menu

Hier kun je zien welke berichten Poeha als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

AOA - Heart Attack (2015)

4,0
De titeltrack en tevens single van dit 3e mini-album van m'n favoriete Zuid-Koreaanse meidenband is weer zo'n typische kneiter zoals ik van de (producers van) de band gewend ben. Zal dit nooit beu worden.

Luv Me leunt net iets teveel op de titeltrack, daardoor zeker niet slecht, maar teveel van hetzelfde.

Vervolgens zijn Come To Me en One Thing twee behoorlijke albumtracks, waarna het album afsluit met twee R&B-achtige songs, waarbij vooral Really Really als ballad er bovenuit springt, maar ook afsluiter Chocolate bevalt me nog steeds goed.

Bee Gees - Main Course (1975)

4,0
Het album met hun, voor mij, meesterwerk erop, Nights on Broadway.
Maar nooit heb ik me gewaagd aan het bijbehorende album. Tot vandaag.

En wat zonde dat ik dat niet eerder heb gedaan. Uiteraard was Jive Talkin' ook bekend en dat vind ik dan weer niet hun meest geslaagde kindje. Maar verder een prima track. De zonde zit hem in het drietal, Songbird, Fanny (Be Tender With My Love) en All This Making Love. Waarbij de eerste en de laatste als enigen nog niet bij genoemde favorieten staan. Onbegrijpelijk, zeker in het geval van Songbird. Wat een revelatie binnen hun oeuvre. Dacht dat ik al hun sterke nummers nu wel zou kennen en dan komen ze met zo'n albumtrack op de proppen. Het nummer ademt een Eagles en later ook, als de stemmen de hoogte in gaan, Elton John sfeer uit. Twee artiesten die ik zeker in die periode hoog heb zitten.

Maar ook Country Lanes en Come On Over spreken me zeker aan, als ook Baby As You Turn Away. Ik zou bijna zeggen, jammer van Wind of Change en Edge of the Universe, anders had dit album de volle vijf sterren gekregen.

Maar al met al weer een zeer fraai album aan m'n collectie kunnen toevoegen. Hier ga ik nog lang van blijven genieten.

Bee Gees - Spirits Having Flown (1979)

4,0
Net ietsje minder dan hun overige albums uit die tijd, maar nog steeds een krappe 4* waard.

Tragedy
Wat stevigere track van de broers. Zit wat tussen disco en rock in. Fraaie opener, maar moet hem niet te vaak horen.

Too Much Heaven
Tijdloze Bee Gees ballad. Nuff said.

Love You Inside Out
Pareltje van het album. Heerlijke mellow disco track. Michael Jackson had hem ook gemaakt kunnen hebben in die tijd.

Reaching Out
Net genoeg pit om de aandacht erbij te houden, maar mij iets teveel van die hoge uithalen van Barry in dit nummer.

Spirits (Having Flown)
Heerlijk voortkabbelend nummer. Met riedeltje wat zo uit een NL-talige film/serie uit de 70's,/begin jaren 80 had kunnen komen.

Search, Find
Fijne, af en toe iets te happy, soultrack. Verder niets mis mee, kun je niet veel op tegen hebben, maar springt er ook niet echt uit. Gedurende het zingen van de titel heeft het wat weg van Commodores' Brick House.

Stop (Think Again)
Vakkundige track, instrumentatie prima in orde, dat zeker, maar toch wel te langdradig. Prince heeft dit soort tracks later beter uitgevoerd.

Living Together
Licht funky track, die aardig meedoet, maar ook verder niet al teveel opvalt.

I'm Satisfied
Op dit nummer vind ik de kopstem/falsetto van Barry dan weer erg fijn uitkomen. Geen moment van verveling tijdens het beluisteren. Lekker ritme.

Until
Wat dromerige track. Viel me eerst wat tegen, maar toch heeft het nummer wel iets. Prima tracklengte.

Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

4,0
deric raven schreef:
...
Gelukkig kwam het jaren later nog helemaal goed.
Steeds meer keerde hij terug naar zijn roots.
Waardoor ik deze onbedoelde tiener b-film soundtrack ben gaan herbeluisteren.
Natuurlijk overheerst het plastic jaren 80 geluid.
Tijdsbeeld der verloedering.


