Nou, ik ben wel zo'n liefhebber van dit album dat ik zowel de originele swirl-CD als de remaster heb, maar ik hoor, behalve een iets hoger overall-volume, weinig verschil tussen die twee. Eigenlijk zonde om beide versies te bezitten, maar ik laat het maar zo.

Vanavond - vrouw en kinderen het huis uit, zodat het volume open kan - de originele Vertigo LP weer eens op de draaitafel gelegd en die bevestigt wat anderen hier ook al melden: geluidstechnisch is dit een fantastische opname. Vooral de nummers op kant 1 zijn heerlijk in balans, zeker als drummer Pick Withers in nummers als Romeo & Juliet en Skateaway stevig inzet tijdens de refreinen. Valt me bij het draaien van dit album trouwens op dat Dire Straits een stuk minder speels en uitgebalanceerd klinkt nadat Pick Withers de drumkit verlaten heeft. Wat een heerlijke fills heeft die man op die eerste drie platen neergelegd.

Ik vind dit overigens niet het beste DS-album, dat blijft voor mij toch het uiterst sfeervolle debuut. Het had misschien anders gelegen als ze de kwaliteit van kant 1 hadden doorgetrokken naar kant 2. Maar nee, na de eerste drie nummers, die stuk voor stuk vijf sterren waard zijn, zakt deze plaat op kant 2 nogal in: twee nummers in de categorie 'wel aardig' (Les Boys, Hand in hand) en twee eendimensionale rocknummers die me gewoon weinig doen. Het is dat de piano van E Street Band-lid Roy Bittan die nummers nog wat verlevendigt, maar anders... Juist in die nummers klinkt al het stadiongeluid door waar Dire Straits grote successen mee zou gaan behalen, maar dat mij niet echt aanspreekt.

Kortom: Kant 1 = 5 sterren, kant 2 = 2,5 ster. Ik rond het af naar een totaalscore van 3,5.

Nou ja, wat-ie toevoegt is natuurlijk het feit dat-ie nu ook op LP verkrijgbaar is. Dat was nog niet eerder het geval.
En het hoesje ís iets anders dan de CD-versie uit 1991, al scheelt het niet veel. En fantasieloze ontwerpers komen bij een Doe Maar-verzamelaar al gauw uit op die roze-gifgroene kleurencombinatie, die door een schuine streep in tweeën wordt gedeeld. O ja, een een foto van de groepsleden natuurlijk, want anders snapt niet iedereen dat dit het bandje van Ernst en Hennie was. En die andere twee natuurlijk. Waarbij het veelzeggend is dat op deze hoesfoto nog de eerdere drummer René van Collem staat afgebeeld en op de CD-versie uit '91 de latere drummer Jan Pijnenburg - ha, toch wéér een verschil tussen deze twee releases ontdekt

Die foto oogt op deze afbeelding nogal korrelig trouwens. Dat belooft wat voor de weergave op de LP-hoes.

Ik vind ook dat de 1991-versie hier gewoon moet worden aangevuld met de bonustracks van deze uitgave. Andersom gebeurde het in het verleden ook veelvuldig: dat een bestaande (verzamel-)LP werd aangevuld met extra tracks en zo werd uitgebouwd tot CD-lengte. Om maar een enkel voorbeeld te noemen: deze plaat uit 1976 werd twintig jaar later uitgebouwd tot een CD-versie met twee keer zoveel tracks. De CD-versie dan ook maar apart vermelden op de site?

Voor mij was dit destijds ook de 'instapplaat' van Echo & the Bunnymen. Afgezien van wat losse singles had ik er vooit een album van gekocht, maar deze leek me destijds wel een goede compilatie. Eind jaren tachtig, dus moet behoord hebben tot de pakweg eerste dertig CD's die ik bezat.

Ik heb 'm nog steeds, ook al heb ik de voorafgaande albums inmiddels ook in huis. Waard om in de collectie te houden, alleen al voor de losse singles die elders niet verkrijgbaar waren (al maken latere compilaties dat gemis eveneens goed), maar ook omdat dit schijfje een beperkt tijdvak beslaat en zich daarom bijna laat beluisteren als een regulier groepsalbum. En een goeie ook. Topplaat, die met zorg geselecteerd is en zo'n beetje het beste bevatte van wat de groep in haar (weten we achteraf) beste dagen had gemaakt.

