Weer een heerlijk plaatje van deze op MuMe jammerlijk onbekende groep. Califone, een offspin van het al even ondergewaardeerde Red red meat, maakt lekker nonchalante, excentrieke rootsrock, vaak gedomineerd door Tim Rutili's diep relaxte stemgeluid. Echt zo'n band die ik af en toe even móet opzetten. Sawtooth sung a cheater's song, 2 Sisters drunk on each other en de epische titeltrack zijn hier de hoogtepunten. Ik zie dit best nog eens omhoog gaan qua score. Hoe dan ook één van de betere platen van 2004.

Trout mask replica is waarschijnlijk het grootste cultalbum in de rockgeschiedenis. De één vind het de grootste baggerherrie ooit op plaat opgenomen, de ander kan uren verguld zitten luisteren naar de demente delta-blues die de Kapitein op dit schijfje heeft vereeuwigd. Die cultstatus heeft het naast de controversiële muziek ook te danken aan de verhalen die er over de opnamen van dit album de ronde doen. Zo schijnt Captain Beefheart (Don van Vliet is zijn echte naam) samen met de Magic band meer dan een jaar in isolatie te hebben geleefd om de opname van dit album voor te bereiden. Om vervolgens in een 8 uur durende sessie het gehele 80 minuten durende album op te nemen.

Behalve Van Vliet hadden ook de leden van de Magic band allerlei bizarre bijnamen: drummer John French alias Drumbo, gitarist Bill Harkleroad alias Zoot Horn Rollo, steelgitarist Jeff Cotton alias Antennae Jimmy Semens, bassist Mark Boston alias Rockette Morton en basklarinettist Victor Hayden alias The Mascara Snake. Van Vliet zelf speelde trouwens ook basklarinet, alsmede harmonica en saxofoon.
Naast de Magic band doen ook leden van de Mothers of Invention op een aantal nummers mee. Vriend en collega-genie Frank Zappa neemt de productie voor zijn rekening.

De muziek op Trout mask replica lapt alle muzikale conventies zoals die in ’69 bestonden, aan zijn laars. Ik weet nog dat ik, toen ik compleet overdonderd en vol onbegrip de eerste keer naar dit album luisterde, met veel medelijden moest denken aan de arme tieners uit ’69, die, verstoken van de 32 jaar aan muzikale ontwikkelingen die erop volgden, nog een stuk meer in de war moeten zijn geweest dan ik, hoe onmogelijk mij dat ook toescheen. Beefheart’s muziek was een onwaarschijnlijke mix van R&B, dadaïstische delta-blues, garage rock, free jazz en avant-garde. Vergeleken met de lange tracks van Mirror man zijn de nummers (28 in totaal!) hier juist erg kort (9 nummers passeren de 3-minutengrens). Hoekige, excentrieke gitaarrifs, dolle klarinetten en gestoorde saxofoons worden door French (die fantastisch in dienst van de rest drumt) zo goed en kwaad als het gaat in ‘goede’ banen geleid. Wat natuurlijk maar deels waar is, omdat het ritme om de haverklap compleet zoek lijkt.

Beefheart geeft een compleet nieuwe interpretatie van ritme, structuur, harmonie, melodie en tonaliteit. De muziek is dusdanig creatief, excentriek en complex dat het niet verwonderlijk is dat dit algemeen wordt beschouwd als één van de meest ontoegankelijke albums uit de muziekgeschiedenis, het muzikale equivalent van de meest abstracte schilderkunst.

Van Vliet’s teksten zijn misschien het best te omschreven als surrealistische nonsenspoëzie. Het gaat allemaal helemaal nergens over, bijvoorbeeld in de verwarde hak-op-de-tak-recitatie van Neon meate dream of a octafish of het absurde verhaaltje in Old fart at play. Het lijkt wel een gestoorde man die ons een duidelijk verhaal wil vertellen, maar het enige wat eruit komt is een grote hoop onsamenhangende rotzooi.
De zieke humor van de groep wordt duidelijk in de gesproken stukken tussen de nummers door, waarvan een paar berichten terug al wat te lezen was.

Muzikale hoogtepunten zijn bijvoorbeeld Dachau blues, over de concentratiekampen uit de Tweede Wereldoorlog, Ella Guru, Moonlight on Vermont, met afwisselend ultraluide tot flink gedempte gitaar van Harkleroad (Beef-hardrock?), Pena, met Van Vliet die als tweede stem een overtuigende imitatie van een dolle hond neerzet, de geniale delta-blues van China pig, enkel begeleid door Doug Moon’s gitaar, en The blimp, een bijzonder grappig nummer, hoewel het eigenlijk een soort horrorfilmtelefoongesprek is over naderend onheil (De muziek is ook te horen geïmplementeerd in een improvisatie van de Mothers op Weasels ripped my flesh).

