De titeltrack en tevens single van dit 3e mini-album van m'n favoriete Zuid-Koreaanse meidenband is weer zo'n typische kneiter zoals ik van de (producers van) de band gewend ben. Zal dit nooit beu worden.

Luv Me leunt net iets teveel op de titeltrack, daardoor zeker niet slecht, maar teveel van hetzelfde.

Vervolgens zijn Come To Me en One Thing twee behoorlijke albumtracks, waarna het album afsluit met twee R&B-achtige songs, waarbij vooral Really Really als ballad er bovenuit springt, maar ook afsluiter Chocolate bevalt me nog steeds goed.

Het album met hun, voor mij, meesterwerk erop, Nights on Broadway.
Maar nooit heb ik me gewaagd aan het bijbehorende album. Tot vandaag.

En wat zonde dat ik dat niet eerder heb gedaan. Uiteraard was Jive Talkin' ook bekend en dat vind ik dan weer niet hun meest geslaagde kindje. Maar verder een prima track. De zonde zit hem in het drietal, Songbird, Fanny (Be Tender With My Love) en All This Making Love. Waarbij de eerste en de laatste als enigen nog niet bij genoemde favorieten staan. Onbegrijpelijk, zeker in het geval van Songbird. Wat een revelatie binnen hun oeuvre. Dacht dat ik al hun sterke nummers nu wel zou kennen en dan komen ze met zo'n albumtrack op de proppen. Het nummer ademt een Eagles en later ook, als de stemmen de hoogte in gaan, Elton John sfeer uit. Twee artiesten die ik zeker in die periode hoog heb zitten.

Maar ook Country Lanes en Come On Over spreken me zeker aan, als ook Baby As You Turn Away. Ik zou bijna zeggen, jammer van Wind of Change en Edge of the Universe, anders had dit album de volle vijf sterren gekregen.

Maar al met al weer een zeer fraai album aan m'n collectie kunnen toevoegen. Hier ga ik nog lang van blijven genieten.

Net ietsje minder dan hun overige albums uit die tijd, maar nog steeds een krappe 4* waard.

Tragedy
Wat stevigere track van de broers. Zit wat tussen disco en rock in. Fraaie opener, maar moet hem niet te vaak horen.

Too Much Heaven
Tijdloze Bee Gees ballad. Nuff said.

Love You Inside Out
Pareltje van het album. Heerlijke mellow disco track. Michael Jackson had hem ook gemaakt kunnen hebben in die tijd.

Reaching Out
Net genoeg pit om de aandacht erbij te houden, maar mij iets teveel van die hoge uithalen van Barry in dit nummer.

Spirits (Having Flown)
Heerlijk voortkabbelend nummer. Met riedeltje wat zo uit een NL-talige film/serie uit de 70's,/begin jaren 80 had kunnen komen.

Search, Find
Fijne, af en toe iets te happy, soultrack. Verder niets mis mee, kun je niet veel op tegen hebben, maar springt er ook niet echt uit. Gedurende het zingen van de titel heeft het wat weg van Commodores' Brick House.

Stop (Think Again)
Vakkundige track, instrumentatie prima in orde, dat zeker, maar toch wel te langdradig. Prince heeft dit soort tracks later beter uitgevoerd.

Living Together
Licht funky track, die aardig meedoet, maar ook verder niet al teveel opvalt.

I'm Satisfied
Op dit nummer vind ik de kopstem/falsetto van Barry dan weer erg fijn uitkomen. Geen moment van verveling tijdens het beluisteren. Lekker ritme.

Until
Wat dromerige track. Viel me eerst wat tegen, maar toch heeft het nummer wel iets. Prima tracklengte.

Dat laatste, wat een nonsens.
Alsof de jaren 70 zo'n positief toonbeeld verschaffen

Ik ben dan wel een kind van de jaren 80 (wat muziek betreft), daarmee is dat ook mijn favoriete decennia, tot op heden.

Nee, ik luister talloze malen liever naar zijn jaren 80 albums, dan bijvoorbeeld naar Born To Run, wat ik echt niet meer kan geven dan 2,5 *



Kijk, daar zijn we het dan wel gezamenlijk over eens
Dat zou een kroon op zijn werk betekenen, naar mijn bescheiden mening.

Zeer content met deze worpeling van mr. D. "D" staat voor zijn bijnaam, gegeven door vrienden.

