Stuk minder boeiend helaas dan Person Pitch. Ten eerste geen klapstuk als "Bros" of "Good Girl / Carrots", ten tweede wat te veel een herhaling van zetten, ten derde gewoon zwakkere songs. Het klinkt als de left-overs die Person pitch niet gehaald hebben. Lichte gaapplaat, als dat niet verbetert de volgende luisterbeurt gaat er nog een halfje af.

Het absolute schoolvoorbeeld van 'over the top'. Onder de dikke lagen 80's-kitsch is echter Steinmans songwritingtalent te ontdekken, wat heeft geresulteerd in de memorabele melodieën van het titelnummer en het iedereen wel bekende It's all coming back to me now (beide erg geinig gebruikt in de instrumentale reprise Pray lewd, een 'prelude' dus voor het slotnummer) . Verder neemt Steinman zichzelf gelukkig niet te serieus en opent hij een überfoute Doors-cover met het thema van de gelijknamige filmmaatschappij, om vervolgens schaamteloos door het hele nummer Hendrix' Foxy lady te samplen ("Foxy!!") en, alsof dat nog niet genoeg was, af te sluiten met het orgeldeuntje van Light my fire. Daarnaast vinden we op deze behoorlijk bizarre plaat nog bombastische excursies naar klassieke muziek (Requiem metal), filmmuziek (The opening of the box) en een aantal vervelend lange monologen (I've been dreaming up a storm lately en The want ad, beide ca. 3 minuten). Bezint eer u begint.

Grandioos album van deze postrock-gigant. Pajo was actief in o.a. Slint en Tortoise, 2 zeer invloedrijke bands, en dit is zijn solo-meesterwerk. De muziek is instrumentaal en heerlijk zweverig en hypnotisch. De toppers zijn Drunken spree, en I am not lonely with cricket, nummers die ruim de tijd krijgen om flink op je in te werken. Voor liefhebbers van sfeervolle, diepgravende en transcendente instrumentale muziek een absolute must! 4,5/5

Geweldige plaat van Bley, een stuk rauwer dan de meesten hier misschien van hem gewend zijn (Open, to love). Annette Peacock op zang en piano, Han Bennink op drums en Bley zelf op synthesizer maken er een wild jazzrock-feestje van. Fans van Supersilent moeten hier zeker eens naar luisteren, weet je meteen waar die Scandinaviërs de mosterd vandaan halen. Dikke 4/5, wie weet gaat-ie nog omhoog.

Helaas is de geluidskwaliteit af en toe echt ruk. Verder wel een heel boeiend livedocument. Wat opvalt is hoe strak ze live klonken!

Dit album wordt helaas een beetje over het hoofd gezien op deze site, terwijl het toch een algemeen geaccepteerde klassieker van de New wave is. Daarom hier even een stukje om een idee te geven van het album, een glorieuze, rommelige smeltkroes van onweerstaanbare rock 'n' roll en bizarre ideeën.

David Thomas en kornuiten laten er van meet af aan geen gras over groeien en beginnen met drie geweldige rock 'n' rollsongs: Eerst 'Non-alignment pact', met dat geniale begin: Een snerpende hoge toon wordt vergezeld door de voorzichtige beginselen van de basloop, waarna de gitaar een geweldige rock 'n' roll boogie inzet. Dan het titelnummer, een stuk minder afhankelijk van gitaar en meer van keyboard (Allen Ravenstine), maar toch weer rustend op een geniaal melodietje. En vervolgens krijgen we 'Street waves' voor onze kiezen. De gitaar is hier weer de protagonist en hoe!: dit nummer bevat een van de meest geniale gitaarriffs die ik ken. Tussendoor krijgen we nog 'Laughing', een nummer dat rustig begint met kakafonisch getoeter, begeleid door een heerlijke coole, relaxte ritmesectie. Maar na een paar minuten gaan alle remmen los en brengen de heren een wervelende boogie ten gehore waar je nekharen strak van overeind gaan staan.
Goed, tijd voor wat rust. Het vreemde en chaotische 'Chinese radiation' begint met een paar minuten rustige gitaarakkoorden, waarna Thomas uitbarst in wild geblaat (met applaus en al), en het nummer bloedt langzaam dood onder pianoakkoorden en onritmisch drumwerk. Met gemak het vreemdste nummer van het album.

En dan 'Life stinks', nog geen twee minuten lang en, onder begeleiding van een groovy basloopje, op onnavolgbare wijze voortgestuwd door de hysterische kreten van een ontketende Thomas.
'Real world' neemt weer gas terug voor zo'n typisch onlogisch rocknummer, zoals alleen Pere Ubu dat kan. Allerlei vreemde achtergrondgeluiden zijn hoorbaar, die enkel tot doel hebben de luisteraar te desoriënteren.
'Over my head' is het langzaamste nummer. Thomas is ongewoon rustig in deze suspensevolle processie. 'Sentimental journey' klokt in op 6 minuten en is daarmee het langste nummer van het album. Het laat zich omschrijven als avantgarde kamermuziek voor vocalen, gitaar, drums, klarinet en....glaswerk. Moeders volledige servieskast moet er tijdens dit nummer aan geloven. Het album wordt in stijl afgesloten met 'Humor me', en de tekst is exemplarisch voor het album: 'It's just a joke, man!'. Ja, David, maar wel een hele goeie!

