Dat kan ik:

Ja, dit is zeer zeker de moeite waard om op te snorren, maar verwacht geen Talk talk 2.0. Logisch ook, omdat Mark Hollis en Tim Friese-Greene, toch de muzikale breinen achter Talk talk, hier afwezig zijn. Wel aanwezig is de ritmesectie, drummer Lee Harris en bassist Paul Webb, en dat is bij tijd en wijle goed hoorbaar in nummers als Mind on pleasure. Maar overall verschilt deze muziek behoorlijk van die van Talk Talk. Het album is hoofdzakelijk instrumentaal en doorgaans een stuk levendiger dan wat we sinds Spirit of Eden van Talk talk gewend waren. Ook zijn er een stuk meer exotische elementen aanwezig, met name in de percussie. Het raffinement en het stilisme dat de nummers herbergen is daarentegen wel weer erg herkenbaar. Een boeiend album, waarvan ik verbaasd ben dat er nog geen enkele stem staat.

Klassieke progressive rock: lange symfonische nummers met complexe structuren, tempowisselingen, en technisch begaafde muzikanten. Al luisterend waan je je in de jaren '70, en denk je aan bands als King Crimson, Gentle giant en VDGG.
Niet veel nieuws onder de zon dus, maar desondanks is dit best een verdienstelijk album. De nummers bevatten hele mooie stukken en zijn eigenlijk alleen vervelend wanneer er gezongen wordt: deze muziek heeft geen zang nodig, die doet enkel afbreuk aan het werk. De melodieën zijn helaas niet van grote schoonheid, maar de bij tijd en wijle intrigerende geluidstapijten weten dat aardig te compenseren.
Mijn grootste bezwaar is dat de nummers een beetje eindeloos doorgaan met het uitwerken van alle ideeën van de bandleden, maar eigenlijk nooit ter zake komen en het nummer op een waardige wijze van spanningsopbouw, of in ieder geval van een climax, voorzien. Er zijn hier wel voorzichtige pogingen toe merkbaar, maar echt bekoren kunnen ze me vooralsnog niet. En zo blijft het in plaats van een geweldig album toch niet veel meer dan een mooie stijloefening.
Ik ga dit zeker nog een paar kansen geven, maar ik blijf vooralsnog op 3/5 steken.