Goeie release hoor, dit bevalt direct goed. Gelukkig zijn het vooral de drie 'juggernauts' die de plaat de moeite waard maken (samen goed voor meer dan 1 uur!). Alle drie gaan ze niet vervelen eigenlijk, iets waar ik toch wel bang voor was vooraf. Ze klinken ook alsof vaker beluisteren zich zal uitbetalen. Dit kan best nog eens een 4/5 gaan worden binnenkort.

Dit plaatje kan mij niet erg bekoren. Hella's eigen werk bevalt me dan veel beter, hier klinkt het me toch echt te veel als één lange drumsolo met hier en daar wat harp, glitches en noise er tussendoor. Saunier zit trouwens niet in Hella, maar in Deerhoof (net als Dieterich).

herman en jkbb noemen Enclosure in flame "een beetje simpel" en zeggen dat "de trein zo goed als tot stoppen is gebracht". Ik ben het met ze eens. Maar ik verschil toch met ze van mening, omdat ik daar het probleem niet van inzie. Het is juist het perfecte einde van deze zenuwslopende rit. Die alsmaar herhalende gebroken gitaarakkoorden: fantastisch! Het verlamt bij wijze van spreken je toch al murw geslagen mentale weerbaarheid zodat je compleet gedesillusioneerd achterblijft. Deze plaat komt echt behoorlijk dicht bij perfectie in de buurt. Ik heb de (vele) mensen die The eye of every storm beter vinden in ieder geval nooit begrepen. Dit album is "where it's at". Punt uit.

New York Dolls is het ultieme proto-punkalbum. Een glorieuze mix van Stooges, glam-rock, Rolling stones, jaren '50 rock 'n' roll en catchy popdeuntjes. In 1973 was dit een baanbrekend album. Er was nog niets dat zo klonk: zo pretentieloos, zo 'down & dirty', zo zelfparodiërend (Voor degenen bij wie het kwartje nog niet was gevallen: de Dolls waren een bende travestieten). Met recht wordt dit dan ook een klassieker genoemd.

De frontman was zanger David Johansen, maar het brein achter de groep en schrijver van de meeste nummers was gitarist Johnny Thunders, alweer zo'n zelfdestructieve rockheld, die later ook nog de Heartbreakers zou oprichten (waarin ook een jonge Richard Hell heeft gespeeld).

Personality crisis is hun 'signature tune' en één van de beste nummers van de periode. Het nummer springt haast uit elkaar van aanstekelijke gitaarriffs, epileptisch gebrul en pianospel à la Jerry Lee Lewis. Ook Looking for a kiss en Vietnamese baby swingen de pan uit, voortgestuwd door Thunders' haast klakkeloze 'on the spot'-gitaarwerk. Lonely planet boy is een beetje een vreemde eend: We horen zelfs een akoestische gitaar!

Ook Trash, met die karakteristieke achtergrondzang, het koddige Subway train, Private world en Jet boy, de laatste met een spetterende gitaarsolo, zijn allemaal pareltjes op een vuilnisbelt. Ook een Bo Diddley-cover kreeg een plaatsje de tracklist: Pills, met mondharmonica uiteraard.

New York Dolls is een geweldige blauwdruk van het decadente, minder voorbeeldige deel van het New Yorkse stadsleven begin jaren '70 en een grote inspiratiebron voor de gehele punk-beweging die later zou komen. Maar daarnaast is het gewoon ontzettend vermakelijke, sleazy rock 'n' roll! Dikke 4/5.

The good son betekende het grote keerpunt in het oeuvre van Nick Cave. Na zijn recente conversie tot het Christendom en zijn verhuizing naar Brazilië leken zijn innerlijke demonen, die zo'n groot stempel hadden gedrukt op zijn vroege werk, langzaam te worden vervangen door beschermengeltjes, die vanaf nu de scepter zouden zwaaien in de songwriting van Cave. Zijn muziek van de jaren '80, duister en apocalyptisch, werd vervangen door een nieuw geluid, van verlichting en berusting.

