Voor mij is "Joined up writing" de ultieme Anne Clarke album. Ik kan ook van de rest genieten

Lang geleden heb ik deze LP eens opgenomen op casette en op een sportdag de hele dag rondgelopen met zo'n belachelijke walk-man. Ik was op het einde van de dag enorm onder de indruk van "Het meisje van mijn hart" en "De man die alles noteert". En tot op heden moet ik zeggen dat deze laatste mij nog altijd kippenvel bezorgd. Een mijlpaal in de Belgische muziekgeschiedenis voor mij !!!!

Ik heb in mijn jonge jaren menig uren versleten in een klein platenwinkeltje in het centrum van Hasselt. En daar heb ik deze maxi-single toen ontdekt. Ik vond het meteen een dijk van een nummer. Donker, grauw, deprimerend door die eenvoudige baslijn (met een foutje hier en daar) maar tegelijkertijd redelijk swingend met die delay op de drums en dan die galm op de vocals zodanig dat je echt de sfeer van een oude Dracula film kan opsnuiven. Na dit uren geluisterd te hebben, heb ik enorm veel van Bauhaus in huis gehaald ... maar er is niks van hun hele ouvre dat hieraan kan tippen !!!!!

My kind of Music ...
Lekker snoeihard met zo'n metaalachtig klinkende gitaar. Waarschijnlijk gebruikte hij zo van die ultra dunne snaren die door je vingers snijden. Weet ik uit ervaring
Ooit heb ik de live versie van Cables eens opgenomen dat gedraaid werd in Domino op zaterdag avond op de radio. Ik vond het direct subliem. Bij momenten doen ze me aan de oude Killing Joke denken (vooral zoals deze klonken op de mini-LP Ha!) alleen een beetje ruiger.
En Kerosine vind ik inderdaad een dijk van een plaat met die doordravende bas en die ultra-depri monoloog eroverheen om dan te exploderen in een wall of noise ! Schitterend.
Bad Houses vond ik dan qua gitaarspel bijna The Sisters.
Al bij al een album waar ik jaren nog plezier van ga hebben

In mijn Punk periode vond ik deze band eigenlijk wel best te pruimen. Zeker door de zanger zijn aparte stem en hun muziek is niet zoals de meeste punk-bands uit die tijd. Luister naar Terminal Preppie met als break een of ander toetertje. Schitterend.
Mijn favorieten op deze schijf : Buzzbomb (lekkere riff en onweerstaanbare bas) - Forestfire (Het achtergrond zangereske) - Halloween (Fantastisch gegin door de gitarist - om te kwijlen) en I'm the owl (Over het algemeen meesterlijke song) Deze plaat zou in elke muziekliefhebber zijn platenkast moeten zitten !!!!

Geen slechte schijf maar een een ongeziene ripp-off van RammStein.

Voor wie dit onbekend is zou toch eens de moeite moeten doen om er eens naar te luisteren. Fehlfarben was in de NDW-tijd voor mij het van het (naast Ideal en TRIO) en waren geen commerciele dingen zoals Nena. Luister eens naar Schlaflos Nachts en laat je meevoeren door die meeslepende bas. Of die schitterende drum op "Ich nicht verstehen" Voor mij was NDW alleen deze band (Ooops ook Abwärts met "Beim Erstenmal Tut's Inner Weh" ook natuurlijk) Een dikke 5 voor mij in eindelijk een overwinning voor Duitsland

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hun gehoord en heb ze toevallig ontdekt via een website met links naar Gothic bands.Ik was aangenaam verrast en tegelijkertijd hoorde ik ook waar ze de mosterd vandaan haalde. Dit is eigenlijk gewoon een doorslagje van The Sisters of Mercy. Als je het begin rifje van Preacher Man hoort is het bijna de riff van "First and Last and Always". Zelfs de stemeffecten en timbre van de zanger zijn bijna The Sisters. Bij "Last exit for the Lost" klinkt het zelfs iets als Clock DVA (Ooit een opname op tape gehad met een liveconcert van Clock DVA en dat klonk ook zo).Buiten dat zijn het wel echt lekkere nummers en vind het ik het persoonlijk een verassende ontdekking. En als Live plaat mag het er ook wel zijn, heldere opname, uitstekende klankkwaliteit. Ik heb een bootleg van The Sisters die verschrikkelijk klinkt.
Maar eerlijk is eerlijk , The Sisters zijn en blijven de meesters van de Gothic.

