Een erg lekker plaatje, hoor. Het was bij het Jazzalbum van de week ook wel weer eens tijd voor wat (hard) bop, toch één van de meest toonaangevende subgenres in de jazz. Meestal ook leuk voor zowel kenner als leek. Volgens mij is dat bij deze plaat ook weer het geval. Dikke 3,5/5 voor deze, ik vind New and old gospel (de enige McLean die ik hiervoor kende) toch wat uitdagender en interessanter, die krijgt dan ook een halfje hoger. En Destination out! ga ik ook eens opzoeken. De beste nummers vind ik trouwens het titelnummer en Hootnan.

Bij BKS werd ik betoverd door deze meneer. Ik liep bij toeval zijn tent binnen, en ontdekte eindelijk weer eens een "man en zijn gitaar" die serieus indruk wist te maken. Een extreem rustige maar praatgrage jongen met een fijne techniek en een engelachtige stem. Toen ik van de verte aan kwam lopen en zijn eerste uithalen hoorde, zei ik tegen mijn vriend zoiets als "O God, een Jeff Buckley wannabe". Oneerlijk van me natuurlijk, maar nu weten jullie wel waar het me als eerste aan deed denken.

Voor het eerst in tijden dat ik een album na de eerste beluistering direct nog 4x heb gedraaid. Dat zegt genoeg denk ik. Mijn initiële enthousiasme staat wellicht niet meer compleet overeind (zweeft tussen 4 en 4,5), maar ik ben nog steeds erg enthousiast over Jacob en ben benieuwd wat we nog meer van deze man mogen verwachten. Favorieten: Of Amber, Don't Fall Asleep, Liquid Gold 25 (verrukkelijk repetitief walsje met die lyric die door mijn hoofd blijft spoken "This is the place where love comes to die"), August Moon, Zathura, Fairy in a Bottle.

Mij stelt-ie in ieder geval wél teleur. Blackshaw klinkt Spaanser dan ooit en lijkt meer bezig met sfeer creëren dan de luisteraar ergens heen te voeren. "And I Have Come Upon This Place by Lost Ways", met gênante vrouwelijke vocalen, mag je gewoon skippen trouwens want die klinkt nergens naar.

Ik word momenteel behoorlijk overrompeld door dit prachtige, elegante, stijlvolle, geweldig geproduceerde album van mevrouw Monáe! En dan heb ik het nog niet eens over haar stem gehad. Op de valreep nog één van mijn aangenaamste verrassingen van 2010!

Die clips zijn trouwens

Dit is toch wel even heel iets anders dan Phylr. Weg zijn de gotische en industrial invloeden, weg de triphop en d&b. Wat dit wel is, is hele fraaie en vrij veelzijdige ambient. Soms doet het aan Loscil denken ("Sideways"), maar ook aan 70s Eno ("Under current") en zelfs Peter Gabriels score Passion ("Live out"). De regelmatig terugkerende strijkers leggen bovendien een stevige link met de 'neoklassieke ambient meute' die de laatste jaren in opmars is. Het album vindt een mooie balans tussen duister en licht, tussen onheilspellend en rustgevend. Alle nummers lopen trouwens mooi naadloos in elkaar over, waardoor het klinkt als een lange suite in tien delen. Aangename verrassing en een absolute aanrader, niet zozeer dus voor de C$C-fans als wel voor de ambient fans hier.

Wow, heerlijke energieke en verrassend toegankelijke jazz. Brecker en Brackeen zijn serieus op dreef hier, vooral de twee langere tracks Shadowbrook-Aire en Haiti B swingen de pan uit.

Puntgave hardbopplaat met Coltrane-alumni Tyner en Jones op piano en drums. Swingt als een dolle. Ik zie eerlijk gezegd geen rechtgeaarde jazz-aficionado hier snel lager dan 4/5 aan geven. Hippe cover ook trouwens!

Ze hebben goed naar Coltanes "Olé" geluisterd, die jongens. Kan ook geen toeval zijn dat twee ervan (Tyner en Jones, net als op Hendersons vorige album) aan dat bewuste nummer hoogstpersoonlijk bijdroegen. Ook al is dit album (ook de rest dus) dan niet bijster origineel, wat doet het er in godsnaam toe met zulke vaklui die met zoveel hoorbaar plezier en gevoel deze fijne composities tot leven wekken? Wederom een hardbopfeestje van formaat!

Dit album is echt een vergeten meesterwerk. Het bevat drie lange solo gitaarstukken, die ieder een zeer emotioneel web spinnen waarin je als luisteraar kunt verdrinken. Vooral het epische titelnummer is van ongeëvenaarde schoonheid. Voor fans van Fahey's tijdgenoten Sandy Bull en Robbie Basho en/of volgelingen Six organs of admittance, Dirty three, Steffen-Basho Junghans en Jim O'Rourke een absolute must. (Hint: Soulseek).

Geweldig album van een hoogst interessante (en veel te onbekende) singer-songwriter. John Martyn is een Schot die een mix maakt van folk, rock en jazz. Daarbij is het een bijzondere vocalist. De beste man heeft een eigen zangstijl ontwikkeld, die in feite is gebaseerd op een zeer losse articulatie van de woorden. Harde medeklinkers worden door hem verzacht, een k wordt bijv. een gh. Heel bijzonder en erg oorvriendelijk.

Dit album staat vol pareltjes: Solid air, Over the hill, Don't want to know, Go down easy, May you never, The man in the station. Er zijn eigenlijk geen zwakke momenten, kortom: never a dull moment.

1973 is Martyn's gouden jaar, ook zijn andere hoogtepunt 'Inside out' kwam in dat jaar uit. Beide zijn verplichte kost voor liefhebbers van jazzy folkrock. 4/5

Fantastische plaat! Véél onbekender dan de legendarische voorganger natuurlijk, maar wat mij betreft onterecht. Ik vind 'm zelfs nog beter. De stijl is wel flink anders. Spaarzame begeleiding en dus hele kale liedjes eigenlijk. Grappige, soms gewoonweg infantiele teksten in behoorlijk onweerstaanbare liedjes als "Abominable snowman in the market" en "Hey there little insect". Een aanrader voor alle liefhebbers van het debuut, maar verwacht geen Modern lovers 2.0!

Dit gebeurt me niet zo vaak. Nu heb ik toch al een aantal keer dit album beluisterd en ik ben er nog steeds niet uit of ik het nou een geweldenaar vind of een aanstellerige, zelfkastijdende zanikerd die een uur lang de one trick pony uithangt... Of zou er zelfs nog een tussenweg zijn?

Houdt een beetje het midden tussen Joni Mitchell, Laura Nyro en Rickie Lee Jones, maar weet voor mij van geen van drieën het niveau te halen. Crayon angels is denk ik mijn favorietje. De single Jesus was a cross maker heeft door het overdubben van haar eigen stem wel heel veel weg van een Beach boys-nummer trouwens.

Cryptisch, zweverig, ambitieus. khonnor verwoordt de stijlenmengelmoes goed. Beste referenties zijn denk ik Liz Harris en Julianna Barwick, al is Holter wat scheutiger met de field recordings en zijn het stilistisch gezien wat diversere avantgarde-collages. Moeilijk te doorgronden, maar misschien is dat precies het idee. En Tragedy finale is inderdaad een prachtige afsluiter. Ik laat dit nog even bezinken...