DAAU is toch wel één van mijn leukste ontdekkingen op deze site geweest. Reuze-avontuurlijke klezmerjazz met een vleugje klassiek. Schenk mijn theekopje nog maar eens vol.

Onheilspellende harmonica-/baslijnen (volgens mij wordt de cello even als bas gebruikt hier) openen Drieslagstelsel V. Naar verloop van tijd worden zijn vergezeld door de klarinet en de viool, en horen we voor het eerst het karakteristieke, rijke klezmer-geluid van DAAU. De sfeer blijft duister, maar het spel is zo speels en avontuurlijk dat je dat haast zou vergeten. Op het einde huilen de viool en cello net zo lang tot het nummer dood neervalt van verdriet.

Drieslagstelsel II dan. Een stuk lichtvoetiger en ook wat meer up-tempo. Prachtige melodieuze zigeunermotiefjes openen zich voor onze oren en we willen maar één ding: meer! In het intermezzo speelt de viool wat met dissonantie en in de laatste minuten ontspint zich een avontuurlijk, onvoorspelbaar eindspel. Want een spel is het, tussen de (ik meen) vier instrumenten. Het zou me niets verbazen als dit gewoon (in ieder geval deels) geïmproviseerd was.

Het derde en zesde Drieslagstelsel (vanwaar eigenlijk die volgorde?) zijn een stuk korter en ook wat minder geslaagd, maar mogen er nog best zijn. Laatstgenoemde kent eerst een anderhalve minuut lange stijkersintro om vervolgens los te barsten in een wervelende maalstroom van geluid.

Drieslagstelsel I is weer lekker lang uitgesponnen. Na 2 minuten komt de vrolijke muziek echter plots tot stilstand, waarna het feest na enig dralen gelukkig weer door kan gaan. Piet heeft zijn feestneus snel opgezet, en verdraaid als Mien daar niet als eerste de dansvloer betreedt, een niet al te gelukkig ogende Herman met zich mee sleurend. Al snel staat de hele tent te swingen. Het nummer is misschien wel het meest gevarieerd van het hele album, constant wordt de koers gewijzigd. Dit soort hak-op-de-tak-processies zijn niet altijd even succesvol, maar DAAU komt er uitstekend mee weg.

De afsluiter is onverwacht geen Drieslagstelsel. Doorloop (+Traditional) kent net als DSS VI een vrij lang strijkersintro, die na toevoeging van klarinet en harmonica alsmaar aan vaart wint en na 3,5 minuut horen we ineens de eerste gezongen tekst: "Nothing left but the hunger!" schalt het door de kamer, gezongen door een paar niet al te getalenteerde zangers, maar in de klezmerwereld is dat natuurlijk helemaal niet erg. Na 6 minuten houdt de muziek plotseling op, om even later met een korte, droevige vioolsolo de draad weer op te pakken (Is dit dan het einde van Doorloop en het begin van Traditional?). Het album wordt vervolgens afgesloten op een plechtige, ongewoon serieuze noot.

Een bijzonder fijn album waarin lekker wordt geëxperimenteerd (niet al te overdreven, maar toch) en vooral veel lol lijkt te worden gemaakt. 4/5

De term sell-out gaat misschien wat ver, maar dit is toch heel wat radiovriendelijker dan haar voorgaande werk. Er staan nog steeds erg leuke vondsten op zoals "Funtime" en "Bad miss 'M'", maar dit is allemaal toch een stukje minder spannend.

Danielle Dax is één van de vergeten heldinnen van de jaren '80. Haar schrijfstijl was uniek en is misschien het beste te omschrijven als een gotisch-modernistische deconstructie van oude muzikale genres (blues, boogie woogie, music hall, cabaret) vol excentrieke arrangementen. Tracks als "Evil Honky Stomp" en "Fortune Cheats" maken dankbaar gebruik van stokoude samples en weten een behoorlijk creepy sfeer op te wekken in combinatie met Dax' cynische zang. Neem alleen al de eerste zin van het openingsnummer, een aanklacht tegen slavernij van weleer: "Up in the big house, they're brandin' niggers". Fijne binnenkomer.
Een ander prijsnummer is "Hammerheads" met z'n onweerstaanbare ritme en een geweldig goed passende didgeridoo-drone. Check vooral de videoclips eens om een goed idee te krijgen van deze muziek. Wat me trouwens direct opviel is dat Dax van grote invloed is geweest op onze eigen Elizabeth Esselink a.k.a. Solex.

ps. die übercoole harmonica-sample die de basis vormt voor "Evil Honky Stomp" komt uit Doctor Ross' "Jukebox Boogie", dat in de jaren '50 uitkwam op Sun Records (Het is het stukje rond 1:30, maar dan vertraagd).