Ben al heel wat jaren groot liefhebber van de in 2007 gestarte web-tv-serie, Live from Daryl's House (LfDH). En zo opent het album ook. Toffe samenzang, vrolijk, fijne vibe in The Whole World's Better. Misschien voor sommigen wat teveel We've Got the Whole World in Our Hands stemming. IK mag er vooral graag naar luisteren.
Too Much Information straalt al wat meer Hall & Oates uit. Hoe langer het nummer duurt, hoe beter het wordt.
Dan de eerste single, Can't Say No To You. Eerste indruk was nu niet direct overweldigend, maar het begint te groeien. Vervolgens een heuse ballad, Rather Be a Fool. Een hoogtepunt op het album. Prachtig intiem gezongen met D's soulstem. Je komt echt in hogere sferen. Zoals hij "Understand" uitspreekt. Hij gaf aan dat dit nummer volledig autobiografisch is. Rainbow over the Graveyard borduurt daar eigenlijk op voort. Prachtig duo op het album.

Not the Way I Thought It Was is een nummer wat me wat minder aanspreekt. Niet bijzonder.
Walking in Between Raindrops is de tweede single en die pakte me meteen bij de strot. Zoals alleen Daryl het kan uitvoeren. Genieten!

Why You Want to Do That (To My Head) is wel even andere kost. De bas zit hier aardig voor in de mix. En hier is Hall wel wat aan het forceren met zijn stem, zoals Jonestown hiervoor ook aangaf. Maar eerlijk gezegd heeft Daryl dat altijd al gedaan. Heerlijke funky track, hoor. En Charlie DeChant (lange tijd in de begeleidingsband van H&O) doet fijntjes mee op de sax.
En als laatste Break It Down to the Real Thing en daarmee gaan we terug naar de tijden van Live from Daryl's House. Dus weer terug naar het begin van het album.

Kan niet anders zeggen dan dat het absoluut genieten is. Had wel een bepaalde verwachting, maar niet dat hij dat een heel album vol zou houden.
Vooraleer nog net geen 4,5*, maar die kans is zeker nog aanwezig.

De gruwel...dat gevoel bekruipt me altijd als ik albums zie met (haast) alleen maar nummers van ruim vier minuten, of zelfs langer. En dan die afspeelduur. Afhankelijk van het gebodene uiteraard, is een album met een afspeelduur van 30-40 minuten met 10 nummers erop voor mij de perfecte balans.

De singles So Close (eerste single) en Starting All over Again (vierde single) kende ik al wel. Erg fijne nummers en dan vooral Starting All Over Again. Sometimes a Mind Changes doet me niet al te veel en wordt al snel langdradig. De titeltrack is dan weer een speels nummer. Prima albumtrack met fraaie ondersteuning en ondanks dat dit het langste nummer op het album is, is dat in dit geval helemaal niet vervelend. Het heeft een lekkere flow. Had zo een Life from Daryl's House versie kunnen zijn.

Tja en dan komen we bij het juweeltje van het album, toevallig het kortste nummer, I Ain't Gonna Take It This Time. Wat een fantastische poptrack. Sommige nummers pakken je meteen bij je nekvel. De sfeer die het uitstraalt alleen al, alsof ik 's avonds laat meegenomen wordt voor een rit door de zwoele stad. En dan die achtergrondzang. Prachtig!

Everywhere I Look, blijkbaar de derde single, is ook een tof popnummer met ook weer die achtergrondzang. Deze kan ook zo op repeat. Give It Up (Old Habits) begint al gelijk met m'n favoriete muziekinstrument, de saxofoon. Daarna kakt het wat in, het tempert m'n verwachting, maar blijft dan wel hangen op een aanvaardbaar niveau. Geen hoogvlieger, maar stoort uiteindelijk niet.

Het hier bewierookte, meest als favoriet aangemerkte nummer, Don't Hold Back Your Love, de tweede single van het album, pakt me niet in. Geen verkeerde song, maar het is me allemaal net wat te...ja, wat eigenlijk? Moet misschien nog wat groeien.
Dan pakt Halfway There me meer. Pakt ook lekker door. Prima tempo, zakt nergens in. Spreekt me meer aan dan de vorige. Aangenaam kabbelt het voort. Het folky Only Love is een wat eenvoudig nummer, maar bevalt me zeker. Fijne uptempo song.

