopen. Hele dikke aanrader! 4,5/5

Wat een verrassend fris en fruitig Lunch-album is dit toch, zo'n 25 jaar na haar debuut. Het is zelfs catchy te noemen. Toch heeft het weer een duidelijk sinister sfeertje zoals we van d'r gewend zijn. Luistert erg lekker weg en weet te intrigeren. Ze is het duidelijk nog niet verleerd.