Heerlijk relaxte en lome muziek, fijn voor een lange zomeravond in de achtertuin of voor een zonnige middag op de festivalweide. Soms bijna over-the-top gitaarporno, soms ingetogen en gevoelig. Notion valt in die laatste categorie en doet me aan Daughter denken. Een groter compliment kun je van mij bijna niet krijgen.
Jungle is echter het beste en meest complete liedje met een drive waar je u tegen zegt. De andere nummers leunen veel meer op de sfeer die ze neerzetten en die zijn voor mij dan ook bepalend voor het geluid van deze Notion EP. Synergy en Gemini zetten de toon, Big Smoke zorgt voor de epische finale. Het woord 'trip' is zelden zo van toepassing geweest als op deze ep.

Toen ik I Don't Want Love voor het eerst hoorde had ik eigenlijk al een donkerbruin vermoeden dat dit album me wel zou bevallen. En dat vermoeden blijkt te kloppen!

Dit album heeft me vrij snel in zijn/haar greep gekregen, terwijl me dat niet vaak overkomt. Het eerste deel van het album is betoverend. Rustige, ingetogen nummers met stuk voor stuk goede teksten. Met No Widows als voorlopig (tekstueel) hoogtepunt. Ook het redelijk saaie en eentonige Rolled Together vind ik mooi. Op de een of ander manier werkt het langzame ritme en de herhaling een gevoel van rust over me af. Dit nummer heeft een ontspannende werking.

De tweede helft van dit album is helaas een stuk minder betoverend...

Every Night My Teeth Are Falling Out vind ik nog wél een leuk nummer. Wat meer up-tempo dan de voorgaande nummers, catchy en ook weer met een goede en leuke tekst. Elke keer als ik naar dit nummer luister kijk ik weer uit naar de zin: One dumb night two bad decisions don’t divide to cancel out.

Het trio Tiptoe/Hounds/Corsicana weet me maar niet te boeien. Die laatste is nog wel een aardig nummer (hoewel ik vind dat de verhouding tekst/instrumentaal te veel naar het instrumentele gaat), maar in combinatie met die andere twee nummers is dit een kwestie van 10 minuten dorbijten. Hounds is een te sloom nummer om me te kunnen boeien.

Gelukkig komt er dan nog een magistraal slotnummer!

Putting the Dog to Sleep is een van de beste nummers die ik dit jaar heb gehoord. De tekst is schitterend en de lange outro kan me niet lang genoeg duren. Dit numnmer is één brok emotie. Vooral in de laatste regels hoor en voel ik die emotie: Put your trust in me, I’m not gonna die alone, I don’t think so...

Aan alle goeds komt een keer een eind, dus ook aan dit nummer.

Over de gehele linie vind ik Burst Apart een goed album, met vooral een hele sterke opener en sluiter. Zowel muzikaal, vocaal als tekstueel zit dit album heel goed in elkaar. Ik zou dan ook graag een (erg) hoge beoordeling willen geven, maar er zijn drie dingen die me daarvan weerhouden. Te weten nummers 7, 8 en 9. Ik hoop dat ik die nummers (na veel luisteren) alsnog wat meer ga waarderen, want dan zit er misschien nog een hoger cijfer in. Voorlopig hou ik het bij 4 sterren.

PS: In mijn recensie heb ik nog geen plaatst vrijgemaakt voor French Exit, nota bene een van mijn favorieten! Waarom? Niet omdat het zo'n mooi betoverend liedje is. Ook niet omdat de tekst me zo intrigeert. Het is de aanstekelijke melodie. Dit nummer heeft het meest aanstekelijke deuntje van het hele album en ik kan er maar geen genoeg van krijgen. French Exit is gewoon een lekker nummer. Punt.

Script of the Bridge is zo'n album waarvan ieder nummer gewoon goed klinkt. Natuurlijk is niet ieder nummer even goed, maar wel haalt ieder nummer een niveau dat hoog genoeg is om mij ook afzonderlijk van de rest te kunnen boeien. Dat lukt hier uitstekend en alleen daardoor kan dit album al bijna niet meer stuk.

Script of the Bridge is zo'n album waarvan je maar moeilijk favoriete nummers kunt aanwijzer. Er zijn te veel nummers die een (te) hoog niveau halen en elkaar maar weinig ontlopen. Welke nummers favoriet zijn hangt daarom deels van mijn stemming af. In een melancholische bui zal ik voor Second Skin en Less Than Human kiezen, in een rockbui zijn dat Don't Fall en Paper Tigers en in een dromerige bui ga ik zonder twijfel voor View from a Hill. Zelfs als ik wat meer zin heb in wat luchtigere popmuziek kom ik hier aan mijn trekken met As High As You Can Go en Up the Down Escalator.

