Annabel Alpers' stem lijkt ontzettend veel op die van Mel C., alleen maakt zij er wél interessante muziek mee. Prettige, warme folktronica.

Op vakantie heb ik deze herontdekt, en ik moet concluderen dat hij nog veel beter had kunnen zijn als de mindere nummers (Easy chair, Radio static t/m Better made man) van hetzelfde niveau waren geweest als de rest. Whipping boy, Static, Dumbjaw, Curio en Redundant, allemaal bevatten ze, vergeleken met Vegas throat, geweldige, 'catchy' (voorzover dat hier mogelijk is) 'killer riffs', waarvan ik zin krijg om de volumeknop naar max de draaien (Inderdaad TOM-E en Zachary) en als een wildeman over straat te gaan springen. Toch kan de plaat zich dus niet meten met de veel evenwichtigere, over de breedte zeer sterke voorganger. 4/5

Superplaat van de zeer onderschatte band Barkmarket. De muziek van deze band, geleid door vocaalacrobaat Dave Sardy, kan misschien het best omschreven worden als progressive grunge. Een explosieve mix van Jesus lizard en Sonic youth. Deze jongens brengen u heerlijke gitaarbacchanalen als Grinder, Poverty, Ditty, Ten convictions. Fans van herrie MOETEN deze plaat een keer op eBay halen, want hij is al tijden OOP (Out of print). 5/5

O mijn God, ik viel bijna van mijn stoel net van het lachen (Atlas ). Wát een vette plaat! Dit is wel zulke vermakelijke muziek! En ik ben nog niet eens aan het einde van mijn 1e luisterbeurt. Dit gaat een eenvoudige 4/5 worden, dat weet ik nu al. En dan meteen aan kop van mijn 2007-klassement (Hoe fris en origineel kan rockmuziek klinken anno 2007?!!).

Potverdrie wat een formidabele songwriter is die Beth Orton toch. D'r albums staan helaas naast prachtige nummers vaak iets te vol met opvullertjes, maar dit album heeft daar naar mijn idee geen (in ieder geval het minste) last van. Het al eerder bewierookte Stolen car en de kippenvelsong Blood red river zijn hier favoriet, wat een geniale nummers zijn dat toch. Toch maar eens een halfje erbij doen hier.

Prima plaatje, had ik niet verwacht eigenlijk! Dit is niks nieuws onder de zon natuurlijk, maar wel gewoon een setje oerdegelijke, aanstekelijke powerpopsongs, met wederom Carol van Dyks prachtige stemgeluid als kers op de taart. The Pharmacy is behoorlijk onweerstaanbaar en Calling laat zien dat ze ook nog langere nummers kunnen maken zonder door de mand te vallen. Op sommige momenten is er niks fijner dan een lekker ongecompliceerde doch eerlijke plaat als deze opzetten.

ps. vrijdag ga ik ze live zien in de W2, ik denk dat dat helemaal goedkomt!

Puike plaat is dit, zeg. Beyond dawn staat weliswaar te boek als een metalband, maar de muziek op Revelry is slechts met een flinke portie goede wil nog in dat hokje te proppen. Tuurlijk horen we bij tijd en wijle nog wel wat metaalgekletter, maar de trombone (!), de vocalen, de melodische inslag, de noir-sfeer en de elegante composities maken van dit album een ideale voortzetting van Swans' missie naar een majestueuze, weemoedige sound die Hemel en Hel samen lijkt te willen brengen. Niet geheel verrassend heeft zanger Espen Ingierds bariton dan ook verdacht veel weg van die van Mike Gira. Aanrader voor alle Swans-liefhebbers!

Dat vind ik toch wat kort door de bocht. Echt bagger kun je dit moeilijk noemen. Begrijp me niet verkeerd, ook voor mij zijn sommige tracks totaal niet interessant (het wordt me soms echt wat te gelikt en poppy), maar dit is toch eigenlijk alleen maar een voortzetting van de disco-rock mix van de late Clash. Ik vind dit niet onderdoen voor (het eveneens wisselvallige) Combat rock bijvoorbeeld. Nummers als "Rewind" en "Union, Jack" zijn gewoon erg lekker. Toch zal B.A.D. ook voor mij nooit echt een topact worden. Maar wel interessant om te zien hoe Mick Jones de trend van de late Clash doorzette.

Dit was het enige B.A.D.-album op de site dat het nog zonder stemmen moest stellen, maar van de drie die ik hoorde is dit toch vrij eenvoudig de beste. Het geluid is wat rockender dan we van ze gewend zijn, met een prominentere rol voor gitaar en drums, maar toch is dit weer als vanouds een fijne geitenbrij van rock, pop, disco, hip-hop en zelfs drum 'n' bass. Een stuk sterker over de breedte alleen. Niet direct een blauwdruk van hun carrière, maar waarschijnlijk wel hun beste album.

