Allemachtig, wat een fenomeen is die Michael Shrieve (de drummer)! Ik was al bijzonder onder de indruk van zijn eigen werk uit de late 80s (voor de geïnteresseerden: hier en hier), maar hier geeft-ie toch ook een paar fraaie showcasejes weg. Vooral op het fantastische, door hemzelf geschreven "Every Step of the Way" trommelt-ie echt de pannen van het dak! "Incident at Neshabur" en "Toussaint l'Ouverture" zijn eveneens geweldig, en zijn 10 minuten lange solo "Kyoto" mag er ook zijn. Hij was hier pas 23 jaar trouwens. Petje af hoor.

Dit album luistert erg fijn weg en is toch wel het beste van Santana wat ik tot nu toe hoorde. Zo'n beetje de latin-versie van Bitches Brew.

Op "Mr. Udo" horen we trouwens Leon Thomas nog duidelijk een stukje scatten uit "The Creator Has a Masterplan" van Pharoah Sanders' meesterwerk Karma uit 1969.

Dit zou best eens het grootste wanproduct kunnen zijn dat ik ooit hoorde. Wat een onwaarschijnlijk hulpeloos zooitje smakeloze kutcovers, echt om te huilen zo slecht. Misschien eens tijd dus om voor het eerst een 1/5 uit te delen.

Dit werkje heb ik nu al een keer of 5 de revue laten passeren. De muzikale muziek is erg mooi, dat vooropgesteld, maar de organische Cageaanse ('Everything can be music') muziek voegt aan mijn luisterplezier vooralsnog weinig toe. Kan de avantgarde van 'Vienna arcweld/...' me nog enigszins bekoren (al is het eigenlijk veel te lang), de gesproken teksten in bijvoorbeeld 'Wild dogs...' en 'Cote d'Abrahams...' beginnen eerder te vervelen dan dat ze mij onderdompelen in de sfeer van het album.
Hoogtepunten zijn voor mij 'Steal compass/....', 'Omaha' en 'Shit-heap....', prachtige ambient gitaar-/viool-/'found sounds'-nummers.
Een intrigerend geheel is het dus zeker, maar gezien de lyrische reacties hier gaat mijn 4/5 misschien toch tegenvallen.

Cunts with roses is de eerste live-opname die de band uitbrengt. Het nummer is wat sneller dan hun twee eerder uitgebrachte juggernauts Ladybird en Practicing to be a doctor en mist de subtiele dingetjes die je in de studio allemaal kunt toevoegen. Waar dit album dus op neerkomt, is rauwe Shit & Shine, zonder opsmuk, gewoon met een man of 6 keihard op een stel drumkits rammen en met 2 man moddervette, zwaar krakende basriffs uit je gitaar braken. Love it or hate it. I love it. 4/5

De titel refereert trouwens aan die vervelende kerels die je bij restaurantjes e.d. proberen veel te dure rozen te verkopen voor het meisje waar je mee uit bent.

Als dit ook maar enigszins je kopje thee is, zou ik proberen ze te gaan zien op het ZXZW-festival in Tilburg op 23 september. Live moet dit namelijk nogal een brute ervaring zijn. Ik ben er in ieder geval bij!

De tracklist waar ik dit bericht op baseerde blijkt niet te kloppen. De juiste tracklist staat hierboven. 229 2299 vervalt nog best wel eens in Cherry-achtig oninteressant gereutel, maar toch bevalt dit album me een stuk beter, met name door de sterke langere nummers (Have You Really Thought About Your Presentation?, Girls Against Shit, Roberts Church Problems en Friseur Nelson), samen goed voor de helft van het album. Ik twijfel tussen 3/5 en 3,5/5, maar ik zal ze het voordeel van de twijfel geven.

Wat een rotgeintje om met zo'n lovende recensie mij helemaal enthousiast te maken voor deze nieuwe plaat van SnS, terwijl nu ik hem voor het eerst heb gehoord blijkt dat het in feite gewoon een behoorlijke baggerplaat is, zeker vergeleken met het eerdere werk. Het 20 minuten durende The rabbit song, een mislukte voortzetting van de Ladybird-traditie, tilt de plaat op de valreep nog naar een 2,5/5. Ik betwijfel ten zeerste of ik deze plaat nog vaker dan 2 keer in mijn leven draai. Wat een deceptie.