Wat The good son zo bijzonder maakt, is dat het album precies tussen deze twee periodes valt. Het bevat 'the best of both worlds', en daarom vind ik het misschien wel zijn beste album (al is dat stuivertje wisselen met From her to eternity).

Het album bevat een karrevracht Cave-klassiekers, de één wat minder bekend dan de andere. The weeping song (Geweldig, die pauken en handgeklap) en The ship song (Mag-ie gerust op mijn eventuele huwelijk komen zingen) zijn waarschijnlijk de meest gevierde nummers, maar eigenlijk doen Foi na cruz (Een bijzonder statig, plechtig nummer) en The witness song (Het meest opgefokte nummer) er nauwelijks voor onder. Maar ook de rest is van zeer hoog niveau, van skipmomenten is eigenlijk geen sprake. Gewoon een geweldig album! 4,5/5

In 1972 bracht Nick Drake zijn derde album uit, getiteld Pink moon. Zijn eerste twee albums waren commercieel geflopt en Drake verkeerde al tijden in staat van depressie. Zijn trieste gemoedstoestand in deze donkere dagen van zijn leven hebben de nodige weerslag gehad op zijn, zoals zou blijken, laatste album. Pink moon is zijn kaalste, meest minimalistische, maar ook radicaalste album. De georkestreerde folk-pop van Five leaves left en Bryter layter is hier verder weg dan ooit. Af en toe hoor je een piano, maar verder is het gewoon 'ik en mijn gitaar'. Gewapend met zijn weergaloze talent voor melodie, zijn sombere, ademende zang en zijn trieste teksten, maakte hij een ontroerende blauwdruk van zijn tere, eenzame ziel, die verteerd werd door onbegrip.

Het album staat boordevol met schitterende liedjes (Pink moon, Place to be, Road, Parasite, Ride), maar het hoogtepunt is onmiskenbaar Things behind the sun, misschien wel het triestste liedje ooit aan de groeven van een LP toevertrouwd. De depressiviteit is hier haast tastbaar.

Pink moon is veruit Drake's meest persoonlijke, intieme plaat, en is vooral over de breedte van zulk constant hoog niveau (eigenlijk valt alleen Know een beetje uit de toon), dat hij het wat mij betreft met vlag en wimpel wint van de andere twee (Wat bepaalde onverlaten hier ook mogen beweren ).

Nick Drake's leven ging bijna onopgemerkt voorbij, maar meer dan 30 jaar later weten we wel beter. Drake was een parel op de kroon van de singer/songwriterswereld en heeft inmiddels hele volksstammen aan imitators en na-apers. En waarom eigenlijk? Ze denken toch zeker niet dat ze het beter kunnen?

NIN vind ik een van de allerbeste 'bands' (Eigenlijk is het slechts 1 man, Trent Reznor) van de '90s. Dit is denk ik de plaat die de zeitgeist van dat decennium het best opsomt. Ieder nummer is zowel een slagveld voor de hoogst mogelijke dichtheid aan geluidseffecten, als een autobiografisch psychodrama. Er staan enkel gave nummers, zo gaaf dat als ik uitblinkers ga noemen ik me meteen 'schuldig' voel tegenover de andere nummers. Dat heb je niet vaak, en daarom staat deze ook in mijn top 10. Toch maar proberen: Heresy, Ruiner, Big man with a gun, Eraser.

"You're God is dead/And no one cares/If there is a Hell/I'll see you there!"
5/5

Ik vind het best een fijn plaatje. De eerste 3 tracks zijn niet onaardig, de titeltrack is zelfs erg mooi, maar de absolute winnaar is zonder enige twijfel afsluiter L'Europe, waarin 23 minuten lang een geweldig decadent, duister sfeertje met ijzeren vastberadenheid intact wordt gehouden, en steeds aan intensiteit blijft winnen. Grote klasse! Werkelijk een formidabel nummer (Langste lyrics ooit? ). De rest van het album is grotendeels een stuk minder, maar een 3,5/5 kan er, vooral door dit nummer, zeker vanaf.