Ik kende Eisbar wel als meest bekende Grauzone song, maar Schlachtet was altijd mijn meest favoriete song van Grauzone. Simpel drum met een schitterende bas-loop waar ik nooit van stil kon blijven zitten. Misschien omdat ze hier het meeste klinken zoals Fehlfarben (Mijn 2de fav NDW-band)

Ik heb Atrocity Exhibition in mijn jeugdjaren bijna grijs gedraaid. Die kameelachtige drums met dat lekker scheurend gitaargedoe in het begin altijd prachtig gevonden. De zang past er perfect bij en dat lekker jankend solo-gitaartje achter die zang. In 1 woord : SCHITTEREND ........ De rest is ook fenomenaal en kheb nog altijd spijt dat ik ze nooit eens live heb kunnen bekijken ! Een plaat om in te kaderen en in een glazen kast te zetten met kaarsjes erbij maw. een mijlpaal volgens mij.

Ik heb altijd enorm gehouden van Nick Cave's werk, zowel het oudere als het nieuwere werk. Ik heb wel wat exemplaren in bezit van zijn platen en heb ook wel wat oude cassette's liggen. Ik ben deze plaat bij toeval tegengekomen. Kende Tupelo wel. En ben tot de vaststelling gekomen dat ik zijn Birthday Party-periode wel het beste vind. Pareltjes op deze plaat zijn Say Goodbye to the Little Girl Tree met zijn eenvoudige plink-plonk gitaar en daarboven de bezwerende zang van hem. Wanted Man met zijn bluesy gitaar en dan de schreeuwerige uithalen zoals ik het het beste vind Het concept van TBP is eigenlijk subliem, je start met een zacht begin,een simpel riedeltje en bouwt dan het tempo en zang op tot een crescendo. En natuurlijk Tupelo (The single version) voor zijn duistere bas en schitterende rauwe zang van Nick. Deze laatste laat me nog het meeste denken aan mijn favoriete 12" vinyl van THB , nl The Bad Seed, met een sublieme Sonny's Burning,een erectie bezorgende Wildworld (HEY ... hold me baby for i may fall...) en als laatst een pareltje als Deep in the Woods. Vergeleken met deze plaat is dit echt niet zo een schreeuwerige CD met weinig inhoud Ik begrijp nog steeds niet dat de naald van mijn platenspeler toen in de tijd niet door het vinyl is gegaan, zo versleten gespeeld

Ik heb dat "Welk-is-nu-het-betere-werk-van-Nick-Cave"-gevoel nooit. Ik vind de man magistraal,onberekenbaar en muzikaal een unicum. Elk werk is voor mij een pareltje , een ontdekking en een genot voor het oor. Deze heb ik dan ook al oneindig veel keren beluisterd en het slingert je van een depri sfeertje naar een hoempapa-achtig hoekje. Geniaal.
De titelsong is een uit den treure gebruikt begrafenis nummer. Persoonlijk zou ik The Ship Song eerder gebruiken voor zo'n gelegenheid, maar dat is persoonlijke smaak
Stranger than kindness is dan weer zo'n meersterwerk dat bij mij steeds op repeat komt te staan. Die enerverende gitaren,dat tromgeroffel,die melancholische zang die telkens iets langs het tempo ligt en dat orgeltje op het einde. Oorgasme
Jacks Shadow is dan weer dat typische Cave geluid dat eerder naar The Birthday Party leunt met die scherpe gitaren en donkere vocalen. Ik hoor er niet echt Coil in echter )
The Carney is dan weer die vrolijke hans die bij Nick naar bovenkomt. Qua sfeer : Tom Waits meets Gangs of New York.
She Fell away : hoorde ik jaren geleden voor het eerst op de radio en overdonderde me toen door het dreigende gevoel wat ervan uitging.
En die afsluiter met die vettige rochel in het begin die de inleiding is voor een rauw ruw en lekker ruig gezongen nummer.

Duidelijk ... ik ben een NC en Birtday Party die-hard fan )

Red Zebra ! Ook al zo'n nostalgie. In mijn eerste bandje hebben we Shadows of doubt gecovered. Het kon niet tippen aan hun versie maar kreeg er telkens kippenvel van. Dit album vind ik niet zo geslaagd als "Bastogne" maar idd "Beirout by night" and "Paradise Lost" zijn echte juweeltjes. Ik heb ze het laatst gezien in een cinema in de kazerne in Grefrath in Duitsland waar ik mijn dienst deed Hilarische herrineringen dus

In mijn studentenjaren ging ik in Hasselt naar de lokale platenboer waar ze allerhand rariteiten hadden ( Ben de naam totaal vergeten) Maandelijks ging ik naar daar om een paar maxi-singles te luisteren en er dan eentje uit te kiezen. Toevallig zat daar Revolting Cocks tussen en heb na even beluisteren deze meegenomen. Ik vond No Devotion in 12" versie schitterend en Attack Ships on Fire was ook de moeite. De vergelijking met Front 242 gaat niet helemaal op, maar ze waren toch 1 van de grooten op Electronic Body Music-gebied. Een dikke 5 dus voor mij