Na het fenomenale Ladybird vinden we ook op de opvolger weer een flinke juggernaut die een soortgelijk strijdplan volgt. Practicing to be a doctor biedt weer eindeloze herhaling van een stoer basriff over een hamerende drumpartij, kunstig verweven met noisy geluiden en (hier behoorlijk brakke/valse) zang. Wederom een geweldig nummer, vooralsnog mijn favoriet van 2007.

Op Jealous of... zijn echter i.t.t. de voorganger méér tracks te vinden. Deze grijpen weer meer terug naar het favoriete wapen van de band op hun debuutalbum, You're lucky to have friends like us: rumoerige, noisy nummers met niet al teveel structuur. Alleen gooien de heren er hier nog een schepje bovenop. Luister alleen maar naar de opener Here come the vikings en je weet genoeg. Wederom een zeer avontuurlijk album dus, dat haar schatten niet direct prijsgeeft (het halfuur durende Practicing... is met gemak het toegankelijkste nummer), maar van harte aan te bevelen aan liefhebbers van noise-rock. 4/5

Half zo lang als de voorganger, en wat minder minimalistisch in zijn lelijkheid. Shit and shine is sinds de vunzige hypnotische stoempmuziek van hun gloriedagen verworden tot een regelrechte avantgarde-act die zich hier en daar wat al te veel amuzikale vrijheden veroorlooft. Gelukkig hebben ze in Riot Season een trouw undergroundlabel dat niet terugdeinst voor het uitbrengen van hun onaantrekkelijke capriolen. Deze plaat bevalt me al een stuk beter dan het monolithische en slaapverwekkende Le Grand Larance Prix (herbeluistering is wellicht nodig, maar daar zie ik wel tegenop eerlijk gezegd), met zoals gebruikelijk de langere nummers ('Dinner with my girlfriend' en 'Rodeo girls') als positieve uitschieters. Een echt bijzondere S&S-release hebben we evenwel al vijf jaar niet meer mogen begroeten, daar brengt Jream baby jream geen verandering in.

ps. hoor ik nou in 'Woodpecker' het drumloopje uit het begin van QOTSA's 'A song for the dead'?

De nieuwe release van Shit & shine bevat naast de reeds eerder uitgebrachte tracks Toilet door tits en Biggest cock in Christendom een zestal weinig boeiende tracks, waarvan er slechts 1 boven de 5 minuten uitkomt. Echt slecht is het niet te noemen, maar kom op: waar blijven die ellenlange, hamerende monstertracks? Ik ben er al lang uit: dát is waar Shit & shine in uitblinkt. De band zelf schijnt er helaas nog niet uit te zijn...

Waaaaaaaaaah, wat een vette trip is dit! Shit and shine, een band uit Londen, bestaat uit 4 (!) drummers, 2 bassisten en een toetsenist en hun muziek neemt je mee naar heel duister terrein. 42 minuten lang wordt één en hetzelfde überzware riff moeiteloos aangehouden, voortgedreven door de eindeloos doorhamerende drums, demonische vocalen en een hele berg noise. Ontzettend knap hoe de heren het klaarspelen de verveling geen moment de kans te geven zich te manifesteren.

Vergelijkingen zijn moeilijk te maken, maar denk aan zwaar geschut als Sunn O))), Earth, Boredoms, Merzbow, Skullflower, Melvins. Vooralsnog is dit duidelijk mijn ontdekking van het jaar, en ik ga snel eens hun andere albums beluisteren. Dit album moet worden gehoord om geloofd te worden. Voorlopig een dikke 4/5 en na 1,5 luisterbeurt al aan de leiding van mijn jaarlijstje van 2005.

