Earth's eerste echte album (de voorganger was een EP), Earth 2, is een immens bruut en lomp werk. Ultratrage, duistere gitaardrones die 73 minuten lang op je onderbewustzijn in blijven boren. Zelfs de Melvins moeten zich toch even achter hun oren hebben gekrabd toen ze dit voor het eerst hoorden.

Is dit nog in een genre in te delen dan? Wel, aangezien dit toch wel het extreemste ambientalbum is dat ik ken, lijkt 'doom ambient' me wel een toepasselijke term.

De kwartierlange opener is, vergeleken met 2 andere, titanische halfuurlange tracks, haast een korte ouverture te noemen. Maar eigenlijk hoef je de tracks niet eens apart te bekijken, alledrie zijn het ultrapsychedelische gitaar-mindtrips ramvol met feedback en fuzz. Een handejevol monsterlijke gitaarakkoorden worden herhaald en herhaald en herhaald en....herhaald. Crescendo's zijn afwezig, drums zijn afwezig, pure zwartheid is het enige dat telt. Geen spatje emotie te bekennen in deze poel van verderf. Een soundtrack van de Hel op 1/3 van de snelheid.

In de tweede track worden al een stuk minder gitaar gespeeld, maar het is de derde track die pas echt vrijwel één lange drone is, één lang, allesverzengend "Om" uitstraalt.

Dit is zeker geen album dat je om de dag eens opzet, maar een uniek en indrukwekkend kunstwerk is het zonder enige twijfel. 4/5

Wat een fraai, somber folkplaatje is dit toch. Frost's zang is melancholisch en ingehouden, en in veel nummers meerlaags. Het klinkt uniek, misschien nog het dichtst in de buurt van Lisa Germano's intieme sfeer, al klinkt Frost misschien wat gedesillusioneerder/monotoner. Tel hierbij op een overduidelijk talent voor het schrijven van folky liedjes met een sombere, ja zelfs duistere sfeer en mooie, veelal uitgebreide arrangementen, en je komt uit op een prachtig, sfeervol en uiteindelijk verrassend aangenaam klinkend pareltje, dat het oog van de media lijkt te zijn ontschoten. Dikke 4/5.

Kaartjes gekocht voor Carré, zij het vooral omdat mijn vriendin elbow leuk vindt. Dus ik dacht toch die nieuwe maar eens opzetten. Dat viel me niet mee helaas. Audio Vertigo bevat muziek waar ik maar moeilijk mijn aandacht bij kan houden, omdat het allemaal nogal zouteloze kost is zo op het eerste gehoor. Er sprong voor mij ook niets echt bovenuit ook. Beetje slaapverwekkend eigenlijk, het kabbelt voorbij en het grijpt me nergens bij de kladden.

Uitermate obscuur werkje, alleen op cassette uitgekomen en zowel fysiek als digitaal vrijwel onvindbaar (onlangs vond de auto-search dan eindelijk een cassette-rip). Het album is een bizarre, compleet gestoorde collage van klassieke muziekfragmenten, vreemde field recordings, witte ruis en freaky gitaargefriemel, waarbij elk fragment steeds op quasi-serieuze wijze wordt aangekondigd als één van Dr. Chadbournes diverse symfonieën.