Dat laatste, wat een nonsens.
Alsof de jaren 70 zo'n positief toonbeeld verschaffen

Ik ben dan wel een kind van de jaren 80 (wat muziek betreft), daarmee is dat ook mijn favoriete decennia, tot op heden.

Nee, ik luister talloze malen liever naar zijn jaren 80 albums, dan bijvoorbeeld naar Born To Run, wat ik echt niet meer kan geven dan 2,5 *

Maar wat zou ik dit album graag kaal willen horen.
...
De veranda versie.


Kijk, daar zijn we het dan wel gezamenlijk over eens
Dat zou een kroon op zijn werk betekenen, naar mijn bescheiden mening.

REO Speedwagon - Wheels Are Turnin' (1984)

4,0
Door het geweldige topic 1985 - Singles, eigen hitlijsten en besprekingen erachter gekomen dat REO Speedwagon toch meer fijne tracks heeft voortgebracht dan alleen Keep on Loving You. Derhalve maar eens achter dit album aangegaan. En daar heb ik geen spijt van gehad.

Het is geen hoogdravend album, maar er staan vrijwel geen nummers op die me zijn tegengevallen. Alleen de single One Lonely Night en het wat simpele Break His Spell kunnen me minder bekoren. Natuurlijk kwam ik erachter dat Can't Fight This Feeling toch wel een bekend nummer is. Live Every Moment is het andere nummer wat ik als favoriet nummer heb aangevinkt. Twee erg sterke tracks. Sowieso is het middelste deel van het album het sterkst. Thru the Window en Gotta Feel More zijn ook aangenaam, net als de afsluiter/het titelnummer.

Ben nu toch wel benieuwd geworden naar Hi Infidelity uit 1980, ook gezien de waardering hier op MuMe.

Toto - 40 Trips Around the Sun (2018)

Alternatieve titel: Greatest Hits

Dukebox schreef:
Wie zit hier nu op dit album te wachten? Ik als Toto fan niet dus... Komop Toto, jullie kunnen dat ook. Juist jullie! Onderhand duurt het toch wel een beetje lang....
Maar je kunt, als fan, dit album op basis van de kwaliteit van de nummers toch nooit een 0,5 geven? Dat je het niet eens bent met de uitgave van wederom een soort van best of, dat snap ik heel goed. Dat doet echter niets af aan de kwaliteit van veel van de nummers op dit album.

Toto - Toto (1978)

4,0
Child's Anthem
Erg fraaie instrumentale track. Toen ik dit album voor het eerst opzette, kwam deze me muzikaal bekend voor. Tot die tijd nooit bewust meegekregen dat het een nummer van Toto was. Geweldige gedreven opener van dit album.

I'll Supply the Love
Dit is waarom ik zo dol ben op de zangstem van Bobby Kimball. Fantastisch die hoge noten. Toegegeven hij zat er live nog wel eens naast, maar dat hoorde ook bij Bobby. Heeft ook zo z'n charme.

Georgy Porgy
Dit WAS, in retrospectief, het Mushanga van hun debuutalbum. Moest er behoorlijk aan wennen, maar waar ik Mushanga nog steeds een van de minste nummers van Toto vind, behoort Georgy Porgy inmiddels toch echt wel tot de klassiekers. Mooie relaxte track.

Manuela Run
Aangekomen bij het nummer dat net wat minder uit de verf komt dan de rest van het album. Nogal gewoontjes, geen bijzondere track derhalve.

You Are the Flower 
Ook niet bijzonder hoogstaand, maar het overall gevoel is toch wel prima tot goed. Kabbelt lekker voort. Muzikaal dik in orde.

Girl Goodbye 
Lange tijd vond ik dit een zeer degelijke track binnen hun oeuvre, tot ik eens een live uitvoering ervan mocht beluisteren. Sinds die tijd is het nummer behoorlijk geland. Een van de beste tracks van het debuut. Rockt fijn door.

Takin' It Back 
Een track die zo op het Fahrenheit album had kunnen staan. Van dit soort mellow tracks mogen ze er op elk album wel een paar zetten.