Hierdoor lijkt dit misschien een erg gevarieerd album, maar dat is niet helemaal waar. Script of the Bridge is gewoon post-punk, 57 minuten lang. Post-punk die (erg) aangenaam klinkt en voorzien is van sterke teksten. In dat opzicht doet deze band me aan The Sound denken. Bovendien houdt Mark Burgess zich vocaal ook goed staande. Zijn stem ligt me wel, al is het overduidelijk dat hij geen echte zangstem heeft. Dat kwam in de jaren '80 echter wel vaker voor en hoorde misschien ook wel een beetje bij die tijd. Daar maak ik me dus niet druk om.

Ik ben erg te spreken over dit album, maar toch heb ik nog wat te zeuren: Dit album piekt te vroeg. De eerste helft van dit album is zó veel beter dan de tweede dat het album bijna als een nachtkaars lijkt uit te gaan. Pleasure and Pain en As High As You Can Go vind ik duidelijk zwakker dan de andere nummers van dit album en die halen het niveau flink omlaag. Dit niveau herstelt zich nog wel enigszins en dit album eindigt prachtig met View from a Hill, maar een meer uitgebalanceerde trackvolgorde had dit album vast geen slecht gedaan. Jammer, maar het is geen ramp.

Dit debuutalbum van The Chameleons is post-punk op zijn best en op zijn puurst. Soms met een vleugje melancholie, soms recht-toe-recht-aan. Altijd met goede teksten en altijd met het typische jaren '80-stemgeluid van Mark Burgess. Script of the Bridge smaakt naar meer.

Er zijn genoeg bands die op hun comebackalbum nogal geforceerd fris en modern proberen te klinken, terwijl hun oude, versleten zangstemmen zich daar eigenlijk niet meer voor lenen. Ik was daarom bang dat dat hier ook het geval zou zijn. Nu heb ik begrepen dat The Chills ook in de jaren '80 en '90 al fris en poppy klonken, dus in principe zouden ze het in de vingers moeten hebben om nóg zo'n album af te leveren. Dat bleek te kloppen.

Silver Bullets klinkt luchtig, zomers en aanstekelijk. Persoonlijk houd ik niet zo van al te poppy rockliedjes zoals deze, maar toch vind ik hun sound wel wat prettigs hebben. Poppy hoeft niet altijd goedkoop te klinken en zo klinkt The Chills hier zeker niet. Er hangt ook een fijn ontspannen sfeertje om de muziek dat me wel bevalt.
Toch is dit niet helemaal mijn soort muziek. Daarvoor is het allemaal wat te luchtig, te braaf en te eentonig. Ik mis de elementen die een liedje écht aanstekelijk kunnen maken: een fijne gitaarhook, een uithaal van de zanger of een oorstrelende melodielijn. Ik zeg niet dat dit geen van allen is terug te horen op dit album, maar naar mijn smaak allemaal in te geringe mate.
Goede melodielijnen zijn essentieel voor een geslaagd popalbum, maar op enkele uitzonderingen na (Warm Waveform, When the Poor Can Reach the Moon en Aurora Corona; niet toevallig mijn drie favorieten) weten de liedjes op dit album me niet echt te pakken. Catchy zijn ze allemaal en makkelijk mee te zingen zijn ze ook, maar blijkbaar ben ik niet erg vatbaar voor Chills-pop.

Voor een album dat ik met mijn volle aandacht wil beluisteren weet Silver Bullets niet voldoende te boeien. Misschien is dit daarom wel de perfecte achtergrondmuziek. De vrolijke noten dringen toch wel tot me door, zonder dat ik op de inhoud of kwaliteit van de liedjes hoef te letten. Na drie kwartier Silver Bullets op de achtergrond heb ik weliswaar weinig memorabels gehoord, maar toch houd ik er iedere keer best een prettig gevoel aan over.

Amerikaanse indie, dat kan heel verkeerd uitpakken. Ik ken voorbeelden van veel te hip aandoende indierock zonder scherpe randjes, zonder degelijke riffs en met vervelende nasale stemmen. Slappe hap dus. Dat was mijn doemscenario bij deze plaat, maar dat scenario is niet uitgekomen. Alleen op het nasale stemgeluid scoort The Dismemberment Plan een vol punt.