Ietwat verbaasd toen ik "Famous last words" hoorde, de basis voor dit nummer zijn diverse samples uit Calexico's "Black heart". Niettemin heel mooi gedaan! Verder een strak album dat geen echte inkakmomenten kent.

Eén stem slechts voor dit experimentele meesterwerkje?! Deze instrumentale punkjazz-EP is misschien wel het hoogtepunt uit het oeuvre van Black flag en kun je beschouwen als het startpunt van diverse mathrockbands. Vooral de heren van Don Caballero zullen hier goed naar geluisterd hebben. Greg Ginns gitaarwerk doet denken aan dat van grote jazzgitaristen als James 'Blood' Ulmer en Sonny Sharrock. Hardcore meets free jazz, I like it!

Remnants of a deeper purity is een immens sfeervol en poëtisch werk. De nummers lijken wel middeleeuwse madrigalen: spartaans en troosteloos, maar evenzeer hemels en hypnotiserend.

Redefine pure faith wordt geopend door plechtige, omineuze gitaarklanken (of is het misschien een ander instrument?) die vanaf één minuut speeltijd worden bijgestaan door de strijkers. Het geheel is van een buitenaardse schoonheid. Al snel komen de vocalen erbij en voor je het weet is dit magnifieke nummer alweer voorbij.

Het hoogtepunt is het 26 minuten durende For you will burn your wings upon the sun, een suite in vijf delen: eerst het schitterende, plechtige thema van het stuk, en het enige waarin gezongen wordt, vervolgens een cryptisch stuk voor strijkers. In het derde deel worden deze strijkers vergezeld door elektronische drones, en in het vierde deel volgt de drukke, symfonische apotheose. Het monumentale stuk wordt afgesloten met een mantra voor strijkers.

Afsluiter I have no more answers is het andere hoogtepunt, een prachtige, sfeervolle track met een uitstekende balans tussen strijkers en elektronica, met fraaie, subtiele zang van Lucian Casselman.

Remnants of a deeper purity is misschien wel het ultieme gothic-album, een fascinerende mix tussen een klassiek instrumentarium en moderne elektronica, een heerlijk sfeervol album.

Nou zeg, is me dit even een aangename verrassing! In mijn onlangs weer aangewakkerde muzikale ontdekkingszucht stuitte ik op dit obscure plaatje van Blackgirls. Deze drie dames maken excentrieke kamermuziek met piano, viool en akoestische gitaar. Het lijkt op een kruising tussen Tori Amos en DAAU (in beide gevallen avant-la-lettre) met hier en daar een vleugje Hugo Largo en een zweempje Raincoats. Zeer genietbare en aangename muziek!

ps. Wat een prachtige hoes trouwens.

Verbazingwekkend hoe het journaille toch altijd weer staat te springen om oude helden om de verkeerde redenen op te hemelen. En de meest frequente 'verkeerde reden' is ongetwijfeld het nieuwe album van de held in kwestie. Want hoe haal je het in je hoofd om een album als Tempest een meesterwerk te noemen?! Kan iemand met een recht gezicht beweren dat dit wederom oerconservatieve album in welk opzicht dan ook opzienbarend is? Begrijp me niet verkeerd: ik vind het album niet tegenvallen. Maar ik word wel zo moe iedere keer van dat eeuwige opentrekken van de superlatieven-la. De beste nummers vond ik trouwens 'Narrow way' en 'Scarlet Town'.

Zeer fraai album van een man die weliswaar actief is geweest als songwriter (o.a. "Mercedes Benz" van Janis Joplin) en producer, maar als solo-artiest (een vrijwel vergeten titelloos album uit 1974 daargelaten) pas aandacht kreeg door dit tweede album (toen hij al bijna 50 was). Het is een country/folk pareltje zoals ik er nog niet bijster veel ben tegengekomen. Veelzijdig (droevige ballads, Nashville-country, blues en folk) en sterk over de breedte. Vooral "Eye on the Road" en het uitgesponnen "Akron" zijn geweldige songs. Geen wonder dat John Cale hem enkele jaren later aan zijn jas trok om samen een (eveneens uitstekende) plaat te maken. Deze man verdient meer aandacht!

Wat een geweldige plaat is dit toch, zeg. Ook al hoor je op het wat onevenwichtige Gore Motel in sommige nummers al duidelijk de typische Bohren-sound ontstaan, Midnight radio is toch echt het manifest van Bohren & der Club of Gore, de blauwdruk voor hun verdere carrière, een duister, monolithisch werk dat liefst 2,5 uur tergend langzaam op je inwerkt.