Om jullie opmerkingen van vijf (!) jaar geleden nog even terug te halen: de originele LP en CD bevatten inderdaad alleen de eerste negen tracks. De andere drie zijn bonustracks (B-kantjes van singles), al kan ik nergens op Discogs een versie vinden die uitsluitend die drie extra nummers bevat.

Er is een versie uit 2005 op het Franse Bad Reputation-label, die ze heeft, maar die voegt er ook meteen een hele zwik live-nummers aan toe. De huidige remaster van Rock Candy uit 2012 doet dat nog eens dik over: die breidt het album met allerlei extended versies en live-nummers uit tot twee CD's, maar laat dan gek genoeg die B-kantjes weer achterwege. Slordig, want die B-kanten zijn zeer de moeite waard en een welkome aanvulling op het originele album.

Hoe dan ook, die drie laatste nummers zijn bonustracks. Ik zal een correctie indienen en ze als zodanig aanmerken.

Ik heb deze weer eens gedraaid naar aanleiding van het beluisteren van die 30-jarige editie, waar ze alle nummers opnieuw hebben opgenomen. Per saldo is dat niet onaardig gedaan, ook en vooral omdat Steve Overland nog steeds goed bij stem is, maar het haalt het niet bij het origineel, vind ik. Toegegeven, dit is wel een melodieus rock-album dat qua sound hoorbaar is geworteld in midden jaren tachtig, maar alles valt hier zo mooi op zijn plaats, inclusief het subtiele toetsenwerk van Didge Digital, dat ik nogal mis op die nieuwe versie.

Los daarvan is dit een AOR-album voor de fijnproevers: een zeer Amerikaans geluid van een Britse band. Mooie songs, ietwat bleekjes wellicht naar hedendaagse rock-maatstaven, maar ik vind juist die verfijning zo gaaf aan dit album. Het luistert heerlijk weg en de songs staan als een huis. Dat laatste wordt nog eens onderstreept met die 30th anniversary editie. De opvolger Tough it out was iets pittiger en vind ik nog iets beter. Maar hoewel FM in de loop der jaren een respectabel aantal albums heeft afgeleverd, werd het nooit meer zo goed als die eerste twee.

Platenmaatschappijen rijden wel vaker een scheve schaats als het gaat om het samenstellen van verzamelaars. Maar zo scheef als bij deze heb ik het nog maar zelden meegemaakt...

Op papier klinkt het natuurlijk goed: zet het mooiste van zowel Stealers Wheel als Gerry Rafferty solo op 1 schijfje en gooi dat op de markt in de hoop dat de massa erin trapt. En hoewel de bekendste nummers van Stealers Wheel er allemaal wel zo'n beetje op staan, zal ook 'de massa' meteen in de gaten hebben dat Baker street - veruit de belangrijkste solo-single van Gerry Rafferty - hier ontbreekt.

Hoe zit dat dan precies? Platenmaatschappij Universal beschikt weliswaar over de rechten van de Stealers Wheel-albums (die destijds op A&M verschenen), maar niet over het solo-werk van Rafferty (oorspronkelijk uitgebracht door United Artists/Liberty = EMI = tegenwoordig Warner Brothers).
Oh wacht, moeten ze gedacht hebben: Gerry Rafferty heeft in de jaren tachtig een keer een album uitgebracht op het aan Universal gelieerde Polydor-label. Als we ruim de helft van de nummers van dat album (North and South, 1988) nou combineren met het beste/bekendste van Stealers Wheel, dan hebben we toch een mooie verzamelaar die iets toevoegt aan wat er al op de markt is?

Niet dus. Wat je krijgt is een gemakzuchtig en zeer onevenwichtig samengesteld schijfje waarin de nummers uit die verschillende bronnen ook nog eens door elkaar worden gehusseld. Geluidstechnisch past het open en ruimtelijke geproduceerde jaren tachtig-album totaal niet bij het wat doffe, ingeblikte jaren zeventig-geluid van de Stealers Wheel-platen. Het enige pluspunt - niet het minst belangrijke overigens - is dat de nummers over de hele linie erg sterk zijn.