Thomas steelt de show met zijn onnavolgbare, hysterische, spastische vocaalacrobatiek. Maar ook de band is een van de meest talentvolle van die tijd. Vooral Maimone op bas en Ravenstine op toetsen springen eruit.

Vooral het laatste deel van het album is eigenlijk alleen voor de avontuurlijke luisteraar interessant, maar iedere liefhebber van rock 'n' roll zou dit album eens moeten luisteren voor 'Non-alignment pact', 'The modern dance' en 'Street waves'.

4,5/5

Zelden klonk black metal zo muzikaal en gevarieerd. Een enerverend achtbaanritje in een continue metamorfose van de meest uiteenlopende stijlen. Erg lekkere riffs en goed gekozen samples ook. Action music!

Op dit album heeft Kater zowaar een hele band om zich heen gevormd (niet alleen bas, drums en percussie maar ook synthesizers en zelfs complete blazers- en strijkerssecties!), een experimentje dat wat mij betreft niet al te goed uitpakt. Al ligt dat misschien gewoon aan de muziek: het zit nog wel prima in elkaar, maar het is wat lichtvoetig en zelfs kitscherig hier en daar. Totaal anders dan alles wat ik van hem heb gehoord.

De tweede samenwerking van Kater en Nakai is al even betoverend. De toevoeging van David Darling op cello en de zang van Chris White zorgen dat er van een herhalingsoefening geen sprake is.

Katers eerste samenwerking met de Indiaanse fluitist R. Carlos Nakai, een gouden greep, die een aantal bijzonder fraaie platen opleverde. De toevoeging van Nakai maakt de muziek tegelijkertijd spiritueler en aardser.

Dit is misschien wel de meest geslaagde trouwerij tussen Oost en West. Je kunt het dan ook al bijna geen rockmuziek meer noemen. De Boeddhistische meditatieve toon vormt een plechtige en elegante brug tussen de Westerse mis en Oosterse meditatie. Florian Fricke legt in zijn composities een verbazingwekkende subtiliteit aan de dag, die zijn hoogtepunt vindt in de geniale titeltrack, nog altijd een van mijn favoriete nummers ooit. Hosianna Mantra is wat mij betreft het onbetwiste hoogtepunt uit de religieuze rockmuziek. 5/5

Geen lichte kost, dit. Dit is een van de eerste albums die op iedere zijde één enkel nummer bevat en ook één van de eerste die werden opgenomen in een kathedraal. Twee kolossale tracks van 20 minuten. De eerste, het titelnummer, is een ambient nummer in 4 delen. Geen lichte kost, zeg ik, want het is een nummer zonder melodisch centrum of ritmisch fundament, en dat is iets waar onze oortjes maar moeilijk aan kunnen wennen. Door deze aanpak vervaagt het idee van tijd.
Oosterse invloeden zijn goed hoorbaar in deze spirituele, mysterieuze melange van electronische en akoestische instrumenten.

Het tweede nummer is één lange orgeldrone, een kolossaal 'om', vergezeld van wilde percussie. De steeds weer herhaalde tonen van het orgel zijn zo dreigend en apocalyptisch dat je je echt voelt alsof je naar de soundtrack van het einde van de wereld aan het luisteren bent. Een unieke ervaring. 4/5

Pram's Helium is een ronduit bizar album. Ik weet nog dat ik dit de eerste keer al snel afzette en dacht: wat voor malloten hebben ze nu toch weer in de studio toegelaten? Nog enkele pogingen volgden om dit vreemdsoortige creatuur te doorgronden, en verdraaid: ineens was daar de klik. Mijn arbeid was vruchtbaar geweest: de surreële wereld van Pram wist me vanaf dat moment op te slokken, en ik kon me vergapen aan haar schattige, unieke rariteitenkabinet vol knotsgekke keyboardmelodietjes, schijnbare ritmische stuurloosheid, talloze bevreemdende samples en allerlei bizarre percussie, met als kers op de taart Rosie Cuckston's meisjesachtige zang. En zo ben ik sindsdien de koning te rijk als ik de neurotische processie van Gravity in ogenschouw neem, of vol overgave deelneem aan de waltz voor zwakbegaafden Nightwatch.

Ook op Sargasso Sea weet Pram weer te betoveren, al moet ik toch constateren dat deze plaat wat minder sterke nummers bevat. Maar wat dus is gebleven is datzelfde unieke geluid, dit keer zelfs nog iets jazzier dan op Helium. Wederom wordt er een kostelijk surreëel sfeertje van schijnbare wanorde gecreëerd door de groep. There's nothing like it!

Hahahahahahaha, wat een F*$%ED UP zooitje deze plaat, zeg. De meest bizarre creaties zijn toch wel "Radar fences again" en "Mash up", compleet geflipte en doelloze uitspattingen van ongecontroleerde muzikale onkunde. Gebeurt niet vaak dat ik gewoon hardop zit te lachen om een nummer. Heerlijk, haha!