Emergency & I is een echt rockalbum met spannende composities, interessante teksten en originele wendingen. Aan scherpe randjes geen gebrek. Met ‘echte’ rock bedoel ik stevig gitaarwerk, een goed volume en een soms grungy en punky sound. Met spannende composities bedoel ik onder andere de songstructuren (die zelden couplet-refrein-couplet-refrein-bridge-refrein volgen), de geregeld tegendraadse ritmes (de vierkwartmaat is hier geen vanzelfsprekendheid) of de gelaagdheid en drukte aan geluiden. Een ander voorbeeldje dat me is opgevallen is dat ieder refrein in You Are Invited een andere instrumentatie heeft. Er zijn nog veel meer details te noemen en daar houd ik van.

Wat ik ook erg fijn vind zijn de soms bizar catchy zanglijnen. Niet alle melodieën en zangpartijen zijn even makkelijk meezingbaar, daarvoor zijn ze soms gewoon te snel, te moeilijk of te tegendraads. Er zijn echter genoeg voorbeelden van passages die perfect mee te zingen zijn. What Do You Want Me To Say is echt heerlijk om mee te brullen, net als You Are Invited. En Back and Forth ook wel.

Minpuntje: Soms is het allemaal nét wat te veel van het goede. Af en toe wordt het gewoon te rommelig en chaotisch of te geforceerd tegendraads. I Love A Magician is echt te ver doorgeslagen en voelt als een slecht geslaagde poging om lekker dwars te zijn. Girl O’Clock is ook een voorbeeld, terwijl Gyroscope en Memory Machine nog net aan de goede kant van de lijn weten te blijven.
Een ander minpuntje zijn de liedjes zonder pit. Ze zijn schaars, maar ze zijn er (Spider in the Snow, The Jitters) en ze halen de vaart er behoorlijk uit.

Over de gehele linie is Emergency & I een behoorlijk stabiel album dat creativiteit en speelsheid combineert met aanstekelijkheid én een lekkere partij rockmuziek. Dat beloon ik met een ruime voldoende. Dat er geen hogere score in zit komt door het ontbreken kan échte toppers die me naar de repeatknop doen grijpen.

Kennismaken met een nieuw genre is altijd leuk. Ook als het black metal betreft en daardoor veel tijd en inspanning kost. Al Azif was een flinke kluif, maar uiteindelijk ben ik er toch voor gezwicht. Al is het ook weer niet zo geweldig als ik eigenlijk had gehoopt.

Op dit album staat één geweldig nummer, één zwak nummer en een aantal redelijk tot goede nummers. Van die laatste categorie kan ik best genieten, mits ik me er goed op concentreer. Het zal waarschijnlijk komen, doordat ik nog niet echt vertrouwd ben met dit genre, want als ik dit als achtergrondmuziek opzet krijg ik er helemaal niks van mee. En dan vind ik er geen bal aan. Individueel vind ik de meeste nummers dus wel goed, maar het hele album is me eigenlijk een wat te lange zit. Bovendien vind ik er ook wat te weinig variatie in zitten.

Rue d'Auseil is mijn favoriete nummer en daar kan ik gegarandeerd onder elke omstandigheid van genieten. Het is onheilspellend en donker, maar toch continu melodieus. Na een minuut of zes komt er een prachtig rustmoment (zulke ingetogenheid kom je op dit album nergens tegen) en daarna (vanaf 7 minuten precies) begint het slotstuk van het nummer. Dit is niet alleen het hoogtepunt van Rue d'Auseil, maar ook van het hele album.
Visions of R'Iyeh is als enige nummer op dit album een duidelijk geheel en dat bevalt me wel. In dit nummer zit wat meer lijn dan de rest en dat vind ik prettig. Het krijgt geen kans om langdradig te worden en klinkt bovendien gewoon erg lekker.
Ook het slotnummer spreekt me aan. Het langgerekte intro bouwt mooi op en legt een goede fundering voor het nummer. Vervolgens wordt dit nummer een aaneenschakeling van losse stukjes muziek (zo komt het op mij over) en dat gebeurt vaker op dit album. Eigenlijk vind ik het een zwaktebod, omdat de band geen 'compleet' nummer weet te schrijven, maar My Love for the Stars komt er mee weg. Want dit nummer klinkt toch nét even beter dan bijvoorbeeld Al Azif of Jonas.