Een rare compilatie, kortom, die zo'n vijftien jaar later op de driedubbel-CD Collected nog eens dunnetjes - hoewel: veel beter - overgedaan werd. En ditmaal stak Universal er wat meer tijd en moeite in door ook te putten uit de EMI-catalogus van Rafferty solo.

Tja, ik heb dit schijfje uit de kringloopwinkel opgepikt en vond het als liefhebber van zowel SW als Rafferty wel een aardige curiositeit. Ik had nog een klein beetje hoop dat het schijfje misschien de nogal afwijkende single-versie zou bevatten van Everything will turn out fine, die nog nooit eerder op CD is verschenen, maar helaas... We moeten het doen met een 'new mix' van het slotnummer. Maar op het eerste gezicht hoor ik geen verschil.

Dames en heren van Universal, als u meeleest, doe dan eens iets echt origineels met het werk van Stealers Wheel en aanverwanten. Breng bijvoorbeeld de drie reguliere A&M albums eens gewoon uit op A&M, want de enige versies die daarvan ooit op CD werden uitgebracht (door het Lemon-label) klinken nogal vlak, en het laatste album in die versie is zelfs hoorbaar overgezet van een LP. En voeg dan meteen die single-mix van Everything will turn out fine er als bonustrack aan toe.

Of nog gekker: breng de beide obscure solo-albums van Rafferty's compaan Joe Egan eindelijk eens uit op CD. Tja, platenmaatschappijen en fans die het beter denken te weten - het zal wel nooit echt wat worden tussen die twee

Daar ben ik het toch niet helemaal mee eens. Natuurlijk blijven het songwriters-minatuurtjes met zijn subtiele, uit duizenden herkenbare gitaarspel als bindende factor, maar productioneel en instrumentaal zit er toch wel enige verschuiving in. Zo komt op sommige latere albums die vervelende ritmebox - die op vroegere platen al te horen is - wat nadrukkelijker naar voren, is de productie soms een stuk cleaner en beluister ik iets meer nummers met caribische invloeden.
Maar dat zijn relatieve details die aan de 'succesformule' van 's mans muziek niets afdoen. Al vind ik niet ieder album van na Grasshopper even geslaagd. Wat dat betreft maakte hij zijn beste werk toch wel in de jaren zeventig.

Deze is minder bekend dan Naturally of Troubadour, maar doet daar mijns inziens nauwelijks voor onder. Wel vind ik het altijd jammer dat veel van die nummers zo snel worden weggedraaid en dus zo kort duren. Daar had net iets meer in gezeten, denk ik dan vaak. Maar ja, het is ook wel kenmerkend voor de unieke aanpak van J.J. Cale: effectieve songwriting en gitaarwerk op de vierkante millimeter.

Deze viste ik vanmiddag uit de doos op zolder met vergeten Nederlandse popplaten van behoorlijke kwaliteit. Hij staat nu weer eens op, en het is jammer dat het een volstrekt vergeten plaat is.

Jody Pijper zelf zijn we natuurlijk niet vergeten. Zij was en is Nederlands bekendste achtergrondzangeres en projectvocaliste. Van Stars on 45 tot Jody's Singers en van Rainbow Train tot Cashmere. De laatste groep vormde ze met zanger Peter Hollestelle, en ze hadden in '79 een grote hit met Love's what I want.

Halverwege de jaren tachtig trad ze op met een eigen band, en die band nam deze plaat op. Veel covers, zoals tim_eaf hierboven al aanstipt, maar Jody Pijper blijkt toch wel gezegend met een dusdanig rasperig en apart stemgeluid dat ze vele stijlen aankan. Hier profileert ze zich als een Nederlandse Bonnie Raitt, en dat gaat haar goed af. Jammer dat ze nooit in dit spoor verder is gegaan. Maar ja, de plaat, uitgebracht op een piepklein labeltje, zonk in commercieel opzicht dan ook als een baksteen.

Ze put, zoals hierboven al gememoreerd, ook uit eigen repertoire dat ze eerder opnam. Maar de nieuwe versie van Berlinetta, dat de plaat opent, vind ik eigenlijk nog het sterkste nummer van deze LP. Mocht je het album tegenkomen in de tweedehandsbakken, aarzel niet en koop hem.