In de goede oude tijd was dit muziek die je MOEST hebben en ik heb dus uiteraard altijd enorm van hun muziek gehouden (ouder werk , niet de jongere werken) Ik herinner me nog een openlucht festival in Zonhoven (geen idee wat de naam was) met presentatie door een piepjonge Marcel Vantilt waar de Simple Minds ook optraden dacht ik (Of was het Echo & the Bunnymen en draaide ze Simple Minds in een tent s'avonds. Te lang geleden) In ieder geval vind ik het nummer "Speed your love" er hier ongelooflijk uitspringt. Dat gedreven ritme met die koebel bij de drums is iets waar ik nooit stil bij kan blijven zitten. Als tweede vind ik "Upon The catwalk" een waardige opvolger. Alleen al om die schitterende drum en dat ongelofelijk kerkorgeltje. En als derde favoriet "The kick Inside of Me" dat dus inderdaad erg aanleunt bij U2. Zeker het begin van de song. Enigste verschil met U is Jim's stemgeluid. Een plaat om te koesteren in mijn geval !!!!!

Mijn favorieten zijn natuurlijk Israel,Dear Prudence en Slowdive. Als ex-new-wave-band gitarist vond ik de arrangementen van de gitaar geniaal. Vleermuis-madam Siouxsie heeft dan ook nog een uitstekende stem. Dus die mix samen maakt dat deze band er bovenuit springt. Kwist niet dat Robert S. deel uitmaakte van deze band. Duidelijk dat deze meneer weet waar hij mee bezig was
Ik weet niet of dit waar is, maar blijkbaar was hun eerste optreden gewoon eventjes instrumenten oppakken en wat beginnen improviseren zonder ook maar een enkele repititie. Als dit echt zo was dan moet ik mijn petje echt afnemen voor deze band

In mijn jeugdjaren heb ik deze plaat echt lichtgrijs gedraaid. Als ex-New-Waver was dit de beste plaat ever en ik heb dus echt enorm veel keren deze nummers meegespeeld als ex-gitarist. Deze steekt er echt boven alle andere LP's uit. Mijn favorieten zijn "Party's Fall" door het brilliante gitaarwerk (die riff is goud waard),"Candy Man" (nogmaals het gitaarspel) trouwens zo heb ik het album ontdekt door in een New-Wave cafe in Hasselt toevallig dit nummer te draaien (gast DJ in de schoolpauze) en natuurlijk "Cities in Dust". Ik heb Kaleidoscope en "A kiss in the Dreamhouse" ook in mijn collectie, maar deze is mijn topper.
Natuurlijk dus een dikke 5 *****

Chop Suey! rules ! En daar is alles mee gezegd

Begrijp ik niet zo ... Ik vond dit een leuke schijf in mijn verzameling en ook grijs gedraaid in al die jaren. Ik vind Loveland bijvoorbeeld subliem met die kenmerkende klank en stijl van zingen door Cindy W. Ik vond altijd het akkoorden schema schitterend. "Hey hey , i got it". Ok "Deep Sleep" is eigenlijk wel een slaapwekkend nummer. Maar ik heb eigenlijk altijd het idee gehad dat dit een beetje de hand van David Byrne is ! Mesopotamia is ook nogal een rustig nummer, maar dan weer op die unieke kenmerkende B-52 manier. Cake,Throw that Beat and Nip it in the Bud zijn dan weer zo van die exentrieke grappige B-52 achtige nummers. Al bij al, vind ik het best te pruimen. Ik ben altijd benieuwd geweest hoe de overige 4 nummers zouden klinken als ze de schijf hadden afgemaakt. Voor mij een dikke 3.5 sterren waard !

Destijds ook op het Koudfestival in levende lijve gezien (en het waren mijn idolen toen indertijd) Ik heb ze niet echt gezien wegens een defecte rookmachine denk ik ) Och was een leuk festival met nog enkele belgische artiesten (franse zangeres en de groep waar die rosse in speelde) Ben de namen vergeten. Ik kan nog herinneren dat ik bij een tante in Antwerpen logeerde en compleet zwart naar deze muziek luisterde en zij de opmerking maakte dat dit toch wel echt depri-muziek was Eigenlijk na zoveel jaren terug te horen was het dat ook wel.
Mijn favorieten op deze schijf :
Possesion
Nine While Nine
Marian
De Sisters hebben nog meer brilliante songs in hun palmares. En ik heb altijd enorm genoten van hun latere plaat "Floodland". Al bij al heb ik meermaals mijn new-wave moves op hun muziek afgedanst
Prachtige muziek en een dikke 4.5 waard !!!!!