Heavy Rain jojoot nogal wat tempo betreft. Blijft wat meer op de vlakte totdat de gitaarsolo wordt ingezet op zo'n 70% van het nummer. Dan veer ik toch weer even op. Tempo wordt opgepakt en nummer eindigt lekker rockend. Laatste deel is een fijne fade out.
Als laatste nog de unplugged versie van So Close. Simpelweg een mooie uitvoering. Maar ik verwacht elke keer dat het doorpakt zoals de normale versie. Maar blijft fraai.

Waardering: 3,88

Derde album van deze nog niet zo lang geleden ontdekte band uit Los Angeles. En ook nu weten ze me weer te grijpen. Wederom een mengeling van voornamelijk 80's rock met zo hier en daar wat elektronische invloeden.

Opent wederom met de prima 80's rocker Don't Take Me Home. So Many Fishes vind ik één van de toppers van dit album en binnen hun oeuvre. Weer zo'n toffe meer elektronische poptrack met synthdrum en synthesizer. Zeer catchy nummer. En met een fijne saxsolo. Magical Brew is dan weer een mengeling van de 80's rock met de syntdrum/synthesizer. Met Undeniable schroeven we het tempo nogal terug. Vind ik een wat minder nummer. Met een toefje vocoder ingezongen gedeelte richting het einde. Getaway Song is dan weer een downtempo rocksong. Prima nummer maar neemt niet weg dat dit een minder deel van het album betreft.

Silly Thing to Do is dan weer een beter popnummer, beetje Belinda Carlisle-stijl. Titeltrack All the Time is dan weer lieflijke pop, niets mis mee, maar ook niet hemelbestormend. En voor de diversiteit gaan we met Solo Poquito ineens op de ietwat exotische stijl. Klinkt prima zo met mooi weer en dito temperaturen. Kom je wel in vrolijkere sferen van. Verder niet spectaculair. Met het rockende Flying Solo knallen we er dan meteen in met een stukje doedelzak, gecombineerd met gitaar en drums. Weer eens een toffe track.

Way to My Heart haalt het tempo weer wat omlaag met een fijne zomerse mellow sfeer. Heeft even geduurd, maar dit nummer bevalt me nu zeker. Tiffany ziet er in de clip ook weer lekker uit. Valt me sowieso op dat ze aardig wat clips op hun conto hebben voor zo'n onbekende band.

Dan voor mij het absolute hoogtepunt van het album, Side of You. Een geweldige powerballad, wel wat in de sfeer van de Duitse Sandra. Reken ik inmiddels tot mijn persoonlijke favorieten. Afsluitende track Spider at Midnight komt weer met de synthdrums en heeft ergens wel wat weg van een vroege Depeche Mode (maar zeker niet zo goed). Het nummer begint wel steeds meer te groeien.

Al met al een iets lieflijker album dan de vorige twee. Kom ik uit op een 3,88* (Energy. had exact 4,00* en Suddenly Heavenly 3,95*). Rond ik af naar boven i.v.m. mogelijke groei van een enkel nummer. Als ze dit soort albums blijven produceren dan blijf ik liefhebber.
De blauwe sterren gaan voorlopig naar nummers 2, 3 en 11.

En als ik de "nieuwe" nummers uit 2022 (Reunion from Hell, Clay Zombies en Give Me Room) en 2023 (Klepto Nikki Clyde) zo beluister, staat me nog veel moois te wachten/beluisteren.

Deze band gisteren bij toeval ontdekt op YouTube. De eerste paar clips klonken behoorlijk goed, dus me er maar eens wat meer in verdiept. Pop/rock met synth-elementen met een duidelijke verwijzing naar de 80's. Zangeres Tiffany Alkouri heeft een krachtige stem. Van wat ik aan live beelden heb gezien, staat ze duidelijk haar mannetje.

De band is begonnen eind 2010/begin 2011 rondom Los Angeles (CA). Toen Tiffany en James Ramsey (keyboards), zij schrijven ook al het songmateriaal, elkaar ontmoetten op een feest van een gezamenlijke vriend. Uiteindelijk zijn ze samen met nog wat vrienden en Jordan Lucas (gitarist) en Lorenzo Meynardi (drummer, oorspronkelijk uit Italië) in één huis gaan wonen. Van daaruit is de samenwerking begonnen.