Een ondergewaardeerd artieste op MusicMeter? Dat zou ik wel denken. Haar beste album Kite steekt met 26 hele stemmen als enige boven het maaiveld van de twintig sterren uit, voor het overige zijn het slechts enkelingen die hun stem uitbrachten.

Toch stal Kirsty MacColl meteen mijn hart toen ze in 1981 met een fantastische debuutsingle de Nederlandse top 40 binnenknalde. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij heeft ze die prestatie naderhand niet of nauwelijks meer herhaald, al had ze in thuisland Engeland wel een handvol hits. En zingende actrice Tracy Ullman had een hit met het door Kirsty geschreven They don't know about us.

Maar There's a guy works down the chip shop swears he's Elvis (alleen die titel al) had allang de status van 'classic' of 'evergreen' moeten krijgen. Het nummer piekt naar mijn smaak torenhoog boven de rest van dit album uit, al wil dat niet zeggen dat er verder niets te genieten valt.
Kirsty (dochter van de in Engeland beroemde folkzanger Ewan MacColl en later de vrouw van topproducer Steve Lillywhite voordat ze in 2000 lelijk aan haar einde kwam doordat ze werd aangevaren door een boot) toont op dit album al een opvallende veelzijdigheid, een kenmerk dat op latere platen overeind bleef.

Een reggae-versie van Just one look van The Hollies, jazzy swing op The real ripper, een country-cover van He thinks I still care (George Jones), pittige new wave op Clock goes round, een absurde versie van Frankie Lymon's A teenager in love (hier omgedoopt tot 'A lonely alcoholic teenager in love') en diverse nummers met jaren zestig-invloeden, waarvan ik met name het door haar zelf geschreven See that girl heel aardig vind.

Maar die hutspot is tegelijk een beetje de zwakte van het album, want in deze volgorde luisteren de stijlwisselingen niet altijd lekker weg. Ik zou er drie sterren aan toekennen, maar omdat er één van de beste singles van de jaren tachtig op staat, voeg ik er graag nog een half sterretje aan toe.

De vraag is natuurlijk: is dit echt een EP? Ik vind de vermelding daarvan nergens terug op het CD-singletje dat ik afgelopen weekend voor twee kwartjes aanschafte op een rommelmarkt. En het gaat om vier nummers die ook al op haar eerder uitgebrachte debuutalbum staan, dus ook op dat gebied scoort Melissa geen punten als het gaat om toelating op deze site.
Discogs rangschikt het onder 'singles & EP's', en als je ervan uitgaat dat een geluidsdrager met vier nummers automatisch een EP genoemd mag worden, dan mag deze volgens de toelatingscriteria op de site. Maar het blijft een twijfelgevalletje.

Aan de andere kant: de inhoud en de historische waarde van deze opnamen rechtvaardigt een vermelding op deze site wat mij betreft zonder meer. Want mevrouw Etheridge voegt met deze live-uitvoeringen wel even iets toe aan de bekende studio-versies. Haar debuut blonk al uit op het gebied van gedrevenheid en gepassioneerde emotie, maar deze live-versies doen daar nog een schepje bovenop. Eninderdaad, hoewel de andere drie nummers er zeker ook mogen wezen, is Like the way I do hier inderdaad het prijsnummer. Ze weet het nunmmer tot tien minuten op te rekken zonder dat het gaat vervelen, en dat is een knappe prestatie.
Een jaar eerder was het al een redelijke hit in Nederland in de studioversie, maar deze live-release behoort toch de best verkochte EP-CD's uit de vaderlandse hitparadegeschiedenis.

Bij mijn weten uitsluitend op een CD-single verschenen en niet op vinyl. Wat mijn stelling onderstreept dat een beetje muziekliefhebber niet kan volstaan met één medium, maar meerdere afspeelmogelijkheden tot zijn beschikking moet hebben.
Misschien dat een toekomstige RSD-release daar nog eens verandering in kan brengen, want zowel de historische waarde als de speelduur rechtvaardigen de uitgave van een mooie 12 inch-plaat. Maar voorlopig ben ik al blij met het CD-singletje, dat een mooie aanvulling is op mijn CD's (en LP's want die heb ik ook) van Melissa Etheridge.