Het is weer niet best hoor. Wat klinkt het toch allemaal glad en, jazeker, zielloos. Ik lees met verwondering de lovende berichten over "de wederopstanding" en "het onverwachte meesterwerk". Ik wil niet de zure ouwe vent uithangen, maar hebben degenen die dit schrijven deze nummers écht op waarde vergeleken met de urgentie en passie die er 40 jaar geleden van Springsteens muziek uitging? Ik heb het idee dat mensen zichzelf soms gewoon liever voor de gek houden omdat het ze wat meer lol oplevert. Veel poprecensenten horen zeker ook bij die groep, of hebben die misschien toch andere beweegredenen? Beste nummer op dit album is niet verwonderlijk een opgewarmd kliekje uit 1972. Het spreekt ook boekdelen dat dit album meer als een dankjewel aan de fans wordt gepresenteerd dan dat Springsteen echt nog iets nieuws te melden heeft. Een held die ter wille van zijn heldenstatus beter maar eens de handdoek in de ring kan gooien.

Potverdorie, ook voor mij wordt dit steeds beter. Was zijn eerste album nog een beetje 'normaaltjes', hier heeft Springsteen echt een heel eigen sound gecreëerd. Tuurlijk, er zijn vergelijkingen te maken met Van Morrison's muziek (vanaf 'Moondance' natuurlijk), maar deze mix van soul, texmex, folkrock, jazz en zelf kamermuziek (laatste nummer) is toch echt de zijne. Bovendien zijn de nummers lekker lang, extra genieten!

Het eerste deel van het album mag er wezen (E street shuffle, Kitty's back), maar valt eigenlijk in het niet bij het vrijwel perfecte 2e deel. Het begint met het prachtige 'Incident on 57th Street'. Maar de echte winnaars zijn het onweerstaanbare 'Rosalita' en het ontroerende 'New York City serenade', twee van mijn favoriete Springsteen-nummers.

Toch maar een halfje erbij, naar een krappe 4,5/5.

Lekker uitbundige en catchy plaatje van een bandje dat graag een keur aan muziekstijlen (rock 'n roll, surf, techno, jazz, funk, noise, etc.) door de blender gooit en er daarnaast gretig op los samplet. Het resultaat is een lekker fris en ongecompliceerd poppareltje dat avontuurlijk genoeg is om te blijven boeien.

Toen ik Perfect from now on voor het eerst hoorde, deed het me allemaal niet zoveel. Ik vond Martsch' hoge stem nogal vervelend en de nummers leken me maar wat in het wilde weg te meanderen. Maar na meerdere luisterbeurten kroop het steeds meer onder mijn huid en begon ik de complexe structuren van de nummers te doorgronden. Ook mijn irritatie over Martsch' aparte stemgeluid ebde langzaam weg. Mijn waardering bleef groeien, tot het punt dat ik dagenlang naar niets anders luisterde. Ik trok mijn conclusie: dit is een verslavend album, met prachtige, continu evoluerende mini-symfonietjes. Het geeft niet direct al haar schatten prijs, maar de geduldige luisteraar wordt rijkelijk beloond.

Randy described eternity is een heerlijke psychedelische trip die na 4 minuten langzaam in een fraai crescendo naar een einde wordt toegewerkt. Martsch' gitaargeluid is uniek. Tuurlijk zijn er duidelijke invloeden in terug te horen (Neil Young, Tom Verlaine), maar de intense, neurotische stijl op dit album is van hem en hem alleen. I would hurt a fly introduceert de cello van John McMahon, een instrument dat op deze schijf het geluid wel vaker bijzonder aangenaam verrijkt. Het einde is voortreffelijk, met een lange, lekker 'distorted' gitaarsolo.

Stop the show is typerend voor de avontuurlijke frisheid van de composities. Het begint heel rustig met twijfelende, besluiteloze gitaarlijnen die mooi door de cello worden aangevuld. Maar na 2:30 komt er schot in de zaak en wordt niet één maar twee tandjes bijgeschakeld. We horen een minuut later ineens een volledig ander nummer. Voor het einde zal het roer nog een paar keer omgegooid worden. De overgangen zijn echter nooit gekunsteld, het blijft altijd bijzonder coherent en 'af' klinken. Made up dreams is de meest normale, lineaire rocksong, en niet verbazingwekkend is het met 5 minuten ook de kortste op het album. Ook dit is echter weer een pareltje.

Velvet waltz, één van de langste nummers, is precies dat: een nummer in driekwartsmaat met een zijdezacht tapijtje van vibrerende gitaarlijnen. In de laatste helft gooit drummer Scott Plouf er een schepje bovenop en trakteert Martsch ons wederom op een schitterende, hypnotiserende solo. Out of site staat weer bol van de tempo- en spanningswisselingen en Martsch' zang is hier misschien wel op zijn meest intens. Het nummer staat, net als het hele album, als een huis.

Kicked in the sun is een onverwachte favoriet van me. Het nummer komt weliswaar wat traag op gang maar vooral de tweede helft is echt van grote schoonheid, met een paar ronduit briljante overgangen. Het album wordt glorieus afgesloten met Untrustable, pt. 2 (About someone else), één van de hoogtepunten en het zoveelste bewijs van de kwaliteiten van Martsch als componist.

De koppeling van het woord 'saaiheid' aan dit album is haast ondenkbaar. 5/5