De andere drie nummers zal ik niet zo snel uit vrije wil luisteren. Niet omdat het slechte nummers zijn, maar omdat ze net wat te zwak zijn om me onvoorwaardelijk te kunnen boeien. Al Azif zit goed in elkaar, maar springt voor mij wat te vaak van de hak op de tak. Het lijkt een bijeenraapsel van losse stukjes muziek die op een slordige manier aan elkaar gelast zijn. Het komt daardoor wat gemakzuchtig over.
The Truth is in principe ook best mooi, maar is over de gehele lengte wat te saai. Datzelfde geldt voor Jonas. Jonas vind ik echter nog zwakker en is het enige nummer van Al Azif dat ik zwak vind. Een hoop kabaal, waar maar weinig lijn of melodie in zit.

Bij vlagen is Al Azif heerlijk, bij vlagen is het ook saai en langdradig. Als ik mijn aandacht erbij weet te houden blijken de mooie momenten te overheersen en dan is dit best een goed album. Het feit dat dit album zonder concentratie niet goed tot zijn recht komt, maakt het voor mij wel ontoegankelijk. Daardoor is dit geen album wat ik makkelijk op zal zetten, tenzij ik ervoor in de stemming ben. Desondanks 3,5 sterren voor dit debuut.

Als ik de albumhoes bekijk en de genres soul, R&B en hiphop voorbij zie komen vrees ik voor het ergste. Ik ben toch veel te blank voor dit soort muziek? Oké, hiphop kan ik op zijn tijd best hebben – al is dat op dit album eigenlijk ver te zoeken – maar die andere genres trekken me totaal niet. Toch ben ik dit album zo onbevooroordeeld mogelijk gaan luisteren en ik werd zowaar positief verrast.

Ego Death begint ontzettend fris en toegankelijk. Get Away is een lekkere binnenkomer en daarna volgt nog een aantal zeer aanstekelijke liedjes zoals Under Control, Go With It en Just Sayin’. De sterke melodieën en fraaie zang – die lang niet zo overdreven en geforceerd klinkt als ik had gevreesd – weten me écht te pakken. Het is wel jammer dat er wat vervelende passages tussen staan zoals de bijdrage van Vic Mensa en het saaie I Tried.
Dit zou ik geen R&B noemen, dit is pure popmuziek met een vleugje soul in de zangpartijen. Verrassend aangenaam toch wel. Toch moet ik eerlijk bekennen dat het hele sfeertje om die liedjes heen me niet echt aanstaat.

Girl is ook nog best aardig, daarna neemt The Internet een afslag waar ik liever op dezelfde weg rechtdoor was gegaan. De muziek gaat meer en meer lijken op dat wat je op basis van de albumhoes zou verwachten. Amerikaanser, meer invloeden van R&B en hiphop. De frisse popliedjes zijn ineens ver te zoeken.
De songs zitten weliswaar goed in elkaar en over de composities lijkt goed te zijn nagedacht, maar de liedjes spreken me niet meer aan. De dik aangezette R&B-sound gaat meer en meer overheersen, precies waar ik op voorhand zo bang voor was. Af en toe komt er nog een leuke passage voorbij zoals de eerste helft van Something’s Missing en het outro van Penthouse Cloud, maar het begint toch een vervelend lange zit te worden.

Dit soort muziek is gewoon niet voor mij weggelegd. Natuurlijk kun je aan ieder genre wennen en moet je het misschien ‘leren luisteren’, maar op dit moment ben ik hier in ieder geval totaal nog niet aan toe. Of ik dat ooit zal worden is maar zeer de vraag.
Toch heeft The Internet me hier bij vlagen positief verrast door een aantal frisse popsongs (Just Sayin’ vind ik echt goed) en de fraaie zang. Conclusie: Niet mijn ding, toch een waardevolle ontdekking.

Het valt me op dat The Killers op Wonderful Wonderful wat meer keyboards uit de kast hebben getrokken. In sommige liedjes passen ze die heel smaakvol in (The Man of Tyson vs. Douglas), maar soms klinkt het helaas ook wat goedkoop, zoals bijvoorbeeld in Rut.

Het songmateriaal vind ik wisselvallig. Rut is inspiratieloze en slappe pop, Some Kind of Love is te klef voor woorden en The Calling is in alles een kloon van de latere Depeche Mode. Wel een aardig liedje overigens. Een goede middenmoter binnen dit album, een lage middenmoter binnen het hele oeuvre van The Killers. Van dat niveau zijn er wel meer liedjes te vinden op dit album. Life to Come en Out of My Mind reken ik bijvoorbeeld ook tot die categorie.

