menu

Hier kun je zien welke berichten gaucho als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dire Straits - Making Movies (1980)

3,5
Hakuna schreef:
Uiteraard luister ik deze CD vanaf de eerste Blue Swirl uitgave op Vertigo, dat luisterd voor mij toch wat lekkerder dan al die remasters die heden ten dagen te verkrijgen zijn.

Nou, ik ben wel zo'n liefhebber van dit album dat ik zowel de originele swirl-CD als de remaster heb, maar ik hoor, behalve een iets hoger overall-volume, weinig verschil tussen die twee. Eigenlijk zonde om beide versies te bezitten, maar ik laat het maar zo.

Vanavond - vrouw en kinderen het huis uit, zodat het volume open kan - de originele Vertigo LP weer eens op de draaitafel gelegd en die bevestigt wat anderen hier ook al melden: geluidstechnisch is dit een fantastische opname. Vooral de nummers op kant 1 zijn heerlijk in balans, zeker als drummer Pick Withers in nummers als Romeo & Juliet en Skateaway stevig inzet tijdens de refreinen. Valt me bij het draaien van dit album trouwens op dat Dire Straits een stuk minder speels en uitgebalanceerd klinkt nadat Pick Withers de drumkit verlaten heeft. Wat een heerlijke fills heeft die man op die eerste drie platen neergelegd.

Ik vind dit overigens niet het beste DS-album, dat blijft voor mij toch het uiterst sfeervolle debuut. Het had misschien anders gelegen als ze de kwaliteit van kant 1 hadden doorgetrokken naar kant 2. Maar nee, na de eerste drie nummers, die stuk voor stuk vijf sterren waard zijn, zakt deze plaat op kant 2 nogal in: twee nummers in de categorie 'wel aardig' (Les Boys, Hand in hand) en twee eendimensionale rocknummers die me gewoon weinig doen. Het is dat de piano van E Street Band-lid Roy Bittan die nummers nog wat verlevendigt, maar anders... Juist in die nummers klinkt al het stadiongeluid door waar Dire Straits grote successen mee zou gaan behalen, maar dat mij niet echt aanspreekt.

Kortom: Kant 1 = 5 sterren, kant 2 = 2,5 ster. Ik rond het af naar een totaalscore van 3,5.

Gerry Rafferty & Stealers Wheel - Master Series (1997)

Platenmaatschappijen rijden wel vaker een scheve schaats als het gaat om het samenstellen van verzamelaars. Maar zo scheef als bij deze heb ik het nog maar zelden meegemaakt...

Op papier klinkt het natuurlijk goed: zet het mooiste van zowel Stealers Wheel als Gerry Rafferty solo op 1 schijfje en gooi dat op de markt in de hoop dat de massa erin trapt. En hoewel de bekendste nummers van Stealers Wheel er allemaal wel zo'n beetje op staan, zal ook 'de massa' meteen in de gaten hebben dat Baker street - veruit de belangrijkste solo-single van Gerry Rafferty - hier ontbreekt.

Hoe zit dat dan precies? Platenmaatschappij Universal beschikt weliswaar over de rechten van de Stealers Wheel-albums (die destijds op A&M verschenen), maar niet over het solo-werk van Rafferty (oorspronkelijk uitgebracht door United Artists/Liberty = EMI = tegenwoordig Warner Brothers).
Oh wacht, moeten ze gedacht hebben: Gerry Rafferty heeft in de jaren tachtig een keer een album uitgebracht op het aan Universal gelieerde Polydor-label. Als we ruim de helft van de nummers van dat album (North and South, 1988) nou combineren met het beste/bekendste van Stealers Wheel, dan hebben we toch een mooie verzamelaar die iets toevoegt aan wat er al op de markt is?

Niet dus. Wat je krijgt is een gemakzuchtig en zeer onevenwichtig samengesteld schijfje waarin de nummers uit die verschillende bronnen ook nog eens door elkaar worden gehusseld. Geluidstechnisch past het open en ruimtelijke geproduceerde jaren tachtig-album totaal niet bij het wat doffe, ingeblikte jaren zeventig-geluid van de Stealers Wheel-platen. Het enige pluspunt - niet het minst belangrijke overigens - is dat de nummers over de hele linie erg sterk zijn.

Een rare compilatie, kortom, die zo'n vijftien jaar later op de driedubbel-CD Collected nog eens dunnetjes - hoewel: veel beter - overgedaan werd. En ditmaal stak Universal er wat meer tijd en moeite in door ook te putten uit de EMI-catalogus van Rafferty solo.