Over dit eerste album hebben ze zo'n drie jaar gedaan en het uiteindelijk in 2013 uitgebracht. Tot nu toe hebben ze drie reguliere studioalbums en een cover album voortgebracht, allen in eigen beheer opgenomen. In 2022 en 2023 hebben ze meegewerkt aan soundtracks en hebben ze ook al wat losse nummers voortgebracht. Nu is het wachten op hun vijfde album.

Looking at Us (hierop heeft Tiffany wel wat weg van Stevie Nicks), Just en Count Dracula (fijn ook zo achter elkaar op het album) springen er voor mij het meest positief uit. Ook het titelnummer rockt lekker. Op Watching You is de gitarist prima op dreef.
Verder ben ik zeer content deze band ontdekt te hebben. Op naar Suddenly Heavenly (2018).

Ontdekking van een paar jaar terug, deze band uit Los Angeles. Eindelijk dan de langverwachte nieuwe release. Laatste album was alweer uit 2020.

In die tussentijd hadden ze al wat video's/singles uitgebracht. Zoals altijd, in eigen beheer. Dat zijn ook wel meteen de beste tracks van het album, zonder de andere tracks tekort te doen. De bonustrack Reunion From Hell (themanummer van de film Reunion from Hell 2, wie kent hem niet), Clay Zombies en Give Me Room stammen allen uit 2022 (allemaal dikke 5*) en Klepto Nikki Clyde komt uit 2023. Maar goed, mooi dat ze nu dan allemaal toch gezamenlijk zijn uitgebracht.

Het ingetogenere Mama Shelter, Family Home, Love So Bright en zeker de instrumentale versie daarvan, Piano So Bright, bevielen me op het eerste gehoor ook meteen goed. Het vlotte Madman Wins en Circle of Peace and Love, daar moest ik even inkomen, maar dat is inmiddels helemaal goed gekomen. Alleen Nobody Says I Love You heb ik nog wat moeite mee.

Al met al is het weer genieten van Tiffany en de mannen. Ook dit album verdient weer 4*. Ik blijf liefhebber.

Na het eerste album Energy. (2013) beoordeeld te hebben, ook maar meteen werk maken van de opvolger.

Ook hier weer overwegend rockmateriaal. Opener Love the Way knalt er meteen lekker in. Prima rocksong met degelijk gitaar- en drumwerk. Op Ice Age komen ze met wat meer synthwerk. Door dit synthgebruik heb ik me bij mijn kennismaking met deze band, gisteren, laten verleiden om me wat meer in hun oeuvre te verdiepen. Typisch 80's. Sailing to Neverland pakt de rockkant dan weer direct op. Hier word ik wel blij van.

Waar bij het debuutalbum juist het middendeel mijn favoriet is, is dat op dit album dan weer juist niet. Op Be Bygones zitten er dan nog wel enkele tempowisselingen in, maar speciaal is het nummer niet. Faces haalt het tempo wat omlaag, maar kan mijn aandacht niet over de hele duur vasthouden. Verder wel een sympathieke track en eindigt met een behoorlijk lang outro. Guarantee is dan weer een rocker, maar meer van het standaard type, tegen het einde wordt het door de herhaling, vreemdgenoeg, wel wat beter. Op Feeling komt mijn favoriet, de koebel, tevoorschijn. In het begin ook weer diverse tempowisselingen, ietwat ergerlijk aangezien je er dan niet lekker in komt, maar goed. Ook de nodige afwisseling tussen rock en wat synths.

Bij You Changed Me gaat de snelheid weer omlaag, een echt popnummer. Niet verkeerd. Easy Road is een pop/rocknummer waar een geleidelijke opbouw in zit met wat semi-prog invloeden. Fijne track. Het titelnummer is dan weer duidelijk pop. Vrolijk, maar niet al te noemenswaardig. Al met al net iets minder dan het debuutalbum van Tiff en haar mannen. Maar voorlopig naar boven afgerond toch ook nog 4*. Sommige nummers kunnen nog wat groeien, anderen zitten aan hun max.

Zo, na 38 jaar dan eindelijk het volledige album beluisterd. Mooi op tijd, zullen we maar zeggen. Uiteraard kende ik de 5 singles. Daarvan vind ik Se La nog steeds bij de beste tracks uit de 80's behoren. Say You, Say Me is ook van uitzonderlijke klasse. Dat zijn dan ook de nummers met een blauw sterretje.