Dit werkje is toch wel een stuk abstracter en compromislozer dan bijvoorbeeld Ladybird of Cunts with roses. De eerste track staat zoals gezegd helemaal bol van de herrie, de tweede track lijkt wel Shit & Shine goes ambient. Hierin gaat het gebrek aan variatie me toch wat tegenstaan, in tegenstelling tot bovengenoemde nummers. Met kolossale multi-drumpartijen en hypnotische basriffs zijn ze wat mij betreft toch duidelijk op hun best. Halfje d'r af. 3/5

Eén van de meest ondoordringbare, kakofonische, monolithische en ronduit gestoorde noise-platen sinds Lou Reeds Metal Machine Music. Liefhebbers van The Dead C kunnen hier vast wat mee. Vergeleken hiermee is hun hoog gewaardeerde IIIrd Gatekeeper een vrolijk popplaatje, of in ieder geval toch een toonbeeld van 'binnen de lijntjes kleuren'. Een kleine 80 minuten van dit soort onpeilbare krankzinnigheid is me toch net even wat te veel van het goede, maar dit is wel een trip van jewelste.

Skullflower trakteert ons weer op een langdurige noise freak-out, alleen is hun gestoorde atonale herrie hier nog een hoop rumoeriger en meer een 'wall of sound' dan op pak 'm beet Argon (die dus niet zozeer minder geschift is maar dit wel op een stuk kalmere, veelzijdigere manier uitdraagt). Wederom is deze plaat voor de gemiddelde luisteraar praktisch niet uit te zitten. De spanning is te snijden en de meeste tracks (vooral de opener) zijn zo angstaanjagend dat ze je fysiek ongemakkelijk laten voelen.

Meer dan een uur vol loodzware riffs, grommende vocalen en jankende gitaarsolo's. Sleep's Dopesmoker is misschien wel het 'non plus ultra' van de stonerrock. Heerlijk om je in de trage flow van deze 'stoner-doom-suite' te laten meesleuren.


Niet helemaal correct: Jerusalem is een ingekorte versie uit 1998 van dit nummer, dat weliswaar in 2003 pas is uitgebracht, maar al in 1995 is opgenomen. De platenmaatschappij noemde het 63 minuten durende nummer echter "unmarketable" en weigerde het uit te geven. De band weigerde ook maar een enkele seconde van het album aan te passen en na enkele jaren van juridisch geouwehoer gooide de band het bijltje erbij neer.
Weer een jaar later, in 1999, werd een ingekorte versie alsnog op bootleg uitgegeven door een vriend (met permissie van de band, een 'officiële bootleg' dus). En in 2003 is het derde Sleep-album dus eindelijk in oorspronkelijke staat uitgegeven. Oftewel 'in zijn volle glorie', want naast de inkorting bevat de uitgave van Jerusalem meer minpunten:

"But come 1999, an incomplete, disjointed version of the recordings was cobbled together and released by Rise Above Records with the title Jerusalem. Unfortunately, this version sounded oddly ragged in places, with senseless digital song divisions and an abrupt, obviously chopped-off ending; so for all intents and purposes, the ideal work as envisioned by Sleep clearly remained unrealized. Thankfully, all these glitches were finally corrected for the definitive, band-sanctioned 2003 edition of Dopesmoker, which bears a top-notch production job courtesy of Billy Anderson (Helios Creed, Natas, etc.) to boot."
bron: allmusic.com

"Either version is worth investigating for adventurous metal enthusiasts, but Dopesmoker is clearly the final and definitive presentation of this work, and unlike Jerusalem, Dopesmoker has Sleep's official seal of approval, which leaves Jerusalem as a well-intentioned but now unnecessary stopgap."
bron: allmusic.com

Vreemd dus dat Jerusalem op MusicMeter op dit moment hogere ogen gooit, maar wie nog twijfelde welke versie hij moet kopen, zal nu toch wel weten wat te doen.

Jerusalem was weliswaar de eerste release van dit opus, maar wel een ingekorte en wat verminkte versie van de originele opname uit 1995, die in 2003 pas het licht zag onder de naam Dopesmoker. Nu die uitgave er is, is Jerusalem eigenlijk behoorlijk overbodig geworden (lees voor meer info de stukjes bij beide albums op allmusic.com; ook samengevat in mijn stukje bij Dopesmoker). Ik haal mijn stem hier dan ook weg, omdat als het aan de band had gelegen dit album nooit bestaan had.

Een verdomd lekker sludgemetal-plaatje uit de Riot Season-stal. Wat zeg ik, dit zou best eens mijn favoriete plaat van 2010 kunnen zijn tot nu toe!

