Hier kun je zien welke berichten stoepkrijt als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
De heren van Orchestral Manoeuvres in the Dark zijn grote namen in de wereld van de synthpop. Dat komt goed uit. Ik beschouw mezelf namelijk als synthpopliefhebber en het toeval wil dat OMD net een nieuw album heeft uitgebracht. Helaas is dit niet de synthpop waar ik op had gehoopt. Dat komt deels door het feit dat ik nog niet zo thuis ben in dit genre als ik zou willen, maar ook deels door het feit dat ik nu eenmaal liever wat donkerdere en melancholischere klanken hoor.
De synthpop op dit album is mij allemaal wat te vrolijk en te luchtig. Natuurlijk zijn er ook bastonen aanwezig, maar die delven helaas iets te vaak het onderspit. Gelukkig hoeft synthpop niet per se rauw en somber te zijn om goed te klinken.
English Electric bewijst dat. Dit album bevat een hoop erg melodieuze songs, met melodieën die simpelweg heel prettig klinken. En die melodieën worden stuk voor stuk gedragen door synthesizers. De intro van Kissing the Machine klonk in eerste instantie wel erg goedkoop, maar is wel verdomd aanstekelijk. Dan kan ik uiteindelijk niet anders dan daar gewoon van genieten.
De sfeer die dit album uitademt is rustgevend met een vrolijke ondertoon. English Electric is tekstueel niet per se vrolijk, maar zo klinkt de muziek wel. Misschien dat dit album daarom de laatste dagen met de temperatuur en het aantal zonuren is meegegroeid?
Nummers als Kissing the Machine en Dresden laten die vrolijkheid en blijheid goed horen, terwijl Night Café en Metroland juist een heel rustgevende sfeer uitademen. De lengte van het nummer Metroland draagt daar alleen maar aan bij en is absoluut niet storend. Sterker nog, ik vind het heerlijk, zo'n lang uitgesponnen nummer dat zonder veel te vernieuwen toch continu interessant blijft.
Niet ieder nummer op English Electric is even sterk. Stay with Me vind ik nogal een druilerig nummer met een vrij slappe tekst. Final Song is tekstueel dan weer wel mooi, maar de muziek pakt me totaal niet. Dit nummer mist de spanning die donkere synthesizertonen kunnen brengen (zoals zoveel nummers op dit album), maar hier wordt dat niet gecompenseerd door een leuke melodie.
Ook de drie 'interludes' doen me niet veel. Please Remain Seated en Decimal zijn ronduit irritant en Atomic Ranch heeft te weinig om het lijf en duurt te lang. Gelukkig zie ik dit gemakkelijk door de vingers, omdat deze vier minuten 'muziek' bijdragen aan het erg mooi uitgewerkte concept.
English Electric is drie kwartier heerlijke synthpop. Vooral de eerste helft van het album vind ik sterk. De venijnige elektronica in The Future Will Be Silent en de prachtige koortjes in Our System zijn twee van de hoogtepunten. Vanaf Kissing the Machine zakt het een beetje in, maar gelukkig pompt Dresden nog een flinke stoot extra energie in dit album. Mede door het mooie concept beloon ik English Electric met een royale 4 sterren.
In vergelijking met de opvolger (Summer Skin) bevat deze ep wat meer folk. Daarnaast kabbelt het wat meer. Dat kan erg mooi zijn, maar in een paar nummers (The Dreamers, Pasture) wordt het daardoor net iets te saai. Toch is ook Imagine Mountains een prachtige ep.
Winter Breaks is het vlotste en daardoor toegankelijkste nummer en - mede daardoor - naar mijn mening ook de beste. Bony Weather en Lady Burn zijn ook wonderschone liedjes en weten het niveau van Summer Skin knap te benaderen. Lady Burn tekent bovendien voor het mooiste stukje muziek op deze hele ep (het intro en eerste couplet), maar houdt dat niveau helaas niet het hele nummer vast. Geen schande, hoor.
Zoals gezegd zijn The Dreamers en Pastures wat eentoniger en kabbelen die iets te lang voort op hetzelfde deuntje, maar dat neemt niet weg dat het nog steeds goede liedjes zijn. Gelukkig heeft Oscar and the Wolf met Bony Weather een goede afsluiter gekozen, een nummer waar niets op aan te merken valt.
Summer Skin vind ik fenomenaal goed, dus het is niet helemaal eerlijk op deze ep daaraan te spiegelen. Laat ik dat dan ook maar niet doen en gewoon concluderen dat Imagine Mountains een erg sterke debuut-ep is met vijf gevoelige folkliedjes. Stuk voor stuk kort, maar krachtig.