Het moet gezegd, Rhino heeft zijn best gedaan op deze verzamelaar door essentiële nummers in licentie te krijgen van Sony, Universal en het voormalige EMI (hoewel de meeste labels daarvan tegenwoordig bij Warner/Rhino zijn ondergebracht). Dat maak je bij verzamel-cd's van artiesten wel eens anders mee.
Daardoor is deze verzamelaar wel behoorlijk compleet, inclusief de jaren zestig-single Memo from Turner en het reggae-uitstapje met Peter Tosh. Zijn bijdrage aan het Jacksons nummer State of Shock ontbreekt, vermoedelijk door een onoverkomelijke rechtenkwestie van de erven van MJ.

Maar juist doordat de nummers uit alle hoeken en gaten komen, klinkt dit album een beetje als een allegaartje, waarop de matige nummers overheersen. En eigenlijk is deze verzamelaar gebaseerd op slechts vier platen plus wat zijstapjes. Waarvan alleen Wandering spirit een echt hoogwaardig album genoemd mag worden. Zelf mag ik de eerste twee platen ook graag horen, maar ik kan niet ontkennen dat ze kwalitatief niet echt overhouden en tegenwoordig nogal gedateerd klinken.

Dit is het enige album wat ik van deze dame bezit. Nancy Wilson is een jazz-legende die al sinds de jaren vijftig albums aflevert. Dit was kennelijk een poging haar opnieuw te lanceren in een meer 'contemporary' setting. Ze moet hier al dik in de veertig geweest zijn.

Haar jazz-achtergrond klinkt nog wel een beetje door in haar frasering en heel soms in de muzikale begeleiding, maar dit is toch vooral een knappe late-night plaat in het 'quiet storm' soulgenre. Duidelijk niet bedoeld voor de puristen die haar heel lang geleden waardeerden als jazz-zangeres, maar als je van goed uitgevoerde sfeersoul houdt (denk Regina Belle, Freddie Jackson, Luther Vandross), zit je hiermee goed.

Want La Wilson heeft na al die jaren nog altijd een fantastische stem, waar ze in alle opzichten totale controle over heeft. De begeleiding is ietwat gladjes, in de sfeer van de jaren tachtig, maar smaakvol gedaan en nooit overweldigend. De muzikanten, onder wie saxofonist Branford Marsalis, gitarist Paul Jackson, Jr. en percussionist Paulinho Da Costa, leveren subtiele, sfeervolle bijdragen, al kun je ook stellen dat ze zich hoorbaar inhouden.

Hoe dan ook, ze laten Nancy Wilson uitstekend tot haar recht komen. Met name de afsluiter, de Leon Russell-cover A song for you, haalt ze helemaal naar zich toe en mag van mij de boeken in als de definitieve versie van dat veel gecoverde nummer. Het album bevat twee duetten met de ook niet misselijke zanger (en acteur) Carl Anderson, en die twee vullen elkaar goed aan.

Als je Barnet dogs goed vindt, gaat deze Third Stroke je ook wel bevallen, vielip. Al was het maar vanwege de all-star cast - hierboven al aangehaald - die erop meespeelt. Maar vooral vanwege de nummers van Ballard zelf, die een uitstekende songwriter is met een goed gevoel voor catchy rockmelodieën. Ik ken niet al zijn werk, maar het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat deze tot zijn beste gerekend mag worden.

Russ Ballard - Cast The Spirit - YouTube

Ik heb zelf de originele LP, die overigens gewoon op het Epic-label staat, en niet op Renaissance. Dat laatste label verzorgde een re-release op CD, maar ik zou je aanraden die te mijden. Er is een BGO-verzamelaar die zijn eerste drie albums samenbrengt. Die is geluidstechnisch een stuk beter.

Ik zal wat het label betreft even een correctie indienen.

Ik heb deze nog op LP, maar nooit de noodzaak ervan ingezien om deze op CD te vervangen. Dat geeft eigenlijk wel aardig de status weer die dit album voor mij heeft: op zich niet onaardige poprock, die, op zichzelf beschouwd, er best mee door kan.
Maar met zo'n groepsnaam ga je natuurlijk onvermijdelijk vergelijken met het voorgaande werk. En ja, dan valt dit gewoon vies tegen. Inderdaad, het was 1983, en de uitgesponnen, veelal instrumentale tracks die Solution in de jaren zeventig maakte, kon toen echt niet meer vanwege te stoffig en oubollig.