Uitschieters zijn er ook: De singles The Man en Run for Cover (tevens de stevigst rockende songs) en Tyson vs. Douglas met zeer poppy, maar goed uitgewerkte melodielijnen. Ook het titel- en openingsnummer verdient het om in het zonnetje gezet te worden. Ik vind het dapper dat de heren zo'n atypisch nummer als promosingle uitbrengen en er ook nog eens hun album mee openen. Ze zijn blijkbaar toch niet alleen maar commercieel ingesteld.

Het niveau van Hot Fuss zal deze band waarschijnlijk nooit meer gaan halen en ik betwijfel zelfs of ze ooit nog een consistent album gaan schrijven. Goede singles maken kunnen ze nog altijd wel, dus laat ik daar dan maar van genieten.

Op deze verzamelaar is goed te horen hoe ver hun muziek is afgedwaald van de gothic rock waar het ooit mee begon. Door de omgekeerde chronologische volgorde wordt afgetrapt met een hoop ontzettend stevige rocksongs. De term hardrock komt eerder in me op dan gothic rock. Niet dat dat een slechte zaak is, want de singles van Floodland vind ik allemaal verrukkelijk, net als Vision Thing en More. Het maakt dit album helaas wel wat eentonig.

Under the Gun en Body and Soul zijn voor mij nieuwe nummers. De albumopener vind ik erg fijn, maar het slotnummer weet me voorlopig nog niet te boeien. De rest van de nummers kende ik al en vind ik over het algemeen wel goed. Alleen op Detonation Boulevard en Doctor Jeep zit ik niet te wachten. Gelukkig gaat het niveau daarna flink omhoog en sluit het album (op Body and Soul na) prima af.

Ik kwam dit album tweedehands tegen op een beurs en ik ben blij dat ik hem heb meegenomen. Zonde dat hij na This Corrosion niet meer fatsoenlijk afspeelt... (Maar stiekem vind ik dat het perfecte punt om deze samenvatting van The Sisters' hardrockperiode mee af te sluiten.)

De ep's Alice en Temple of Love vind ik allebei behoorlijk goed. De nummers zijn over het algemeen vrij vlot en stevig en de titelnummers behoren tot het beste dat de band gemaakt heeft.
The Reptile House bevat totaal andere muziek en is veel zwartgalliger dan de rest van het album. Als op zichzelf staande ep kan ik hier de schoonheid wel van inzien, maar dan moet ik er wel goed voor gaan zitten. Ingeklemd tussen 1969 en Temple of Love komen deze nummers helaas niet echt tot hun recht.
The Damage Done (de ep) bevat twee leuke liedjes, maar die hebben eigenlijk weinig om het lijf.

De muziek op deze verzamelaar is redelijk tot zeer goed, maar het is jammer dat deze ep's op zo'n onlogische en ongemakkelijke manier aan elkaar geplakt zijn.

Maar voordat ik te negatief wordt: Hier staan natuurlijk genoeg verrukkelijke nummers op! Alice, Floorshow, Temple of Love, Heartland en Body Electric steken er voor mij bovenuit.

Goed in het gehoor liggende alternatieve rock met een post-punkinslag. De singles Lunatic en On the TV bliezen me van mijn sokken, zó lekker vond ik ze. De hele eerste helft van dit album gaat eigenlijk in hetzelfde spoor mee. Helft numero twee is helaas wat minder enerverend. Ik krijg regelmatig het gevoel naar een jong bandje te luisteren dat op zijn debuut nog even wat makkelijke deuntjes uitprobeert om de komende jaren wat meer diepgang en experiment op te gaan zoeken. The Slow Readers Club is echter al drie albums onderweg en de bandleden zien er niet uit als jonge broekies. Hun muziek zal daarom waarschijnlijk altijd zo speels blijven als hij hier is en dat stapje extra zit er niet in. Een 4,5 is daarom te hoog gegrepen, maar 4 sterren verdient een verslavende plaat als deze absoluut.

Het werd me al vrij snel duidelijk dat All Fall Down het niveau van The Sound's twee vorige albums niet bij kon benen. Hoe kon het ook anders. Jeopardy en From the Lions Mouth zijn niet de minste albums en als opvolger rest je dan een hele ondankbare taak: Dat proberen te overtreffen. Waarschijnlijk had deze band zelf ook al in de gaten dat dát niet zou gaan lukken en dus hebben ze het maar over een andere boeg gegooid.