Voor wie dacht dat het onmogelijk was: dit is nou 'ambient black metal'. Deze tweede plaat van het Zwitserse trio Darkspace is weer angstaanjagend hard, daarin zit het verschil 'm niet met hun debuut, maar wel in de opbouw van de nummers. Darkspace II is een stuk monolithischer. Waar op Darkspace I nog riffs in het gitaargeweld te ontdekken waren, de drummachines bij tijd en wijle gewoon nog ritme leken aan te geven, en de zang soms nog boven het kabaal uitkwam, daar worden op Darkspace II al deze onderdelen opgeslokt door het grote geheel. Wel pijlsnelle drummachines, maar geen ritme; wel logge gitaarakkoorden, maar geen riffs; wel geschreeuw, maar geen zang; gewoon één grote moddervette wall of sound waar je bang van wordt. Doet me denken aan Earth - 2, maar dan in de categorie black metal. Goeie genade, wat een duivels lawaai!

Pompom, vroeger (UTTAD t/m BTCS) was ik fan van deze band, maar als ik hiernaar luister, begin ik me diep te schamen. Dit is nog eens een echte ongeïnspireerde #$%-plaat zoals ik er al in geen tijden meer één gehoord heb. Geen enkele memorabele melodie en voor creativiteit hoef je al helemaal niet bij Dave en zijn kornuiten aan te kloppen. 1,5/5

Duizelingwekkende free-jazz van een kwartet in topvorm. Ware zelf blaast de herinnering aan Coltrane (late periode) nieuw leven in en Shipps ontketende pianospel vormt de ideale mix tussen McCoy Tyner en Cecil Taylor. Ook bassist William Parker en drummer Whit Dickey staan op zijn zachtst gezegd hun mannetje.

Een fascinerend en angstaanjagend album! Verbijsterend originele en ingewikkelde noise-rock. Bruut en meedogenloos, maar tegelijkertijd berekenend en complex. Van melodie lijken de heren nooit te hebben gehoord. Het is goed te horen dat bassist Darin Gray en drummer Blake Fleming jazz hebben gestudeerd, ritmewisselingen en discontinuïteiten te over.

Dit is een album van imposante dramatiek en intensiteit. Het lijkt wel de soundtrack van het vagevuur.

Hypnotiserende (de labelnaam zegt het al) industrial ambient. De muziek van Dead voices on air heeft wat dat betreft wel wat weg van die van hun zuiderburen Voice of eye, al ligt hier wat meer nadruk op het industrial-deel van de vergelijking. Een boeiend werk met als hoogtepunten het bijna 20 minuten durende Dream catcher en de 11 minuten lange afsluiter Vuls.

Een schetsboekje, meer is dit niet. En uiteraard in demokwaliteit. Tegenwoordig is het in de indiewereld bon ton om dit soort dingen dan toch uit te geven, maar hier zit natuurlijk niemand op te wachten.

Alleen al Clucks ongelooflijke stem rechtvaardigt aankoop. Als ze daarmee dan ook nog een hele rits aan prachtige eigenzinnige melancholische zieleroerselen met ons deelt, dan wordt het al snel een must-buy. Aan de slag dus allemaal! Nergens zo goedkoop als op haar eigen site.

Verbluffend percussie-album van Grateful Dead's drummer Mickey Hart en zijn Diga Rhythm Band. Tabla's, conga's, bongo's, drums, gong, timbales, pauken, marimba en vibrafoon, ze komen hier allemaal voorbij in een wervelende mix van folk, wereldmuziek en jazz. De marimba en vibrafoon zorgen ervoor dat het ook op melodisch vlak volop weet te boeien.

Het is gelukt! 9 uur doom ambient, weliswaar in twee sessies, maar goed. Waar zo'n virus al niet goed voor is.
Over de muziek: erg fraaie ambient, waarin gelukkig genoeg gebeurt en de tracks ook genoeg onderscheidend zijn om de schwung er een beetje in te houden. Dan nog is het net alsof je 14 albums achter elkaar luistert, i.p.v. één enkel album.

Stemmig. Ik kan niet zeggen wat het letterlijk betekent, Herman, maar in mijn hoofd wil het precies zeggen hoe deze plaat voor mij persoonlijk aanvoelt. De unieke combinatie van gitaar, viool en drums staat garant voor een hoogst emotionele mix die piekt in de hoogtepunten van het album, (niet toevalligerwijs ook de langste nummers) Authentic celestial music en bovenal Deep waters, een eindeloze emotionele draaikolk, in mijn bescheiden ogen één van de beste nummers ooit gemaakt in de rockmuziek. Het album doet het volgens mij beter dan alle andere albums die de band heeft gemaakt, wellicht omdat het een conceptalbum is, volledig gewijd aan de zee. En in tegenstellling tot de mens kan de natuur niet worden geminacht. Verplichte kost voor liefhebbers van instrumentale rock. 5/5

Dirty three komt na liefst zeven jaar radiostilte met een nieuwe batch aquarelletjes. Het klinkt nog altijd mooi maar ook nogal overbodig en doelloos, zoals Cinder dat destijds ook al deed. Ze proberen nog enigszins te verrassen met de twee 'free sounding' openers, maar al snel vervallen ze in wat al te formulaïsche D3-clichématigheden. Misschien tijd om er de brui aan te geven en andere creatieve uitlaatkleppen te zoeken, heren?

