George Lewis is één van de grootste trombonisten in de jazzhistorie. Zijn Chicago slow dance is werkelijk één van de meest unieke albums die ik ooit heb gehoord. Ik zou dit niet zomaar aan iedereen aanraden, dit is een hele vreemde jazzplaat: Eén lang nummer van 45 minuten (In tweeën gehakt vanwege LP-constricties natuurlijk), met veel insectachtige geluiden, organische, aritmische percussie, onheilspellende drones en alsmaar herhaalde korte stootjes van diverse blazers. Elke vorm van structuur ontbreekt, en het resultaat is dat het lijkt alsof je in één of ander moeras in de Afrikaanse regenwouden terecht bent gekomen, temidden van de vreemdste dieren en insecten. Maar het is midden in de nacht, je ziet geen steek voor ogen, dus je moet alles op de tast doen. Een behoorlijk eng plaatje dus, maar zeer de moeite waard voor de avontuurlijke luisteraar. 4/5

George Lewis: Trombone, electronica
Douglas Ewart: Fagot, tenorsaxofoon, fluit, basklarinet
JD Parran: Baritonsaxofoon, piccolo, nagaswaram
Richard Teitelbaum: synthesizer

Het album is overigens opgenomen in '77, maar pas in '81 uitgebracht.

Grandioos album, waarschijnlijk hun beste. Opener In like Flynn zet direct de toon. GvsB is een band met een uniek geluid, niet alleen vanwege de treffende ademarme zang van McCloud maar ook Janney's geweldige keyboardwerk. De sfeer is noir, maar dan wel 'with a vengeance'. Noircore lijkt me een leuke term. Deze solliciteert openlijk naar een 4,5/5. Nog eens een keer goed beluisteren.

Wat een fraaie ontdekking is dit. Grails maakt geraffineerde, creatieve en veelzijdige postrock met veel exotische invloeden en een flinke dosis instrumentaal bravoure. De nadruk ligt volledig op sfeer. Expressionistische geluidsschilders zijn 't. Ik kende het hieropvolgende Burning off impurities al, en toen die na een hele poos bij herbeluistering beter beklijfde, ben ik me toch maar eens wat meer in deze band uit Oregon gaan verdiepen. En terecht, want dit album (eigenlijk een compilatie van drie EP's) is zelfs nog een tikkeltje sterker als je 't mij vraagt.

Als ik deze soundtrack in 2 woorden moet omschrijven, zou ik zeggen: wat jammer... Santaolalla's instrumentale tracks zijn echt wonderschoon, maar blijkbaar had hij niet genoeg inspiratie om een plaatje vol te krijgen, waardoor de soundtrack wordt aangevuld door een stel ongelooflijk misplaatste nummers van andere artiesten. Hierdoor wordt het hele sfeertje dat Santaolalla creëert om de zoveel nummers bruut verstoord door covers van Low rider, verbazingwekkend saaie monologen en wat dies meer zij.
Vooral de laatste 2 tracks zijn echt briljant trouwens... 2,5/5