Die 'andere boeg' klinkt misschien een beetje vreemd, want ook op dit album klinkt The Sound nog steeds als The Sound. Ik doel op het feit dat All Fall Down lichter verteerbaar is dan hun eerdere werk. Het gros van de nummers op dit album heeft een wat vrolijkere toon, is wat aanstekelijker dan ik van The Sound gewend ben en vermijdt 'gewichtige' onderwerpen als oorlog, dood en kernwapens. Dit gaat natuurlijk niet voor alle nummers op, maar geldt zeker wél voor de prijsnummers van dit album.

Een andere element dat bijdraagt aan die 'andere boeg' is de piano. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een piano te hebben gehoord in een nummer van The Sound (correct me if I'm wrong) en op dit album hoor je die bijna in ieder nummer terug. Waar de meeste artiesten in de jaren '80 hevig gebruik maakten van synthesizers, kiezen Borland en co voor de akoestische variant. Een keuze die goed uitpakt en dit album zo een duwtje in de goede richting geeft: Richting een nieuw geluid.

In het titelnummer lijkt er nog helemaal geen sprake van een nieuw geluid. Een ouderwets donker nummer met het authentieke geluid van The Sound. Dit nummer had dan ook niet misstaan op hun vorige albums.
Vanaf Party of the Mind wordt al snel duidelijk dat deze band is veranderd. Dit is zonder twijfel het vrolijkste nummer van dit album, mede dankzij de piano. Atypisch kun je dit nummer echter ook weer niet noemen, want het geluid van zanger Adrian Borland blijft o zo herkenbaar en vertrouwd. The Sound blijft The Sound, wat er ook gebeurd.
Met Monument en Where the Love Is volgen al snel twee andere nummers die breken met de oude Sound: Twee rustige en ingetogen liedjes over de liefde. Liefde? Ja, liefde! Alweer een geslaagd experiment. Allebei zijn ze prachtig, maar Monument is zelfs zo prachtig dat het een van mijn favoriete Sound-nummers is. De tekst is schitterend en wordt perfect voorgedragen. Wat een gevoel heeft Borland in zijn stem!

De tweede helft van dit album vind ik meteen een pak minder sterk. Dat is geen schande, want de eerste 5 nummers (enige uitzondering is In Suspense) zijn natuurlijk wel erg goed. Toch had ik graag een wat betere verdeling gezien, want mijn aandacht begint toch langzaam weg te zakken.
Song and Dance is weer ouderwets onheilspellend, terwijl Calling the New Tune en Red Paint allebei redelijk vlotte nummers zijn met een pakkende melodie. Misschien moet ik het maar gewoon mainstream noemen. Daardoor is het best prettig om ernaar te luisteren, zonder dat het echt een voldaan gevoel geeft. Ik krijg er een beetje een dertien-in-een-dozijn-gevoel bij, al bedoel ik het niet zo negatief als het misschien mag klinken.
Het volgende nummer (Glass and Smoke) is weer van een andere orde. Somberder van toon en meer uitgesponnen. Erg ver uitgesponnen. Bijna 7 minuten is toch echt te lang om te kunnen blijven boeien. Zeker als het nummer wat aan de saaie kant is. Wat mij betreft is dit dé misser van het album. En gelukkig ook meteen de enige.
Het slotnummer We Could Go Far is gelukkig weer een stuk beter. Ook dit nummer is wat somber van toon en sluit wat meer aan bij hun oudere werk. Typisch zo'n nummer om een album mee af te sluiten en dat doet The Sound dan ook.

Met All Fall Down pakt The Sound het wat anders aan dan hun vorige albums en dat pakt zeker niet slecht uit. Integendeel! Vooral de eerste helft is behoorlijk verfrissend en bevalt me daarom zeer goed. Monument is voor mij het prijsnummer van dit album, op gepaste afstand gevolgd door Where the Love Is en Party of the Mind.
De tweede helft is ook zeker niet slecht, maar doet me eerlijk gezegd niet heel veel. Aardige Sound-nummers, maar niet zo verkwikkend als de eerste vijf nummers zijn.

Omdat All Fall Down één album is en geen twee losse helften tel ik 'sterk' en 'redelijk' bij elkaar op, deel ik ze door twee en krijg ik als uitkomst 'goed'. Een goed album dus, dat weliswaar wat wisselvallig is, maar desondanks erg prettig is om naar te luisteren. The Sound vernieuwd en verrast, maar blijft ondanks alles gewoon The Sound. En zo hoort het.

Januari 2017 is voor mij xx-maand. Na het debuut heb ik ook Coexist voor het eerst sinds lange, lange tijd weer eens beluisterd. Van de ene kant is het fijn om deze liedjes weer eens terug te horen, van de andere kant vind ik het spijtig om te moeten concluderen dat dit album minder goed is dan ik het voor ogen had.