Deze CD heeft maandenlang in mijn speler gezeten in de auto en vind het bij momenten een magistraal album. Ik vraag me steeds af waar het ergens pretentieus of bombastisch klinkt ... t'is een typische SP album , niet meer niet minder. De opener vind ik lekker opzwepend, met lekker overtunede gitaren en een vreselijk lekker kippevel bezorgend refrein. Wat wil je nog meer ? Gaat over naar een rustiger Raindrops met een fantastisch ritmesectie en dat angaanjagend jankend stemgeluid van Billy er weer overheen ... en dat is dan ook zo voor de volgende 3 waar het een balans is tussen balad en pop met noisy geluiden erbij. Tot je bij "Heavy Metal Machine" komt met een distorted heavy metal riff als begin om dan te ontaarden in een lekkere SP vloedgolf van kletterende metalen gitaren. Nogmaals, wat wil je nog meer ? En dan mijn absolute fav van deze volledige CD , met die harmonic-guitar strings en die zachte bas. Daar crash ik telkens voor down, en telkens druk ik weer op die repeat button .... Zeker bij het beluisteren van die break met dat kabbelend gitaargeluid, die melancholische zang en die zacht lopende bas ... aaaaaaaargh. "The imploding voice" ook zo'n top-nummer met een bizarre (in mijn ogen) sound ... precies of ze de drums in het lokale toilet hebben opgenomen ... maar die scheurende gitaar ... weeral aaaaaaargh
En dan ook zo'n nummer wat telkens op repeat wordt gezet ... "Glass and Ghost Children" met dat sixties Cramps-achtige gitaar gefriemel in het begin wat overgaat naar een geheel waar ik eindeloos van kan genieten en dat dan overgaat in alleen die bas en die typische zang met een Jimmy Hendricks geluid erbij. En dan denk je dat het voorbij is en wordt het weer helemaal iets anders .. en dat voor bijna 10 minuten. Hoe doen ze het
En hier had het voor mij mogen stoppen, want de rest vind ik dan weer opvulsel ... pas op niet slecht maar ik vrees dat de inspiratie een beetje op was. Buiten de afsluiter dan. Deze vind ik dan weeral best te pruimen.
T'is overduidelijk ... ik vind deze album een pareltje !

Inderdaad een schitterende mix van Front 242 en Cassandra Complex. En die zwevende zang maakt het compleet .

Virgin Prunes ...In lang vervlogen tijd werd deze plaat in een New-wave cafe in Genk integraal telkens weer volledig gedraaid. Het intigreerde mij onmiddelijk. Het donkere,onheilspellende geluid, de angstaanjagende stemmen van Gavin. "Hopelijk praat hij niet zo in het gewone leven" dacht ik "anders werd iedereen er bloednerveus van na een kwartier". Maar bij die apocalyptisch en chaotisch klinkend bandje paste dit stemgeluid wonderwel perfect. Pas later heb ik deze If I Die,I Die op vinyl aangekocht, grijsgedraaid op mijn pick-upje, op tape gezet en urenlang beluisterd op mijn veel te groot uitgevallen walkman van toen:)

Het was pas toen ik "A New Form of Beauty Parts 1-4" in handen kreeg dat ik volledige betoverd werd door dit clubje chaoten. Het was een dubbel elpee met een paar foto's bij , met pre-opnamen van The Virgins. Het was de foto met (denk ik) Gavin en Guggi bedekt met ik-wil-niet-weten -wat-voor-rotzooi. En het waren die ogen die me fascineerden. Dit was anders , dit was chaos, dit was uniek, dit was totaal mijn ding. Dit was pure anarchie met 2 destructieve,androgene frontzangers en een optreden als een dramatisch toneelstuk door industriele geluiden te mixen met conventionele gitaren,bas,drums en synths. Dit las ik ergens en vat het perfect samen :"Basically, this is the sound of tension, intensity, off-the-rails eroticism, pagan spirituality, and an utterly twisted sense of the perverse as wrapped into a post-punk aesthetic."
Toen er een verslag kwam over TW en je die 2 chaoten over het podium zag dwarrelen met vrouwenkleren,nylon panties en pruiken op en mijn vader zei "Man man man, de wereld is totaal geschift geworden" was ik helemaal gewonnen

"If I Die,I Die" vond ik daarna nog altijd een dijk van een plaat, maar ik voelde dat ze gezwicht waren voor het commerciele (persoonlijke mening). Het klinkt niet als een improvisatie ... als een momentopname van briljante vondsten die op geluidsdragers werd vastgelegd ... het klinkt te gelikt, te proper , te gewoontjes. even duidelijk zijn : dit is en blijft voor mij een mijlpaal in de geschiedenis van muziek. Ik loop het rijtje af en mijn conclusie : elk nummer is uniek en een briljant in elkaar gestoken meesterwerkje.