En omdat zang nooit het sterkste punt is geweest van Solution, werd er een gastzanger bijgehaald in de vorm van voormalige Traffic-drummer (!) Jim Capaldi. Het leverde de band met het niet onaardige Runaway zowaar een bescheiden single-hit op, de enige echte die ze gehad hebben. Downhearted was de terechte tweede single, maar die flopte.

In de vorm van Move on, Bad breaks en Evil love kent dit album nog een paar aardige poprock-nummers, maar de andere nummers zijn ronduit saai. Vijf van de acht nummers die 'wel aardig zijn', dus ik twijfel tussen 2,5 en 3 sterren. Vooruit, omdat je een plaat als een op zichzelf staand werkstuk moet beschouwen zonder de context, geef ik ze het voordeel van de twijfel.

Naar aanleiding van mijn reactie op de verzamelaar 12 Gold Bars ben ik even gedoken in de achtergrond van Hold you back als single. Dat nummer ontbreekt vaak op compilaties, terwijl het altijd wel een live- en fan-favoriet is gebleven.
Wat blijkt? Het is in de UK helemaal niet op single uitgebracht, alleen in een beperkt aantal andere landen, zoals NL, Belgie en Duitsland. Volgens de entry op Wikipedia werd het alleen bij ons een top-10 hit. Dat verklaart waarom wij dat nummer nogal missen op verzamelaars, maar daar hebben ze in de UK natuurlijk minder last van.

Wiki merkt ook op dat het een dubbele A-kant was, in combinatie met Rockers rollin'. Dat klopt, zo wijst ook mijn originele vinyl-single uit, maar volgens mij was het toch vooral (om niet te zeggen: uitsluitend) Hold you back dat bij ons op de radio werd gedraaid.
De Engelstalige Wiki-entry van het album Rockin' All Over the World meldt dat behalve het titelnummer 'no other singles were issued from the album', maar wij weten natuurlijk wel beter . Toch gek eigenlijk, aangezien het tot dan toe (en ook daarna) gebruikelijk was dat er van elk Quo-album twee singles werden afgehaald.

Bijzonder, want deze box bevat dus ook opnamen die van vinylplaten zijn overgezet. In elk geval de tweede en de derde lp. Op die derde is het zelfs vrij duidelijk hoorbaar, met tikken van de plaat en al.

Maar waarschijnlijk hadden ze bij Cherry Red betere faciliteiten om vinyl over te zetten op CD dan bij jou thuis. Dat verklaart het verschil waarschijnlijk. Maar deze albums zijn duidelijk niet van de mastertapes overgezet.

Stephen Stills heeft als solist vijf topplaten achter elkaar afgeleverd? Daar kan ik me weinig bij voorstellen. De eerste twee zijn uitstekend, zijn titelloze album uit '75 is een groeiplaat, maar wel zeer behoorlijk. Maar daarna wordt het een pak minder. Als je de eerste Manassas-plaat meerekent, kom je enigszins in de buurt, maar dan nog...

Van enkele anderen die je noemt, ken ik te weinig om het te kunnen beoordelen. Bij Joni geef ik je gelijk. GG vind ik een twijfelgeval en Neil heeft bij mijn weten ook geen vijf tamelijk briljante platen achtereen afgeleverd. Wel in totaal natuurlijk, ruimschoots zelfs, maar ik vermoed dat Minneapolis hier echt doelt op een reeks platen die achtereenvolgend zijn uitgebracht. En ook dan ben ik geneigd Stevies prestatie buitengewoon te vinden, al zal hij zeker niet de enige zijn. En uiteindelijk blijft het natuurlijk ook allemaal een kwestie van individuele smaak en voorkeur. Ik heb dit bericht dan ook maar gemarkeerd als mijn persoonlijke mening...

Ik heb dit album als mp3, lang geleden gedownload van een of andere vage Russische website, waar ze - gek genoeg - dol zijn op dit soort semi-obscure Nederlandse producties. Dat blijkt ook vaak de enige manier te zijn om aan dit soort albums te komen. Als reguliere download kom je het volgens mij niet snel tegen. Ik lees uit reacties op de YouTube-clip van Mono af dat dit nummer in Rusland een grote hit was...