Maar ben blij verrast met de overige drie tracks. Vooral Deep River Woman is prachtig. Nu heb ik al nooit een probleem gehad met Lionel's zoete ballads. Vind het wel richting de Eagles gaan. Toptrack. Tonight Will Be Alright is dan weer zo'n typisch 80's soundtrack nummer. En als ik ergens gek van ben... niks mis mee. Bij Don't Stop had ik het idee dat het niet tussen de anders songs thuishoorde (tot ik bonustrack Night Train hoorde, ha, ha). Maar ergens is het wel een intrigerende track. Nemen we gewoon mee. Uiteindelijk is Ballerina Girl voor mij dan nog het minste nummer en die scoort op z'n minst ruim voldoende.

Blij dat ik dit album dan eindelijk integraal heb aangehoord en geef het met alle (luister)plezier 4,5*. Over de hele linie nog beter dan het Can't Slow Down album.

Op de expanded versie staan dan naast bonustrack Night Train (Smooth Alligator) nog vier 12-inches.
Te weten die van Dancing on the Ceiling, Se La, Don't Stop en Love Will Conquer All.

Door het geweldige topic 1985 - Singles, eigen hitlijsten en besprekingen erachter gekomen dat REO Speedwagon toch meer fijne tracks heeft voortgebracht dan alleen Keep on Loving You. Derhalve maar eens achter dit album aangegaan. En daar heb ik geen spijt van gehad.

Het is geen hoogdravend album, maar er staan vrijwel geen nummers op die me zijn tegengevallen. Alleen de single One Lonely Night en het wat simpele Break His Spell kunnen me minder bekoren. Natuurlijk kwam ik erachter dat Can't Fight This Feeling toch wel een bekend nummer is. Live Every Moment is het andere nummer wat ik als favoriet nummer heb aangevinkt. Twee erg sterke tracks. Sowieso is het middelste deel van het album het sterkst. Thru the Window en Gotta Feel More zijn ook aangenaam, net als de afsluiter/het titelnummer.

Ben nu toch wel benieuwd geworden naar Hi Infidelity uit 1980, ook gezien de waardering hier op MuMe.

Waar de één afhaakt, ben ik juist blij dat ik dit album dan eindelijk heb opgepikt. Maar ook weer niet blij, want waarom heb ik dit nooit eerder beluisterd? Zo jammer, want dit album is een regelrechte bedreiging voor mijn al vrij lang statische album top 15. Stuk voor stuk pareltjes. Hooguit zijn Hang Fire en Neighbours net iets minder.

Maar wat een sfeer straalt Tattoo You uit, zeg! En ook een toffe productie, zonder meer.
Waiting on a Friend is een van mijn favoriete Stones tracks met die kenmerkende kopstem van Jagger. Maar na nu blijkt bepaald niet het enige nummer op dit album waarbij hij zijn stem zo gebruikt. Genieten geblazen. Met Slave heb ik er een nieuw Stones top 10 nummer bij. Subliem en heerlijk voortkabbelend.
Er zit zoveel ziel in dit album met de nodige blues touch en dan die saxofoon intermezzo's in combinatie met het orgel. Dit is zoals albums voor mij moeten klinken. Lijkt soms wel of je front row zit tijdens North Sea Jazz. En elke keer ontdek je weer wat nieuws, weer iets moois.
Typisch zo'n album om wat later op de avond, of midden in de nacht , te draaien.

Nee, ik weet nu al dat geen enkel Stones album dit nog gaat overtreffen (en ik ken er pas een handvol integraal). Over het geheel net geen 5* door de eerder genoemde twee nummers, die op zichzelf alsnog wel vier sterren waard zijn.

4,50 Rolling Stones - Tattoo You (1981)
3,33 The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

Al met al een prima album van de mannen. Maar wat ik niet begrijp, is de overwaardering voor een nummer als She Was Hot. Samen met It Must Be Hell, het zwakste nummer van Undercover. Too Tough is net ietsje beter. Undercover (of the Night) blijft goed, evenals Tie You Up (The Pain of Love) en Keith's Wanna Hold You. De flow van het reggae-achtige Feel on Baby heeft ook wel wat. Too Much Blood behoort voor mij ook niet tot de beste tracks, maar de algehele sfeer in het nummer bevalt me dan weer wel. Pretty Beat Up, zeker met de heerlijke sax ondersteuning, is een toffe track. Weet niet of dat ooit live gespeeld is, maar dat leent zich daar erg goed voor. All the Way Down is nog een aardige albumtrack.