Stukje op mijn blog

Slowdive goes Talk Talk. Vooral in de twee langste tracks "Rutti" en "Blue Skied An' Clear" is de invloed overduidelijk. Voor de rest weet dit album slechts af en toe te boeien met Seefeel-achtige abstracte gitaardrone-shoegaze. Klinkt negatief en niet bijster origineel, maar toch een ruime voldoende!

De titel is bedoeld als een schop in de zak naar iedereen die indie-rock als een genre ziet. Mevrouw Esselink is namelijk (met recht) van mening dat indie-rock enkel aangeeft dat de muziek op een onafhankelijk label wordt uitgegeven. Over het album zelf: dit is weer een prachtig album dat op weergaloze wijze is volgeknipt om weer op onnavolgbare wijze coherent te wezen waar niemand dat voor mogelijk hield. Hulde aan de grootste Nederlandse muzikant van het moment! 3,5/5

Echt een sterke plaat, dit. Waar ik altijd dacht dat Didn't it rain mijn favoriet zou blijven, heeft deze inmiddels stiekem dat plekje ingenomen. Het geluid hier is wat duisterder dan we gewend zijn van dhr. Molina, en wat minder melancholisch. Let vooral op de 2 prachtige lange tracks! 4/5

Saxophone colossus is waarschijnlijk Rollins' 'finest hour'. Het bevat twee van zijn beroemdste composities (St. Thomas en Blue seven) en is over de breedte waarschijnlijk zijn sterkste set. Alle vier de muzikanten zijn 'at the top of their game'. Van Rollins zijn we niet anders gewend, simpelweg één van de grootste jazzsaxofonisten, en van Max Roach is hetzelfde te zeggen op drumgebied. Let ook op het vloeiende, energieke pianospel van Tommy Flanagan.

St. Thomas, met zijn onweerstaanbare calypsomelodie, is een nummer dat volgens mij iedereen wel kent, bewust dan wel onbewust. Zoek het eens op voor een leuke aha-erlebnis. Strode rode, genoemd naar een jazzbar in Chicago, de Strode Lounge, waar Sonny tijdens zijn studententijd veel te vinden was, is weer heel anders (zoals eigenlijk alle 5 de nummers lekker gevarieerd zijn), lekker up-tempo en met twee fraaie solo's van Rollins en Flanagan. In afsluiter Blue seven komen alle muzikanten aan hun trekken met een solo, elk steeds afgelost door Rollins zelf.

De composities die niet uit Rollins' pen zijn gevloeid, zijn You don't know what love is (een 'standard' uit 1941 (Raye/DePaul)) en Morirat (beter bekend als Theme from the Three penny opera van het beroemde Duitse musicalduo Brecht/Weill). Mede door Rollins' herdefinitie van melodische improvisatie (waarschijnlijk het meest revolutionaire aspect aan dit album), waarbij veel verder wordt afgeweken van de themamelodie dan voorheen gangbaar, krijgen ook deze nummers een heel vet Rollins-stempel opgedrukt.

Saxophone colossus is één van de meest toegankelijke mijlpalen in de jazzgeschiedenis en daarom een ideale instapper voor beginnelingen in de jazzwereld. Maar ook voor kenners blijft het één van de hoogtepunten van de jaren '50, zelfs van jazz tout court, en klinkt het ook 50 jaar na dato nog even fris, gevarieerd en onweerstaanbaar als toen. 4,5/5

Net na lange tijd weer eens geluisterd en wat is het toch een heerlijk plaatje. Dit is weer zo'n album dat met verve weet te balanceren over die dunne grens tussen toegankelijkheid en experimenteerdrift. De composities zijn fantastisch en het spel ook. Maar ja, wat wil je ook met Sharrock, Jones en Sanders? Moffett op bas weet zich inderdaad geweldig staande te houden tussen deze jazzreuzen. Ik ga er toch maar eens een halfje bij doen.

Soul coughing is hoogst originele muziek. Bovendien spat het plezier ervan af. Hoogtepunten: Screenwriter's blues, Blueeyed devil, City of motors en Janine natuurlijk. En de rest is ook geweldig. Yeah! 5/5

De muziek van Split enz veranderde drastisch toen in 1977 Phil Judd wegging en Neil Finn ervoor in de plaats kwam, die de band een enorme zwaai in de poprichting gaf. Geef mij maar het vroege werk, zoals hier op deze plaat, een excentrieke doch stijlvolle mengeling van progressive rock en avant-folk. Een aangename verrassing!

