Zo, mijn eerste luisterbeurt zit erop. Dit was niet mijn eerste Japanse jazzplaat, maar wel de eerste van UA. En hij beviel prima. Hoogtepunt was voor mij de opener, meteen het meest chaotische nummer, denk ik zo. Ik hou niet bepaald van vocale jazz over het algemeen, maar dit was goed te pruimen. Ik ga dit later nog eens beluisteren voor een score. En eh, Sven, wat ik me afvraag: zou je je niet eens wat meer in jazz verdiepen met een jazzplaat op stekje 1? Lijkt me geen vruchteloze arbeid.

Union Carbide Productions blies mij met deze plaat totaal onverwacht behoorlijk omver. Hun afkomst (Zweden) en een bandnaam van meer dan 3 lettergrepen zorgt er dan ook voor dat ze de schijn tegen hebben. Wellicht dat ze daarom nooit meer dan een handjevol platen hebben verkocht. Laat u echter niet misleiden: UCP levert zeer adequate, lompe garage-rock in de beste Detroit-traditie (MC5 & The Stooges). Van die muziek die je verwacht in de muffe en ongure 'roadhouses' van het Amerikaanse binnenland, voor compleet in het zwart gehulde motorbendes en allerlei ander gajes. Van dat volk dat je niet langer dan een halve seconde aan moet kijken, anders heb je een probleem... Alleen komt het dus in werkelijkheid uit het brave Zweden. Nou ja, zolang deze plaat klinkt zoals ruwe olie smaakt, vind ik het geen probleem.

Total destruction, het tweede album van de New Yorkse noiserockers Unsane, is in grote lijnen een voortzetting van het eerste album. Minder origineel dus, maar wel met evenveel kracht en (niet eens blinde) furie gebracht.

Het trio bestaat uit zanger/gitarist Chris Spencer (Ja, Jon's broer), bassist Peter Shore en drummer Vincent Signorelli (beter bekend van zijn werk met Swans, Foetus en Lubricated goat), die het fenomeen Charlie Ondras (overleden aan een overdosis in 1992) vervangt.

Spencer, hoewel geen fenomenaal zanger, heeft middels een distorsiefilter en haast apathische, van alle illusies ontdane en nauwelijks verstaanbare schreeuwzang een bijzonder effectieve manier gevonden om de helse, decadente sfeer van hun muziek extra kracht bij te zetten. Zijn gitaarspel is zoals altijd lomp, ruw en kakofonisch, en is eveneens sfeerbepalend.
Signorelli doet weinig onder voor Ondras met zijn meedogenloze, hamerende beats, en Shore is eigenlijk de enige die nog de schijn van een melodie probeert te pompen in deze godvergeten bak herrie.

Body bomb is meteen één van beste nummers, een inktzwart, dissonant bluesbacchanaal. Straight, dat het tempo een paar tandjes opschroeft, en Black book bevatten fantastisch drumwerk van Signorelli, in alweer een paar overdonderende, nietsontziende aanvallen op de trommelvliezen.

Trench is een traag, duister nummer (samen met Straight de enige die de 4 minuten aantikt), een soort soundtrack voor een naderende catastrofe. Bas en drums heersen in Dispatched. De pure kracht en furie die uit deze nummers spreekt is haast ongeëvenaard.

Throw it away, een rustpuntje in het geheel, is haast melodieus te noemen naar Unsane-maatstaven. Het korte Broke gaat daarentegen weer onverminderd hard door. Road trip bevat een smerige, lelijke basrif, alsmede een 'duet' tussen gitaar en drums, als het ware het refreintje van het nummer .

Wayne en S.O.S. zijn wat minder indrukwekkend, maar in Get away en 455 zijn de heren weer ouderwets op dreef. De laatste bevat een voiceover en geluidseffecten van één of andere motorrace, maar de muziek is, vooral wanneer de ultrazware bas erin komt, duisterder dan ooit.

Total destruction mag dan minder grensverleggend zijn dan het debuut, het geheel doet er eigenlijk nauwelijks/niet voor onder. Ook hier wordt weer een tragische, pessimistische wereldvisie neergezet die zijn weerga niet kent. Potverdrie, wat hou ik toch van deze klereherrie! Dikke 4/5

Dit is toch wel een fikse tegenvaller. Het is natuurlijk fantastisch dat de groep weer optreedt, maar wat mij betreft hadden ze nieuwe albums best achterwege kunnen laten. Het geluid is hier cleaner (Waar is die ranzige 'guttersound'?) en de muziek veelal een stuk minder onderscheidend (Het lijkt wel of de heren liedjes willen schrijven i.p.v. een dagtripje naar de Hel) en een stuk minder intens/bruut/furieus. Wellicht overdrijf ik nu een beetje, maar toch kan ik hier duidelijk minder goed van genieten. Verder lijkt de verbeterde productie zowaar afbreuk te doen aan de impact. Ik kom helaas niet verder dan een 2,5/5

Behalve het prachtige artwork valt er nog veel meer te genieten aan dit obscure Franse plaatje. Gilbert Artman kreeg het stoutmoedige idee om zestien (!) saxofoons tegen elkaar uit te spelen in lang uitgesponnen minimalistische stukken. Het doet denken aan La Monte Young en Terry Riley, maar de overdonderende blazerssectie maakt er echt een verhaal apart van. Een schitterend maar helaas vrijwel compleet vergeten pareltje.

Op de tweede plaat van Urban sax maakt Artman het nog net even wat gekker dan op het debuut. Hier geven liefst zevenentwintig (!) saxofoons acte de présence. Ook heeft hij een gong opgetrommeld en een koor. Het resultaat is weer een tweetal langgerekte, bezwerende nummers, dit keer iets minder minimalistisch alleen.