4,50 Rolling Stones - Tattoo You (1981)
3,50 Rolling Stones - Undercover (1983)
3,33 The Rolling Stones - The Rolling Stones (1964)

Van de vier "grote" hits van de band vind ik Net Als in de Film nu wat tegenvallen. Nog steeds een prima nummer, maar deed me nu minder. Daarentegen blijft Ben Jij Ook Zo Bang duidelijk hun ultieme track. Dat jagende tempo gaat echt nooit vervelen. En potverdikkie wat is Het Doet Pijn een toffe ontdekking en dan vooral die laatste minuut met geweldig gitaarspel. Dat laatste valt me sowieso positief op bij de albumtracks. Dat is goed verzorgd.
En dan heb je nog Lente in Twente ("konijntjes in de wei"), wat doet dat hier? Het Achterhoekse Normaal had dan weer Mama Waor is Mien Pils. Die vind ik meer geslaagd.
Niks Na de Dood, Reperteer en Het Beest in Mij bevallen me ook erg goed. En ook op dit album is kant B sterker dan kant A. En overall vind ik dit album net wat sterker dan opvolger Stiekem Dansen.
Ik kom op exact het gemiddelde wat hier ook aangegeven is, 3,55*.

Maar je kunt, als fan, dit album op basis van de kwaliteit van de nummers toch nooit een 0,5 geven? Dat je het niet eens bent met de uitgave van wederom een soort van best of, dat snap ik heel goed. Dat doet echter niets af aan de kwaliteit van veel van de nummers op dit album.

Child's Anthem
Erg fraaie instrumentale track. Toen ik dit album voor het eerst opzette, kwam deze me muzikaal bekend voor. Tot die tijd nooit bewust meegekregen dat het een nummer van Toto was. Geweldige gedreven opener van dit album.

I'll Supply the Love
Dit is waarom ik zo dol ben op de zangstem van Bobby Kimball. Fantastisch die hoge noten. Toegegeven hij zat er live nog wel eens naast, maar dat hoorde ook bij Bobby. Heeft ook zo z'n charme.

Georgy Porgy
Dit WAS, in retrospectief, het Mushanga van hun debuutalbum. Moest er behoorlijk aan wennen, maar waar ik Mushanga nog steeds een van de minste nummers van Toto vind, behoort Georgy Porgy inmiddels toch echt wel tot de klassiekers. Mooie relaxte track.

Manuela Run
Aangekomen bij het nummer dat net wat minder uit de verf komt dan de rest van het album. Nogal gewoontjes, geen bijzondere track derhalve.

You Are the Flower 
Ook niet bijzonder hoogstaand, maar het overall gevoel is toch wel prima tot goed. Kabbelt lekker voort. Muzikaal dik in orde.

Girl Goodbye 
Lange tijd vond ik dit een zeer degelijke track binnen hun oeuvre, tot ik eens een live uitvoering ervan mocht beluisteren. Sinds die tijd is het nummer behoorlijk geland. Een van de beste tracks van het debuut. Rockt fijn door.

Takin' It Back 
Een track die zo op het Fahrenheit album had kunnen staan. Van dit soort mellow tracks mogen ze er op elk album wel een paar zetten.

Rockmaker
Tja en dan Rockmaker. Nog steeds m'n favoriete nummer van het debuut. Niet zo gek dus ook dat het Isolation album mijn favoriete album van de band is. Zou daar heel goed op gepast hebben. Een sterke rocktrack van het lichtere soort, met een enkele geweldige uithaal van Kimball.

Hold the Line
Gevolg dus door deze bazentrack. Wat een geweldig duo zo tegen het eind van de rit. Hier kun je als rechtgeaard Toto fan dan ook zeker niet omheen. Bij de eerste tonen is het al meteen raak en dat gevoel gaat gedurende het nummer ook niet meer weg.

Angela
Toch heel lang een ondergeschoven kindje geweest door de twee sterke voorgangers. Maar nog eens goed luisterend is het een fraaie power ballad die ongeveer halverwege flink wordt opgestuwd om vervolgens weer terug te vallen op ballad niveau. Dit trucje wordt vervolgens nog eens herhaald. Doet me qua structuur dan ook sterk denken aan I Won't Hold You Back, maar die laatste pakt net de climax niet mee, welke Angela wel heeft.