Dit heeft serieus meer luisteraars nodig. Nothing is niets minder dan briljant. Het album is een mix van blues, funk, jazz, en nog zo wat genres, maar dan moet je wel lekker rauw en atonaal gitaarwerk op de koop toe nemen. Ook de saxofonist en de zanger zijn zeer goed op dreef. Technisch en compositorisch zeer hoogstaand en toch aangenaam rauw en vuig. Me likes! 4/5

Oei oei, wat een verrukkellijk plaatje is dit zeg! Zwakke momenten zijn eigenlijk niet te ontdekken; gewoon een heerlijk frisse, fruitige en fraaie nieuwe ster aan het firmament der singer/songwriters. St. Vincent heeft een prachtige stem en een groot talent voor aanstekelijke melodieën en elegante, smaakvolle arrangementen. Ik heb haar twee albums nu beide éénmaal gehoord, en voorlopig gaat mijn voorkeur toch wel lichtjes naar dit debuut. Maar we zullen zien wat meerdere draaibeurten gaan opleveren.

Unieke, cryptische post-everything muziek. De muziek is een dun weefsel van schijnbaar willekeurige, dissonante gitaarplukkerij, spaarzame, ingehouden drums en apathische, gefluisterde zinnen. Al leek het aanvankelijk meer op een grap dan op muziek, toch wist dit me na verloop van tijd behoorlijk te fascineren!

Behoorlijk extreem dit, echt vrij onluisterbare avantgarde en dan ook nog 100+ minuten lang. Enige vorm van tonaliteit is in deze tijdspanne geheel afwezig. Dat maakt het een verbluffend lange zit.

Wat een briljante plaat blijft dit toch, zeg. Ongelooflijk wat voor geluiden Basho-Junghans allemaal uit zijn 12-string krijgt geperst. Het schitterende One no. 1 is hier mijn favoriet, gevolgd door Inside the rain. Waters is misschien het experimenteelst van het stel, bijt daar dus even doorheen als je hier voor het eerst naar luistert. Een hoogst intrigerend gitaaralbum, en ik denk misschien wel Basho-Junghans' beste, al is Song of the Earth ook schitterend. Waar die plaat wat toegankelijker en melodieuzer is, graaft deze net dat beetje dieper.

Een prachtig, hypnotizerend album van onze wereldvriend (als in wereldmuziek) Stephan Micus. Het eerste nummer As I crossed a bridge of dreams is misschien wel mijn favoriete wereldmuziek-liedje. Nou ja, liedje, 21 minuten daarvan. Het toneel wordt betreden door drie acteurs: de sitar, de gitaar en de stem van Micus, die teksten zingt, die klinken alsof ze allerlei betekenisvolle, zen-achtige waarheden herbergen, ware het niet dat het gewoon allemaal geïmproviseerde lettergrepen zijn.
Zelden hoorde ik een sitar met zoveel gevoel bespeeld worden als hier, en de gitaar speelt een sleutelrol ten behoeve van de dramatische intensiteit. De som der gehelen is van uitzonderlijk niveau en bezorgt mij nog iedere keer kippenvel. Helaas gaat zo'n album na zo'n opener alleen bergafwaarts, maar ook de rest is zeer goed te pruimen. 4,5/5

Ps. Voor degenen die nog niet overtuigd zijn: Zelfs BoordAppel was er over te spreken!

Zeer bijzonder jazzalbum. De lineup is dan ook alles behalve orthodox: 4 saxofonisten (Lacy zelf, Trevor Watts, Steve Potts en Evan Parker), Derek Bailey met zijn free-form gitaarwerk en Michael Waisvisz op synthesizer. Op Dreams horen we zelfs Lacy achter de draaitafel. De titel is dus goed gekozen.

De heren improviseren er lustig op los, en hun verknipte, dissonante samenspel levert, gekoppeld aan de unieke texturen die het instrumentarium veroorzaakt, de meest vreemde soundscapes op. Alleen voor de gevorderde jazzluisteraars, zeg maar (Voorzover die op MuMe zitten, eigenlijk ben ik vooral wat in mezelf aan het praten volgens mij ).