Maudlin is een kwartier aan stevige alternatieve rock met een rauwe rand, ritmisch af en toe lekker tegendraads, maar nooit zo erg dat de aannemelijkheid eraf gaat. Fijne band, dat Jagd en live ook erg tof.

Op Luxaflex en The Root of All Evil liggen de zanglijnen me helaas niet zo, waardoor ik deze ep wisselvalliger en minder sterk vind dan voorganger Civic, maar met A Sense of Shame en The End of the World heeft Jagd wel twee songs afgeleverd die het niveau van hun vorige ep overstijgen. Ik hoor dus nog volop potentie en ik blijf deze band zeker volgen.

Alle elementen die Ys goed maken zitten ook gevangen in Monkey & Bear. Desondanks is dit nummer absoluut geen dwarsdoorsnee van het album. Monkey & Bear is voor mij hoe dan ook een van de betere nummers van dit album. Misschien zelfs wel de beste, want dit nummer weet me echt te raken.

Allereerst vind ik de tekst bloedmooi. Of het nu één grote metafoor is of gewoon een verhaal over een beer en een aap maakt eigenlijk niets uit. Het verhaal grijpt mij hoe dan ook aan: Een aap en een beer die samen een leventje willen opbouwen, waarbij de beer constant wordt gebruikt door de aap. Beer moet het zware werk doen en voor de kost zorgen. 'Sooner or later, you'll bare your teeth' is haar enige houvast. Tegen de verwachtingen van aap in laat beer uiteindelijk haar tanden zien en schud ze haar vacht van zich af. De manier waarop Newsom dit verwoord is prachtig en ontroerend tegelijk.

Dit verhaal zou symbool kunnen staan voor een relatie die uitloopt op een scheiding. Het zou ook meer letterlijk opgevat kunnen worden en over het misbruik van circusberen gaan. Zelf wil ik niet teveel nadenken over de eventuele symbolische betekenis van de tekst, want ik vind het letterlijke verhaal al mooi en aangrijpend genoeg.

Naast de tekst vind ik dit nummer muzikaal ook behoorlijk sterk, al blijft de tekst (net zoals op de rest van het album) het belangrijkste en mooiste aspect. Monkey & Bear is afwisselend en verrassend en ademt bovenal een middeleeuwse sfeer uit. Dat maakt dit nummer bijzonder. Deze sfeer past bovendien goed bij het verhaal, dat zo bijna als een oude volksvertelling overkomt.

Tot slot mag ook de zang van Joanna Newsom niet onvermeld blijven. Het 'dance darling'-refrein (als ik het zo mag noemen) bezorgt mij soms kippenvel en dat wil heel wat zeggen. Haar stem klinkt hier breekbaar en oprecht emotioneel. De mooie woorden, de betekenis van die woorden en de fluit maken het plaatje helemaal compleet en maken deze passages tot de mooiste van het album.
Ik zou zelfs een favoriet woord uit kunnen kiezen dat me nog meer raakt dan de rest. Dat is het laatste woord uit de zin 'dance darling and I love you still'. Het hese 'still' en de zachte 'mmm' die ze daar achteraan plakt vormen een seconde die me niet lang genoeg kan duren.

Monkey & Bear is niet van buitenaardse schoonheid. Monkey & Bear tilt Ys ook zeker niet naar een ander niveau. Ik weet zelfs niet eens zeker of dit nu wel de beste van het vijftal is. Toch weet ik zeker dat dit nummer waanzinnig mooi is en dat het onmisbaar en onvervangbaar is op dit album. Het feit dat dit nummer zoveel lovende woorden kan uitlokken zegt mij genoeg.

Inmiddels is het bijna twee maanden geleden dat ik Turn Out the Lights voor het eerst draaide. Een flinke tijd heb ik het laten rusten, omdat de eerste indrukken niet overweldigend waren, maar vandaag heb ik het tóch weer eens opgezet. Ik ben toe aan een conclusie.

Dit tweede album van Julien Baker bevat sfeervolle muziek en aardige liedjes die rijker zijn aangekleed dan op haar debuut, maar helaas wel érg aan de saaie en eentonige kant zijn. Zeker op de eerste helft van het album kent ieder liedje hetzelfde recept: Traag, bijna melodieloos gemompel over een dramatische piano- of gitaarmelodie, tegen het einde opgeschrikt door een paar zinnen geschreeuw. Op Rejoice vond ik het mooi, nu wordt dat trucje teveel uitgemolken.
Nee, dan doet haar debuutalbum me echt veel meer. Dat had ook een veel prettigere folksound dan dit nietszeggende orkestrale gedoe.
Hoogtepunten zijn er wel, ook op een tegenvallend album. Even is een prachtig liedje, doordat het veel melodieuzer is dan de rest, de zang niet zo monotoon is én een indrukwekkend rauw gitaargeluid laat horen. Verder wil ik nog een groot compliment uitdelen voor de briljante overgang tussen Over en Appointments, waarin een pianomelodie naadloos overgaat in gitaar. De andere liedjes zijn op zichzelf geen van allen slecht, maar echt geboeid - laat staan onder de indruk - raak ik nergens.

Het doet best pijn om een onvoldoende uit te moeten delen aan een artiest die ik tot een paar maanden terug nog hoog had zitten en die onmiskenbaar barst van het talent, maar de saaiheid van [i]Turn Out the Lights[i/] staat me nu eenmaal flink tegen.