Eén van de avontuurlijkste instrumentale (post-)rockalbums die ik ken. Gitaristen Ian Williams en Mike Banfield, bassist Pat Morris en drumwonder Damon "Che" Fitzgerald lopen over van creativiteit op deze uurlange bak herrie, die stilistisch zeer divers is en garant staat voor een unieke luisterervaring vol wilde gitaarcapriolen en onnavolgbaar drumwerk. Don Caballero neemt na progenitoren Slint, Gastr del sol en Bitch magnet post-rock weer een (aantal) treetje(s) hoger op de evolutieladder. Halfje erbij. 4,5/5

Nam hij zijn voorgaande albums nog op met een uitgebreide schare personeel, hier neemt hij genoegen met enkel de begeleiding van zijn vaste drummer Ed Blackwell. Zelf gebruikt hij zijn trompet, fluit, piano en af en toe wat percussie en vocalen. Het concept resulteert in een bijzonder intiem en persoonlijk album. De anti-virtuoze instelling van Cherry en Blackwell (een leek zou het amateurmuzikanten noemen) werkt hier wonderen. Je waant je af en toe om het kampvuur bij een stelletje inboorlingen van een of ander uitheems eiland. Werkelijk een uniek jazzalbum. Dit omdat het zo los staat van de rest van de jazzwereld.

Het voornoemde anti-virtuoze spel was destijds trouwens niet erg in de mode en het album werd daarom nogal lauwtjes ontvangen onder de jazzcritici, maar inmiddels is dit ook onder jazzconnoisseurs een klassiekertje.

Nam hij zijn voorgaande albums nog op met een uitgebreide schare personeel, hier neemt hij genoegen met enkel de begeleiding van zijn vaste drummer Ed Blackwell. Zelf gebruikt hij zijn trompet, fluit, piano en af en toe wat percussie en vocalen. Het concept resulteert in een bijzonder intiem en persoonlijk album. De anti-virtuoze instelling van Cherry en Blackwell (een leek zou het amateurmuzikanten noemen) werkt hier wonderen. Je waant je af en toe om het kampvuur bij een stelletje inboorlingen van een of ander uitheems eiland. Werkelijk een uniek jazzalbum. Dit omdat het zo los staat van de rest van de jazzwereld.

Het voornoemde anti-virtuoze spel was destijds trouwens niet erg in de mode en het album werd daarom nogal lauwtjes ontvangen onder de jazzcritici, maar inmiddels is dit ook onder jazzconnoisseurs een klassiekertje.

Ik ben het met je eens. Jammer van dat sausje. Z'n sound lijkt daardoor gevaarlijk veel op die van Bryan Adams, vooral in de wat vlottere nummers. In "How bad do you want it?" balanceert hij succesvol op dat randje, maar het gaat ook een paar keer mis. De titeltrack is een compleet ander verhaal (de hand van Hornsby, die het nummer mede schreef, is goed terug te horen trouwens). De absolute uitschieter van een verder vrij solide, maar licht teleurstellend album. De fraaie afsluiter "The heart of the matter" is daarachter een goede tweede.

Wow, is dit even een mooie ontdekking! Heerlijk duistere en onheilspellende electronic, superstrak gemaakt en de hoeveelheid timbres en verschillende geluiden die maar blijven voorbij komen is overweldigend. De meeste nummers zijn een organische samensmelting waarin de som meer is dan zijn delen. Heel erg knap gemaakt.

Het is een behoorlijk gelikte mainstream sound die Sheik hier ten gehore brengt, en die bij mij eigenlijk het ene oor in en het andere oor uit gaat. Zo groot is het verschil qua sound niet met zijn debuut, maar op een of andere manier werkt dat album voor mij wél. Grote uitzondering is A Body Goes Down, wat mij betreft met enige afstand het beste nummer.

Deze plaat klinkt alsof O'Halloran jarenlang opgesloten heeft gezeten in een cel waar 24 uur per dag Chopin en Satie wordt gedraaid. Het klinkt natuurlijk aangenaam allemaal, maar wat voegt dit nou nog toe?! Sterker nog, het klinkt af en toe wel zo generiek dat ik aan het fronsen sla.