Ik heb deze plaat samen met dit album - ook een Cat Music-productie - samen op één CD-R gebrand van bijna tachtig minuten. Muzikaal sluit het namelijk heel aardig op elkaar aan.

De single Mono (hier in de 12 inch uitvoering) vond ik ook erg leuk destijds, vooral vanwege dat gesproken regeltje 'This record can be played on every modern lightweight pick-up. The stereo sound however can be reproduced only when stereo equipment is used'. Dat regeltje vond je midden jaren zeventig op veel platenhoezen, alleen daarom al van grote nostalgische waarde voor mij.

Het nummer Mono is met zijn dum-dum-didooda-koortjes duidelijk een parodie van Pop muzik van M, dat een half jaar eerder uitkwam. Een geslaagde parodie, dat wel, maar de rest van dit album is niet veel soeps. De tweede single Zero to zero flopte terecht. Je hoort duidelijk dat het als een grap gemaakt, maar die is uitgewerkt ruim voordat dat de toch al krappe speelduur voorbij is.

Disco njet, wodka da is een heropname van een van de laatste Catapult-singles. Het was al niet zo'n sterk nummer, maar deze verdiscode versie is nog minder. De overspannen disco-teneur speelt hier sowieso te zwaar op, en die gekke stemmetjes zijn even leuk, maar al gauw vermoeiend. Je hoort wel dat het professioneel geproduceerd is, dat kun je wel aan die jongens van Cat Music overlaten. Maar inhoudelijk stelt het niet veel voor.

Welgeteld één stem (een mager drietje) en nog geen berichten? Tja, dat zegt wel een beetje hoe er over het algemeen tegen de post-Byron jaren van Uriah Heep wordt aangekeken. Nou is dit onder de talloze verzamelaars die er in de loop der jaren van UH verschenen natuurlijk ook niet de beste en meest representatieve.

Het is dan ook een aanvulling op de oorspronkelijke, eerste Best Of van de band die in 1973 op LP verscheen. Die kreeg in 1996 een 'extended' CD-versie en toenmalig platenmaatschappij Castle zag daarin aanleiding om ook maar meteen een Best of Part 2 uit te geven, die de jaren na Byron omvat (dus vanaf 1977 tot 1990, oftewel van Firefly tot Different world, met uitzondering van het door CBS uitgegeven Equator).

Dat dat geen beste periode was, weten we allemaal wel. Het wordt geïllustreerd door het feit dat de band in deze periode maar liefst vier zangers versleet. Het albumwerk, voorzover ik het kan beoordelen, was op een enkele uitschieter na (Firefly, Abominog) wisselvallig, maar ik heb wel de indruk dat de samenstellers van deze compilatie er de aardigste nummers uitgevist hebben. Zodat dit per saldo een heel aardig beluisterbaar album is geworden. Maar als je je realiseert dat dit de bescheiden hoogtepunten zijn uit deze periode, nodigt dat niet echt uit om je nader te verdiepen in de individuele albums waaruit is geput.

Sympathy en Free me, beide gezongen door John Lawton, vind ik uitstekende melodieuze rockers, maar ook die komen niet in de buurt van het echte werk dat de band in de voorafgaande periode afleverde. Think it over van Abominog mag er ook zijn, evenals het tegen heavy metal aanleunende Free 'n' easy. Die laatste is een vreemde eend in de UH-bijt, maar had zomaar een invloed kunnen zijn voor Iron Maiden of Metallica. De live-versies zijn verschrikkelijk, zowel qua geluidskwaliteit als uitvoering. Naarmate deze compilatie vordert, daalt het peil, al is de enige cover Argent's Hold your head up) dan wel weer heel aardig gedaan. Al blijf ik het origineel beter vinden.

Voor wie het niet wist: Uriah Heep zou zich op een zeer opmerkelijke wijze herstellen van deze magere periode. Beluister eens het studiowerk vanaf Sea of light (1995), daar zit geen slecht album tussen. Hun laatste, Living the dream, vind ik zelfs een van hun beste albums.