Toto blijft een meer dan prima debuut van de band die ik vanaf het prille luister begin al hoog had zitten en die band is uiteindelijk uitgegroeid tot favoriete artiest binnen huize Poeha. Vooral ook door de diversiteit aan stijlen.

Waardering: 4*

Running Out of Time
Bij de eerste luisterbeurt vond ik dit de op een na minste track. Tegenvallende opener, dacht ik nog. Inmiddels is dat na een aantal luisterbeurten wat bijgedraaid. Stevig nummer in de trend van Kingdom of Desire, maar dan wel met een minder klinische atmosfeer.

Burn
Is een sterk typisch Toto samenzang-whoohoo nummer, heerlijk. Joseph Williams begint rustig om vervolgens flink uit te halen en dit wordt een paar keer herhaald. Bobby Kimball haal ik er niet uit, eerlijk gezegd.

Holy War
Voor mij voorlopig het hoogtepunt van het album. Terugkerend naar het Isolation album, mijn favoriet van Toto. Had het Fergie Frederiksen graag horen zingen, maar Joseph (en ook Steve Lukather) overtreft zichzelf hier toch wel. Zoals hij ook al heeft gedaan de afgelopen tijd tijdens de live optredens. Super dat hij weer terug is, ook al mis ik Bobby Kimball's (niet overal even zuivere) uithalen toch ook wel. Lukather hakt er ook weer flink in. Geweldig dat de band daar altijd weer op terug kan vallen.

21st Century Blues
And then for something (completely) different. 21st Century Blues zoals High Price Of Hate klonk, maar dan met een harmonische zang er doorheen. En zeker ook een sterk refrein zoals we van de guys wel vaker horen. En zoals het dit soort nummers betaamt, wordt het lekker uitgesponnen. Kan hier echt van genieten, zeker wat later op de avond. Fantastisch outro. Ook een sterke troef op dit album. Sowieso bestaat dit album uit vrijwel allemaal nummers van ruim 4 minuten.

Orphan
Het eerste wat we hoorden van dit nieuwe album. Moest ook hier even wennen, maar dan door het rustige intro. Gelukkig wordt er al snel weer flink uitgehaald. Je hoort al wel meteen dat dit een van de commercielere tracks op het album zal zijn. Zeer catchy. Ook hier is Williams weer in volle glorie te horen.

Unknown Soldier
En dan de overgang naar het rustigere gedeelte van het album. Ben daar over het algemeen wat minder van gecharmeerd, maar wie weet. Unknown Soldier kabbelt, gezongen door Lukather, prima door binnen een fraaie muzikale omlijsting. Wordt eigenlijk nergens vervelend, daar het refrein het nummer zeker omhoog haalt.

The Little Things
Dit nummer is wat mij betreft toch het lichtgewicht van het album. Slecht is het zeker niet, maar, voor nu, te gewoon, bijna idyllisch. Meer in de trant van Lea (Fahrenheit), alleen vind ik Lea dan een topsong binnen hun oeuvre, The Little Things niet. Na meerdere luisterbeurten wordt het wel wat beter. Had zo van een 90's boyband kunnen zijn. Mogelijk moet het nog wat groeien.

Chinatown
Dan wederom een hoogtepunt van het album in de vorm van Chinatown, met ook hier weer de bekende whoohoo's. Hierbij duiken bij mij elke keer weer de namen van Donald Fagen en Billy Joel op (niet schrikken mensen). Paich, Williams en Lukather wisselen elkaar hier af. Erg fijne flow heeft deze track.

All the Tears That Shine
Dit is dan weer een vrij rustig nummer, waarop David Paich de leadvocals voor zijn rekening neemt. Niet het allersterkste materiaal van het album, maar bevalt me toch zeker.

Fortune
Fortune laat dan weer een steviger geluid horen, ter afwisseling op "kant B". Maar echt helemaal van de grond komt het ook weer niet. Standaardnummer op deze plaat. De Luke's solo kan er prima mee door, houdt zeker de vaart erin. Michael McDonald hoor je ook voorbij komen, waar ze hiervoor mee hebben getourd in de States.