Rockmaker
Tja en dan Rockmaker. Nog steeds m'n favoriete nummer van het debuut. Niet zo gek dus ook dat het Isolation album mijn favoriete album van de band is. Zou daar heel goed op gepast hebben. Een sterke rocktrack van het lichtere soort, met een enkele geweldige uithaal van Kimball.

Hold the Line
Gevolg dus door deze bazentrack. Wat een geweldig duo zo tegen het eind van de rit. Hier kun je als rechtgeaard Toto fan dan ook zeker niet omheen. Bij de eerste tonen is het al meteen raak en dat gevoel gaat gedurende het nummer ook niet meer weg.

Angela
Toch heel lang een ondergeschoven kindje geweest door de twee sterke voorgangers. Maar nog eens goed luisterend is het een fraaie power ballad die ongeveer halverwege flink wordt opgestuwd om vervolgens weer terug te vallen op ballad niveau. Dit trucje wordt vervolgens nog eens herhaald. Doet me qua structuur dan ook sterk denken aan I Won't Hold You Back, maar die laatste pakt net de climax niet mee, welke Angela wel heeft.

Toto blijft een meer dan prima debuut van de band die ik vanaf het prille luister begin al hoog had zitten en die band is uiteindelijk uitgegroeid tot favoriete artiest binnen huize Poeha. Vooral ook door de diversiteit aan stijlen.

Waardering: 4*

Toto - Toto XIV (2015)

4,5
Running Out of Time
Bij de eerste luisterbeurt vond ik dit de op een na minste track. Tegenvallende opener, dacht ik nog. Inmiddels is dat na een aantal luisterbeurten wat bijgedraaid. Stevig nummer in de trend van Kingdom of Desire, maar dan wel met een minder klinische atmosfeer.

Burn
Is een sterk typisch Toto samenzang-whoohoo nummer, heerlijk. Joseph Williams begint rustig om vervolgens flink uit te halen en dit wordt een paar keer herhaald. Bobby Kimball haal ik er niet uit, eerlijk gezegd.

Holy War
Voor mij voorlopig het hoogtepunt van het album. Terugkerend naar het Isolation album, mijn favoriet van Toto. Had het Fergie Frederiksen graag horen zingen, maar Joseph (en ook Steve Lukather) overtreft zichzelf hier toch wel. Zoals hij ook al heeft gedaan de afgelopen tijd tijdens de live optredens. Super dat hij weer terug is, ook al mis ik Bobby Kimball's (niet overal even zuivere) uithalen toch ook wel. Lukather hakt er ook weer flink in. Geweldig dat de band daar altijd weer op terug kan vallen.

21st Century Blues
And then for something (completely) different. 21st Century Blues zoals High Price Of Hate klonk, maar dan met een harmonische zang er doorheen. En zeker ook een sterk refrein zoals we van de guys wel vaker horen. En zoals het dit soort nummers betaamt, wordt het lekker uitgesponnen. Kan hier echt van genieten, zeker wat later op de avond. Fantastisch outro. Ook een sterke troef op dit album. Sowieso bestaat dit album uit vrijwel allemaal nummers van ruim 4 minuten.

Orphan
Het eerste wat we hoorden van dit nieuwe album. Moest ook hier even wennen, maar dan door het rustige intro. Gelukkig wordt er al snel weer flink uitgehaald. Je hoort al wel meteen dat dit een van de commercielere tracks op het album zal zijn. Zeer catchy. Ook hier is Williams weer in volle glorie te horen.

Unknown Soldier
En dan de overgang naar het rustigere gedeelte van het album. Ben daar over het algemeen wat minder van gecharmeerd, maar wie weet. Unknown Soldier kabbelt, gezongen door Lukather, prima door binnen een fraaie muzikale omlijsting. Wordt eigenlijk nergens vervelend, daar het refrein het nummer zeker omhoog haalt.

The Little Things
Dit nummer is wat mij betreft toch het lichtgewicht van het album. Slecht is het zeker niet, maar, voor nu, te gewoon, bijna idyllisch. Meer in de trant van Lea (Fahrenheit), alleen vind ik Lea dan een topsong binnen hun oeuvre, The Little Things niet. Na meerdere luisterbeurten wordt het wel wat beter. Had zo van een 90's boyband kunnen zijn. Mogelijk moet het nog wat groeien.