Tja, ik heb dit schijfje uit de kringloopwinkel opgepikt en vond het als liefhebber van zowel SW als Rafferty wel een aardige curiositeit. Ik had nog een klein beetje hoop dat het schijfje misschien de nogal afwijkende single-versie zou bevatten van Everything will turn out fine, die nog nooit eerder op CD is verschenen, maar helaas... We moeten het doen met een 'new mix' van het slotnummer. Maar op het eerste gezicht hoor ik geen verschil.

Dames en heren van Universal, als u meeleest, doe dan eens iets echt origineels met het werk van Stealers Wheel en aanverwanten. Breng bijvoorbeeld de drie reguliere A&M albums eens gewoon uit op A&M, want de enige versies die daarvan ooit op CD werden uitgebracht (door het Lemon-label) klinken nogal vlak, en het laatste album in die versie is zelfs hoorbaar overgezet van een LP. En voeg dan meteen die single-mix van Everything will turn out fine er als bonustrack aan toe.

Of nog gekker: breng de beide obscure solo-albums van Rafferty's compaan Joe Egan eindelijk eens uit op CD. Tja, platenmaatschappijen en fans die het beter denken te weten - het zal wel nooit echt wat worden tussen die twee

Status Quo - Rockin' All Over the World (1977)

Naar aanleiding van mijn reactie op de verzamelaar 12 Gold Bars ben ik even gedoken in de achtergrond van Hold you back als single. Dat nummer ontbreekt vaak op compilaties, terwijl het altijd wel een live- en fan-favoriet is gebleven.
Wat blijkt? Het is in de UK helemaal niet op single uitgebracht, alleen in een beperkt aantal andere landen, zoals NL, Belgie en Duitsland. Volgens de entry op Wikipedia werd het alleen bij ons een top-10 hit. Dat verklaart waarom wij dat nummer nogal missen op verzamelaars, maar daar hebben ze in de UK natuurlijk minder last van.

Wiki merkt ook op dat het een dubbele A-kant was, in combinatie met Rockers rollin'. Dat klopt, zo wijst ook mijn originele vinyl-single uit, maar volgens mij was het toch vooral (om niet te zeggen: uitsluitend) Hold you back dat bij ons op de radio werd gedraaid.
De Engelstalige Wiki-entry van het album Rockin' All Over the World meldt dat behalve het titelnummer 'no other singles were issued from the album', maar wij weten natuurlijk wel beter . Toch gek eigenlijk, aangezien het tot dan toe (en ook daarna) gebruikelijk was dat er van elk Quo-album twee singles werden afgehaald.

The Monotones - The Monotones (1980)

2,0
Ik heb dit album als mp3, lang geleden gedownload van een of andere vage Russische website, waar ze - gek genoeg - dol zijn op dit soort semi-obscure Nederlandse producties. Dat blijkt ook vaak de enige manier te zijn om aan dit soort albums te komen. Als reguliere download kom je het volgens mij niet snel tegen. Ik lees uit reacties op de YouTube-clip van Mono af dat dit nummer in Rusland een grote hit was...

Ik heb deze plaat samen met dit album - ook een Cat Music-productie - samen op één CD-R gebrand van bijna tachtig minuten. Muzikaal sluit het namelijk heel aardig op elkaar aan.

De single Mono (hier in de 12 inch uitvoering) vond ik ook erg leuk destijds, vooral vanwege dat gesproken regeltje 'This record can be played on every modern lightweight pick-up. The stereo sound however can be reproduced only when stereo equipment is used'. Dat regeltje vond je midden jaren zeventig op veel platenhoezen, alleen daarom al van grote nostalgische waarde voor mij.

Het nummer Mono is met zijn dum-dum-didooda-koortjes duidelijk een parodie van Pop muzik van M, dat een half jaar eerder uitkwam. Een geslaagde parodie, dat wel, maar de rest van dit album is niet veel soeps. De tweede single Zero to zero flopte terecht. Je hoort duidelijk dat het als een grap gemaakt, maar die is uitgewerkt ruim voordat dat de toch al krappe speelduur voorbij is.

Disco njet, wodka da is een heropname van een van de laatste Catapult-singles. Het was al niet zo'n sterk nummer, maar deze verdiscode versie is nog minder. De overspannen disco-teneur speelt hier sowieso te zwaar op, en die gekke stemmetjes zijn even leuk, maar al gauw vermoeiend. Je hoort wel dat het professioneel geproduceerd is, dat kun je wel aan die jongens van Cat Music overlaten. Maar inhoudelijk stelt het niet veel voor.