Trout mask replica is vooral invloedrijk geweest door als katalysator te werken voor vrijer denken binnen de rock-context, door het openleggen van zoveel onontgonnen gebied. Over een jaar of 100 zal dit waarschijnlijk één van de weinige rockalbums zijn waar nog over gesproken wordt. Maar los daarvan is het gewoon een fascinerend rariteitenkabinet van ongeëvenaarde creativiteit. 5/5

Toch wel een heel fraai staaltje kamerjazz van het stokoude echtpaar Carla Bley en Steve Swallow (ten tijde van de opnames resp. 83 en 79 jaar oud) met hun kompaan Andy Sheppard (62). De titel "Life goes on" bleek vorige week dinsdag weer te kloppen: Bley overleed op 87-jarige leeftijd, en het leven ging door (voor ons toch). In 2018 (een jaar vóór deze opnames) was ze al gediagnosticeerd met hersenkanker.

Deze drie suites kenmerken zich vooral door de serene rust die van de uitvoeringen uitgaat. Dit trio heeft werkelijk niets meer te bewijzen en dat hoor je. Eens te meer blijkt ook dat Bley nog altijd een begenadigd componiste is. De synergie is echt heel fijn, wat voelen deze musici elkaar goed aan.

Ex-Geraldine Fibbers-zangeres Carla Bozulich heeft volgens mij haar Diamanda Galás-plaatjes uit de kast getrokken alvorens dit album op te nemen. Zeer adequaat geholpen door een aantal mensen uit de GY!BE-commune, schreeuwt en kreunt ze erop los in het eerste nummer, met een soortgelijk effect als dat van Galás, al is/was die vocaal nog extremer in haar uitspattingen. Er zijn echter meer momenten van redelijke rust in haar stem (Steal away, How to survive...), en af en toe begint ze zelfs te zingen. Maar over het algemeen is dit een verontrustende, soms zelfs duivelse (de titelsong) plaat, en een flinke 'moodswing' vergeleken met de Fibbers. (Let overigens op de muzikaal redelijk overbodige, maar toch mooi in het sfeertje passende cover van het prachtige Pissing, genomen van het laatste Low-album The great destroyer.) 3,5/5



Misschien is het juist niet haar bedoeling dat-ie als zoete koek de oren binnen glijdt.

Wat een fantastisch, angstaanjagend, duister, gruwelijk album is dit. Top 10-werk voor seriemoordenaars. Vooral Wiege is weergaloos in zijn lugubriteit. Briljant gitaarwerk ook van dhr. Brötzmann.

Warum ich dich so quelen muß? Warum ich dich dazu bringe schreckliche Dinge zu tun? Mein Kind, weil ich dich liebe... Und ich hab dafür gesorgt, daß ich deine einzigste Geliebte bin... Es tut so Weh! Kind... Wie können wir Lust finden, wenn wir den Schmertz nicht kennen. Ich warte auf dich! Komm, Kind, komm!

Misschien wel de beste live jazzplaat die ik ken. De energie is echt ongelooflijk en het is natuurlijk nooit verkeerd als Eric Dolphy even langs komt om mee te doen . De versies zijn lekker lang en duren in sommige gevallen een stuk langer dan de studioversie. Kortom, verplicht luistervoer voor elke Mingus-fan! 4,5/5, maar de 5/5 zit er nog steeds in!

PS. Bij mij is de trackvolgorde anders: 6, 1, 2, 4, 3, 5.

Fijne tourcompilatie die naar mijn smaak wel wat te veel overheerst wordt door standards. Ook een erg lange zit (en niet overal blijft het boeiend) maar grosso modo niks te klagen. De afsluiter met zang van Corea's vrouw is op de valreep nog een flinke uitglijder. Vijf jaar later zou Corea nog een opvolger uitbrengen. Drie en een halve ster voor drie en een half uur.

Dit album blaast me momenteel behoorlijk van m'n sokken! Superzware, melodieuze sludge-doom die zo uit de Zuidelijke regionen van de VS afkomstig lijkt, maar in werkelijkheid luttele duizenden kilometers verder in Tokyo zijn oorsprong vindt. Zeker na het horen van de ultra-Amerikaans klinkende 'howling & growling' vocalen is dat moeilijk voor te stellen, petje af dus voor zanger Hideki Fukasawa! Church of misery's topzware stoner-metal druipt van de 'Sabbath-iaanse' blues en geeft met deze 48 minuten durende klap voor je smoel alle zelfrespecterende 'biker bands' het nakijken. Houses of the unholy is simpelweg een onweerstaanbaar album. Niks innovatiefs aan, gewoon beukende, donderende blues-grooves met bijpassende 'in your face'-vocals. Sludge-/doom-metal van de bovenste plank!