Great Expectations
Great Expectations had ik heel veel van verwacht, getuige de lovende reacties. Het begin is zeker weergaloos en bombastisch tegelijk. Daarna kan het nummer me niet helemaal meer bij de strot grijpen. Tegen het einde dan weer wel. Daar gaan ze weer goed tekeer. Ach ja, gewoon nog wat vaker beluisteren en dan komt het ook met deze vast goed.

Bend
Dit is de bonustrack op de Japanse editie. Toch wel anders dan de overige nummers op dit album. Origineel zeker, heb Toto muzikaal nog niet eerder zo gehoord. Rustige track met minimale begeleiding.

Al met al weer een aantal Toto "klassiekers" rijker met dit album. Voorlopig houd ik 4, 5* aan. Zat nog te twijfelen aan 4*, maar een aantal nummers moet nog groeien (denk ik dan toch).

Wat blijft dit toch een geweldige soundtrack. Reden heb ik hierboven al gegeven.
Een album dat voor de helft (tracks 1-4) bestaat uit gezongen tracks en vier instrumentale nummers.

De titeltrack is inmiddels wel voorbij gestreefd door het ruim 9 minuten durende City of the Angels, al had dit wel iets ingekort mogen worden) en het puntige Black-Blue-White, wat mij betreft het hoogtepunt van het album. Deze is dan misschien weer iets te kort, qua duur.

City of Angels lijkt na ongeveer 1 minuut speeltijd wel op een track die door Billy Idol uitgegeven had kunnen worden. Voor Every Big City geldt zo ongeveer hetzelfde, alleen denk ik dan meer aan Yello. The Red Stare is het rustpunt van het album, hoe vaker ik deze beluister, hoe mooier die wordt. Gevolgd dus door het hoogtepunt Black-Blue-White. Wat een retestrakke, typische 80's productie. De titeltrack To Live and Die in L.A. blijft simpelweg tof, evenals Wake Up, Stop Dreaming wat neigt naar Human League. Wait is ook uitstekend. Een nummer afkomstig van hun Points on the Curve (1983) album. Enige iets mindere track blijft voor mij Lullaby.
De 4,5 sterren zijn dikverdiend.

More Bounce to the Ounce
Kende het album nog niet, tot vandaag. Het album funkt en basst op zich prima! De opener vond ik eerst niet zo geweldig, maar na meerdere beluistering gaat het wel de betere kant op. Het blijft me allemaal wel net iets teveel op de vlakte. Geef mij dan maar een Coolio met Fantastic Voyage. Sorry voor de haters.

Freedom
Dit bevalt me al veel beter. Lekker puntig funkgitaartje. Klinkt in ieder geval veel gevarieerder, alhoewel het richting het einde…

Brand New Player
Bij het intro was ik even op zoek naar onze kat. Klinkt allemaal wat vlakker, maar weet mijn aandacht meer vast te houden dan de vorige twee nummers. Lijkt wat tegenstrijdig, niet? Ligt dat dan toch aan de zang?

Funky Bounce
Een wat eentonig nummer, wat me duidelijk minder bevalt. Duurt te lang. Misschien ligt dat ook aan m'n vrijdagmiddag mood. De break/overgang rond 4 minuten kwam dan ook als geroepen. Daarna wordt het nummer aanmerkelijk beter.

Be Alright
Ah er komt ook nog soul voorbij. Toch wel een hoogtepuntje op dit verder funky album. Hier kwam ik toch wel door in beweging, ondanks dat het niet het vlotste nummer is. Fraaie ontdekking, waardoor de aanleiding voor het beluisteren van dit album, het topic Soul album van de Maand, nu al geslaagd is te noemen. Reijersen dank daarvoor en principal2000 dank voor de tip naar dit album.

Coming Home
Wat we hier nou mee moeten binnen de context van dit album? Weet niet helemaal wat de bedoeling was om dit nummer ook nog op het album te plaatsen. Past niet bepaald bij de rest van het album. Het is weer wat anders en slecht is het niet, maar na de vijf vorige tracks verwacht je dit zeker niet. Feel good is misschien een prima typering.

Al met al zeker content met deze kennismaking met Zapp. De naam kende ik al wel en Roger kende ik natuurlijk van het nummer I Want To Be Your Man, waar de vocoder ook duidelijk aanwezig is.
Qua waardering kom ik precies uit op een 4-. Gezien het feit dat het openingsnummer steeds wat beter wordt, geef ik het album het voordeel van de twijfel en deel ik voor nu 4 sterren uit, met Be Alright en Freedom als beste nummers.