Coexist is een ingetogener en sfeervoller album dan het debuut. De lijn van de kalmste liedjes op dat album wordt op deze tweede een heel album lang doorgetrokken. Dat betekent meer dromerige klanken, minder melodie en meer monotone mompelzang. Dat is nu net de kant van The xx die me eigenlijk wat tegenstaat. De meeste liedjes beginnen al direct in kabbelmodus en komen daar vervolgens niet meer uit. Daar houd ik niet van.

Het hele album is me te sereen en te eentonig. Toch zijn er best mooie momenten te vinden. Chained en Tides (die ik in 2012 als favorieten heb aangevinkt) steken iets boven het maaiveld uit, maar echt warm word ik er niet meer van. Daar staat tegenover dat ik Fiction en de tweede helft van Reunion wel ben gaan waarderen. Dat is nu juist een sfeervol, dromerig stuk, maar dit weet me toevallig wél te pakken.

Prijsnummer was en blijft Swept Away.De euforie die je kent als je een goed liedje net ontdekt is inmiddels wat weggeëbd, maar eigenlijk kan ik hier nog steeds achterstaan. Swept Away heeft een drive die ik in geen enkel ander nummer van The xx terughoor.

Het niveau van het debuut wordt op Coexist niet gehaald. De liedjes zijn net wat minder sterk en over de gehele linie is het album een stuk monotoner. Dat betekent wel dat het een samenhangender en sfeervoller geheel is, waardoor dit in potentie een mooie luistertrip is. Het grote probleem is echter dat de muziek mij onvoldoende aanspreekt. Bij vlagen is het fraai, maar vaker is de muziek ronduit saai of de zang vervelend. Een voldoende is daarom teveel van het goede.

2,5*

The xx heeft zich ontwikkeld en laat op I See You gedeeltelijk een ander geluid horen dan we van ze gewend zijn. Hier en daar klinkt het vlotter, moderner en dansbaarder en over de gehele linie is hun muziek wat warmer (lees: minder kil en afstandelijk) geworden. Dat de vocalen meer op zingen in plaats van praten zijn gaan lijken vind ik ook een positieve ontwikkeling.

De liedjes zijn echter wisselvallig van kwaliteit. On Hold, Dangerous en Say Something Loving zijn voor mij de drie prijsnummers, maar ook Replica en I Dare You zijn zeker de moeite waard. De beste vijf nummers van dit album doen me een stuk meer dan de beste vijf van xx en Coexist. Op die albums houdt het na drie goede liedjes eigenlijk wel op.
De rest van de liedjes op I See You is helaas een stuk minder interessant of zelfs ronduit saai. Test Me als afsluiter doet dit album echt geen goed. Als ik nu het hele album beluister kan ik deze nummers wel verteren, maar als ik over een half jaar naar dit album teruggrijp zal ik ze waarschijnlijk net zo saai vinden als ik The xx' eerste twee albums nu vind. En of Replica en I Dare You dan nog in mijn geheugen gegrift staan waag ik ook te betwijfelen.

Ondanks dat ik nu in een xx-roes ben vermoed ik dat dit album op lange termijn niet meer dan een zuinige voldoende waard is. Daarom deel ik een zuinige 3 sterren uit.

Dit debuutalbum van The xx heb ik schijnbaar nog op 3,5 sterren staan, maar voor een album waaraan ik zo weinig aandacht schenk als deze is dat misschien toch wat te veel van het goede. De enige nummers die ik nog wel eens luister zijn Crystalised en Intro. Tijd voor een kleine opfriscursus.

Met Intro en Crystalised aan het begin schiet xx al direct veelbelovend uit de startblokken. Ook VCR heb ik altijd leuk gevonden. Het is een wat loom liedje, maar dat is nu eenmaal hun stijl. Die stijl is nu precies het grootste mankement aan deze band: Hun muziek is geregeld wat futloos en (te) dromerig naar mijn smaak. Maar goed: Geniet met mate, dan is het prima te pruimen.
Verder met Islands, de tweede successingle. Een ondergeschoven kindje bij mij, want ik heb nu eenmaal in mijn hoofd zitten dat Crystalised beter is. Nu ik ze zo achter elkaar hoor twijfel ik daar plots aan. Vanaf het introotje is Island meteen érg lekker en de vaart zit er goed in voor een xx-liedje.