Dit is wat je noemt snoeiharde industrial dubstep. 35 minuten lang word je murw gebeukt door het agressieve, ruwe, schurende en hamerende geluid van Cloaks - het muzikale equivalent van een op hol geslagen staalfabriek. Zéér indrukwekkend, misschien wel het debuut van het jaar!

Dit is dan ook best nerdy muziek. D begint meteen al met een zelfreflectie die niet bepaald van zelfvertrouwen getuigt. En het tempo over de gehele plaat is zo tergend langzaam, dat je haast zou zeggen dat alleen mensen die de muziek van Low wat te snel en dynamisch vinden er van zullen houden. Toch vind ik het een erg mooie, eerlijke en originele plaat die ik met een 4/5 beloon.

Op haar derde album (haar bijdrage aan de Mort aux vaches-serie niet meegeteld) is haar geluid nog klassieker geworden. De muziekdozen van The golden morning breaks lijkt ze in de kast te hebben laten staan, en ingeruild voor instrumenten als de viola de gamba, klassieke gitaar, klarinet, spinet (een soort klavecimbel) en zelfs kristallen glazen. Veelal speelt in ieder nummer een ander instrument de hoofdrol. Deze wisseling van timbres pakt niet heel goed uit. De betovering en magie die van de dromerige, etherische, breekbare composities op haar voorgaande album uitging, is hier goeddeels verloren gegaan. Wat overblijft is nog steeds subtiel en fraai, maar het brengt de luisteraar toch een heel stuk minder in vervoering. 3/5

Rauwer dan de muziek van deze heren was rock 'n' roll zelden. Psychedelische hard-rock van de bovenste plank. Bij beluistering bedelven deze vrijbuiters u onder een hypnotische deken van ritmische vloedgolven en zagende salvo's van gitaarfeedback.

Briljante review van Julian Cope

In één woord briljant. Eén van de absolute mijlpalen van de New Age. Krijg je zoals vele anderen spontaan jeuk van die term, probeer dan dit album nog eens als laatste poging en als dat niet bevalt kun je het genre voorgoed negeren. Vooral Part one is bij vlagen echt hemeltergend mooi.

Enkele commentaren uit het boekje (Sorry, ik ben lui vandaag ):

“Lovers of space music will find Constance Demby’s latest to be state-of-the-art… With its sense of expansiveness, its majestic and heart-felt compassion, and striking, all-embracing reverence… it’s like hearing the music inside a space Cathedral. There’s no way not to be affected by it… Demby delivers a genuinely moving performance.”
-Van R. Ault, Magical Blend

“Novus Magnificat is one of those rare albums that succeeds in blending traditional sacred and symphonic Western classical influences with vividly colorful contemporary/futuristic electronic imagery provided by L.A. synthesist Michael Stearns.
With its Bach-like organ crescendos, its Vivaldi-like string passages, its soaring choral voices, its thunderous percussion, its heart-tugging melodic flights and its silvery electronic starstreams, Demby’s Novus is as inspiring as it is inspired.”
-Lee Underwood, Music Journalist, PULSE!

“Sets a standard for the use of electronics
against which future New Age albums
should be judged.”
-John Schaefer, New Sounds, (Harper & Row)

Op het beroemde jazzlabel ESP kwamen in de beginjaren ook knotsgekke underground rockbandjes als de Fugs, de Godz en de Holy Modal Rounders aan hun trekken. Geen wonder dat Cromagnon uitgerekend op dit label hun enige album uit heeft gebracht. Hun bizarre psychedelische muziek klinkt als een hybride van deze drie experimentele labelgenoten.

Ik zette deze zojuist weer eens op en liep hier tegen jouw berichtje aan. Deze blijft bij mij ook nog steeds groeien. Inmiddels ben ik een aantal jaren terug al naar 4,5/5 gegaan en dat de volle mep nog ooit gaat volgen sluit ik niet uit. Ik weet niet precies waarom, maar soms kom je een album tegen dat gewoon klikt en dit is er voor mij zo een. De toppers zijn voor mij de twee slow burners Sad love en There's a blue light.

En alweer een band die heeft afgekeken bij Neurosis. Cult of Luna weet echter af en toe nóg lompere 'volledig dichtgetimmerde muren van gitaargeweld' uit hun apparatuur te toveren. Jammer is wel dat de nummers misschien voor een iets te groot deel uit deze zelfde hamerende gitaarriffs bestaan. Imposant, dat zeker, maar wel wat minder uitgekiend en geraffineerd qua spanning en neurose dan hun idolen (dat mag ik toch wel aannemen? ). Maar ik ben wel blij dat ik ze ontdekt heb, want dit blijft gewoon een lekker knalharde traktatie. 3,5/5