- Ulakanakulot/Decline and Fall : Wie komt er nu in godsnaam op zo'n songtitel ? Maar dat samenspel van drums en een eenvoudig basloopje, clarinet (denk ik) en een raar klinkend gitaartje en daaroverheen dat uniek stemgeluid. Eerst zacht en fragiel en overgaand in die snerpende,angsaanjagende,heksachtige,demonische stem. De lyrics die ik telkens inwendig meezing bepalen dadelijk de stemming van deze plaat.

When one falls you hear a cry
“You’re dead, you’re dead, you must die”
“Take a dream and fly away” she will call
They will wait for you not I, see me crawl

She will fly, she will fly
He will wait far away
A golden key to open the door
Behind which the answer lies

Lyrics die wonderwel passen bij de tijdsgeest van die periode ... doem,zwartgallig en depressief.

- Sweethome Under White Clouds wordt volledig gedragen door die mystieke samenzang met volledig uit het ritme lopende slaginstrumenten. Ik zette dit nummer telkens weer terug op, omdat ik die zang zo schitterend vond. Voor andere is dit waarschijnlijk een minder vanzelfsprekend en aanhoorbare sound . Ik kan me best voorstellen dat velen ze de rug zouden toekeren als ze dit als eerste zouden horen als kennismaking

- Bau-Dachöng : Weer zo'n compleet weirdo songtitel. Het nummer waar de Elpee titel uit is ontstaan. En weeral een voortkabbelend nummer met die satanische zang, ondersteund door die eentonige bas en een didgeridoo.

- Baby Turns Blue : Voor mij het meest commerciele waar veel tijd achter de mix-tafel werd doorgebracht. Dit klinkt zelfs voor vele mensen genietbaar denk ik. Zelfs de synths zitten goed in het ritme.Maar hier zit het echt totaal goed in elkaar en hoor je dat ze het concept gevonden hebben.

- Ballad of the Man is een vreemde eend in de bijt op deze plaat maar door zijn over-acting en melo-dramatische toon vind ik het dan weer subliem. Waarschijnlijk opgenomen op een dag toen de Ierse wishkey rijkelijk vloeide

- Walls of Jericho : Raar maar waar. Dit vond ik altijd het minder goed klinkend nummer van de totale plaat. Telkens spoelde ik door bij dit nummer. Het zit nochtans goed in elkaar. Dat eenvoudig riedeltje op gitaar met scheurende gitaren op de achtergrond aangevuld met die schreeuwerige zang.

- Caucasian Walk : Waarschijnlijk het bekendste en meest gebruikte nummer voor alle New-Wave verzamelalbums. Maar het heeft dan ook iets oers,tribal en primitief. Je ziet zo een nooit ontdekte stam ergens in de brousse hierop halfnaakt rondspringen rond een oplaaiend vuur. Het is opzwepend,voortrazend,angstaanjagend... Briljant

- Theme for thought : Mijn favoriet nummer. Schitterend gebracht ... en dit door die achtergrond zang. Zo melodisch tot het zich in een chaotische brij werpt.
[Life is a cabaret, come to the cabaret
You are all invited, everone of you
You can see how you can be
You can talk
You can sing
While we pray
While we, while we…]
Cabaret,toneel,performance ... de keywords van de Maagdelijke pruimpjes

Uiteindelijk kwam ik daarna de 12" van Pagan Lovesong tegen. Ik verschrok. Die gasten hebben muziekles gekregen , dacht ik direct. Het magische was weg. Het klonk zo perfect dat ik er direct niks aan vond. Achteraf stond het aan het begin van een tape-je en betrapte ik mezelf erop dat ik het telkens terugdraaide
1 Lichtpunt. Toen ik Dave-Id is dead hoorde , wist ik het : " Ze hebben de touch niet verloren"

Ben eens naar Slovenie gereden naar mijn vriendin met een afrekening CD in de cd-speler waar "Goodbye" op stond. Die heeft 1000 km op repeat gestaan
Ik vind voor een Belgische band ze een enorm sterke sound hebben en ben sindsdien een enorme fan van Zornik. Ze mogen gerust langs Muse gaan staan hoor !