Als je een album lange tijd niet gehoord hebt is eigenlijk ieder nummer dat je terughoort een aangename verrassing. Zo ook Heart Skipped a Beat. Een prima liedje zo op het eerste gehoor. Toch begrijp ik heel goed waarom dit album zo in de vergetelheid is geraakt. Ik kan geen element ontdekken dat dit liedje onvergetelijk maakt en dat me verleidt het nog een keer op te zetten. De 'X-factor' ontbreekt, gek genoeg.
Het outro van het vorige liedje was nog behoorlijk fraai, vanaf Shelter zakt het album definitief in elkaar. De muziek wordt nog dromeriger en trager, de melodie is steeds verder te zoeken en de wat zeurderige zang van zowel Romy als Oliver begint steeds meer op te vallen. Zo kabbelt het album voort en kalft mijn aandacht af.

Basic Space komt voorbij. Ik veer weer op. De melodie is terug en het is meteen weer interessant. De muziek is subtiel en minimaal als altijd, maar wel geraffineerd genoeg om me echt te boeien.
Infinity herken ik. Ook dit nummer heb ik blijkbaar nog wat vaker gedraaid sinds ik dit album leerde kennen in 2010. De ontspannen, bijna nonchalante sfeer weet mijn aandacht verrassend goed vast te houden, maar vijf minuten blijkt toch teveel van het goede.

Night Time begint. Ik veer wéér op, nu harder dan de vorige keer. Ik spits mijn oren, niet alleen omdat in het intro weer herken, vooral ook omdat dat intro zo mooi is. Het tempo gaat langzaam omhoog, de muziek wordt wat voller en luider. Night Time bewijst dat een sfeervol liedje best een beetje pit en volume mag hebben. Sfeervol op zijn Warpaints zou ik het bijna willen noemen. Heerlijk om dit liedje weer eens gehoord te hebben!

Bij Stars zakt het tempo helaas weer in en zo gaat het album als een nachtkaars uit. Als ik xx in het juiste perspectief zie is dit best een bijzonder album. Dit soort dromerige, elektronisch geladen indie was er in 2009 bij mijn weten nog niet veel. De liedjes zijn op zichzelf helemaal niet zo bijzonder, het is vooral de sound die dit album en deze band maakt tot wat ze zijn.
Overdonderd ben ik niet. Toen ik dit album jaren terug leerde kennen niet en nu ook niet. Toch heeft The xx een paar parels van liedjes gemaakt. Intro en Crystalised wist ik jaren terug al op waarde te schatten, Basic Space en Night Time krijgen nu alsnog de waardering die ze verdienen.

3* voor deze moderne klassieker met een kleine 'k'. Geen hoofdprijs, wel een voldoende.

The Other Side van het Australische Tonight Alive is veertig minuten poppunk in de geest van Paramore. Dat betekent erg aanstekelijke en voornamelijk uptempo rockmuziek met vrouwelijke zang.

Lonely Girl is een schoolvoorbeeld van dit genre en het beste liedje van dit album. The Ocean en Hell and Back kunnen goed meekomen met dit niveau, alle andere nummers scoren – op de piratenrock in No Different na – minimaal een ruime voldoende.

Verwacht vooral geen complexe structuren en diepzinnige teksten, maar een lekkere portie niets-aan-de-hand-rock die je na twee keer luisteren gemakkelijk en met plezier meezingt. Dan kan dit album absoluut niet tegenvallen.

Wát een energie en wát een pakkende songs! Met twee van zulke ingrediënten ben je al een eind op weg om een goed album te maken. Crown Shyness is zelfs fantastisch geworden.

De harde, punkachtige melodieën en de schreeuwzang maken van ieder liedje een kort en krachtig energiebommetje dat zich perfect leent voor keihard meebrullen, maar daar doe je deze band flink mee tekort. De composities zijn namelijk niet misselijk en zitten zeer volwassen in elkaar, bovenop het feit dat de melodieën stuk voor stuk pakkend zijn.

Ik heb dit album ontdekt toen ik in een Bring Me the Horizon-flow zat en die bands gaan verdraaid lekker samen. Trash Boat is punkier, maar beide lopen ze over van aanstekelijkheid én energie.

Zwakke liedjes zijn er eigenlijk niet te vinden, maar de échte prijsnummers zijn voor mij Inside Out, Shade en Undermine. Dat ene stuwende gitaarloopje na dat kalme intro is echt een gevalletje 'right time, right place'. Alleen al daarom is Undermine het waard om grijs te draaien.

Grijsdraaien heb ik overigens met het hele album al gedaan en ik zie Crown Shyness dan ook als een serieuze kandidaat om mijn album van het jaar te worden.