Chinatown
Dan wederom een hoogtepunt van het album in de vorm van Chinatown, met ook hier weer de bekende whoohoo's. Hierbij duiken bij mij elke keer weer de namen van Donald Fagen en Billy Joel op (niet schrikken mensen). Paich, Williams en Lukather wisselen elkaar hier af. Erg fijne flow heeft deze track.

All the Tears That Shine
Dit is dan weer een vrij rustig nummer, waarop David Paich de leadvocals voor zijn rekening neemt. Niet het allersterkste materiaal van het album, maar bevalt me toch zeker.

Fortune
Fortune laat dan weer een steviger geluid horen, ter afwisseling op "kant B". Maar echt helemaal van de grond komt het ook weer niet. Standaardnummer op deze plaat. De Luke's solo kan er prima mee door, houdt zeker de vaart erin. Michael McDonald hoor je ook voorbij komen, waar ze hiervoor mee hebben getourd in de States.

Great Expectations
Great Expectations had ik heel veel van verwacht, getuige de lovende reacties. Het begin is zeker weergaloos en bombastisch tegelijk. Daarna kan het nummer me niet helemaal meer bij de strot grijpen. Tegen het einde dan weer wel. Daar gaan ze weer goed tekeer. Ach ja, gewoon nog wat vaker beluisteren en dan komt het ook met deze vast goed.

Bend
Dit is de bonustrack op de Japanse editie. Toch wel anders dan de overige nummers op dit album. Origineel zeker, heb Toto muzikaal nog niet eerder zo gehoord. Rustige track met minimale begeleiding.

Al met al weer een aantal Toto "klassiekers" rijker met dit album. Voorlopig houd ik 4, 5* aan. Zat nog te twijfelen aan 4*, maar een aantal nummers moet nog groeien (denk ik dan toch).

Zapp - Zapp (1980)

4,0
More Bounce to the Ounce
Kende het album nog niet, tot vandaag. Het album funkt en basst op zich prima! De opener vond ik eerst niet zo geweldig, maar na meerdere beluistering gaat het wel de betere kant op. Het blijft me allemaal wel net iets teveel op de vlakte. Geef mij dan maar een Coolio met Fantastic Voyage. Sorry voor de haters.

Freedom
Dit bevalt me al veel beter. Lekker puntig funkgitaartje. Klinkt in ieder geval veel gevarieerder, alhoewel het richting het einde…

Brand New Player
Bij het intro was ik even op zoek naar onze kat. Klinkt allemaal wat vlakker, maar weet mijn aandacht meer vast te houden dan de vorige twee nummers. Lijkt wat tegenstrijdig, niet? Ligt dat dan toch aan de zang?

Funky Bounce
Een wat eentonig nummer, wat me duidelijk minder bevalt. Duurt te lang. Misschien ligt dat ook aan m'n vrijdagmiddag mood. De break/overgang rond 4 minuten kwam dan ook als geroepen. Daarna wordt het nummer aanmerkelijk beter.

Be Alright
Ah er komt ook nog soul voorbij. Toch wel een hoogtepuntje op dit verder funky album. Hier kwam ik toch wel door in beweging, ondanks dat het niet het vlotste nummer is. Fraaie ontdekking, waardoor de aanleiding voor het beluisteren van dit album, het topic Soul album van de Maand, nu al geslaagd is te noemen. Reijersen dank daarvoor en principal2000 dank voor de tip naar dit album.

Coming Home
Wat we hier nou mee moeten binnen de context van dit album? Weet niet helemaal wat de bedoeling was om dit nummer ook nog op het album te plaatsen. Past niet bepaald bij de rest van het album. Het is weer wat anders en slecht is het niet, maar na de vijf vorige tracks verwacht je dit zeker niet. Feel good is misschien een prima typering.

Al met al zeker content met deze kennismaking met Zapp. De naam kende ik al wel en Roger kende ik natuurlijk van het nummer I Want To Be Your Man, waar de vocoder ook duidelijk aanwezig is.
Qua waardering kom ik precies uit op een 4-. Gezien het feit dat het openingsnummer steeds wat beter wordt, geef ik het album het voordeel van de twijfel en deel ik voor nu 4 sterren uit, met Be Alright en Freedom als beste nummers.