Goh, ik heb nog geen enkel bericht geplaatst bij dit album dat ik toch al sinds de release ken en bovendien best goed vind. Even mijn mening delen:

Banks heeft een unieke eigen sound: zwoele en gevoelige zang over een elektronica-tapijt waar wat soul en R&B in zijn verweven. Daarmee lost ze haar belofte (ze eindigde als derde scoorde in BBC's Sound of 2014-lijst) mijns inziens direct in. De eerste helft van dit album staat ook nog eens bomvol sterke nummers. De tweede helft is wat minder en de lengte van het album (een uur, de deluxe versie zelfs nog een kwartier langer) begint Goddess dan parten te spelen. Op haar tweede album heeft Banks hier gelukkig lessen uit getrokken, maar voor Goddess blijft het euvel helaas bestaan.

Het complete album luister ik dan ook niet graag, maar wat losse tracks zet ik nog regelmatig op. Van de uptempo singles Brain en Beggin' for Thread, maar ook tragere en meer meeslepende nummers als Alibi en Goddess kan ik erg genieten. Ook de prachtige ballad You Should Know Where I'm Coming From smaakt me goed.

Hoewel haar sound me eigenlijk totaal niet op het lijf is geschreven (ik ben vooral rockliefhebber en van alles wat ook maar een béétje naar soul of R&B neigt krijgt ik de kriebels), maar Banks weet voldoende te intrigeren om dat opzij te zetten. Met debuutalbum Goddess zet Banks zichzelf stevig op de kaart.

Banks blijft een ster in het schrijven van sterke popsongs met verrukkelijke melodieën en dat bewijst ze op haar derde langspeler opnieuw. Haar zanglijnen zijn soms haast ongeëvenaard in de huidige (alternatieve) popscene. Alaska is wat mij betreft exemplarisch hiervoor, wat een creativiteit in de zanglijnen en wat lóópt dat nummer lekker!

Album één bevatte naar mijn smaak net wat teveel ingetogen en uitgeklede liedjes, album twee vond ik een grandioos en uitgebalanceerd electropopalbum, album drie doet helaas weer een stapje terug qua niveau. De sound is nog elektronischer geworden (op zich geen slechte ontwikkeling), maar de productie is op sommige tracks veel te dik aangezet. De overstuurde synths in The Fall en de dreunende beats in het outro van Till Now zijn stiekem wel lekker, maar gaan eigenlijk toch nét iets te ver. Een ander minpuntje is het saaie tweeluik waarmee het album afsluit, waarin Banks haar mooie stem te geforceerd inzet.

Hoogtepunten zijn er gelukkig ook. Persoonlijke favorieten zijn het met een gouden melodie gezegende Alaska en Godless, het ultiem catchy Propaganda en killer-single Gimme. Al met al is [i]III[i/] weer een erg aangenaam electropopalbum geworden waarvan ik een flink aantal liedjes diep donkergrijs zal gaan draaien.

Van Bat for Lashes leerde ik twee jaar terug twee liedjes kennen: Het mooie, maar wat lastig verteerbare Laura en het mysterieuze, catchy All Your Gold. Hoewel ze kwalitatief niet veel voor elkaar onder doen luister in de laatste veel liever. Toen ik dit album getipt kreeg was dan ook mijn belangrijkste vraag: Wat is haar huisstijl? De stijl van Laura of van All Your Gold? Stiekem kende ik Daniel al, maar dat nummer zit er wat mij betreft redelijk tussenin. Afwachten dus.

De eerste nummers van Two Suns stemden me erg positief. Originele composities met spannende percussie en een subtiele elektronische ondertoon. Nummers ook met redelijk wat vaart en een goede beat. Meer All Your Gold dan Laura, hoewel haar hoge, klagerige en iets te neerslachtige stemgeluid dat ze ook in Laura laat horen me niet erg ligt.
Vanaf Peace of Mind gaat het fout. Dit is een draak van een nummer met een iets te dikke knipoog naar gospel. De vaart is er meteen helemaal uit en mijn aandacht is weg. Alles wat daarna nog volgt komt op me over als een trage, saaie zit zonder enige opleving in de vorm van een stukje aanstekelijke of hardere muziek.
Vooruit, er zijn een paar uitzonderingen. Pearl’s Dream is lekker uptempo en heeft een lekker refrein en Two Planets bevat een soort ingehouden bombast die dit nummer naar een hoger niveau tilt en de muziek op de rest van dit album doet verbleken. Een uitbarsting of zelfs maar een beetje ontwikkeling blijft helaas volledig uit. Een gemiste kans, maar niettemin een goed liedje.
De andere liedjes zijn stuk voor stuk te saai en het album sluit rampzalig af met The Big Sleep, een nummer dat ik nog minder kan uitstaan dan Peace of Mind. De tweede helft van dit album blijft daarom ondermaats, ondanks de paar lichtpuntjes.

Een van de pluspunten aan dit album vind ik de instrumentatie. De percussie en de netjes gedoseerde elektronica creëren een bijzondere sfeer. Ze geven de meeste nummers een spannende ondertoon. Het is wel ontzettend jammer dat in geen van de liedjes de muziek naar een climax toewerkt. Het begint onheilspellend, maar mondt nergens uit in echte spanning. Zoveel potentie waar zo weinig uit wordt gehaald. Zonde.

Een ander lichtpunt in deze pessimistische recensie is het concept. Vanaf Siren Song viel me ineens op dat ik songtitels in de teksten hoorde terugkomen. Ze lijkt een verhaal te vertellen en Two Suns blijkt inderdaad een soort conceptalbum te zijn. Hoe het verhaal exact gaat is me niet helemaal duidelijk. De teksten zijn niet per se heel cryptisch, maar gewoon wat vaag en open voor interpretatie. Het is in ieder geval een liefdesverhaal. Op zich niet zo heel interessant of origineel, maar het zorgt er wel voor dat ik met wat meer bewondering naar dit werkje luister.

Bat for Lashes heeft me op bepaalde vlakken positief verrast en heeft zich laten gelden als een veelzijdig en kundig artieste, maar haar muziek en vooral haar stemgeluid weten me niet te pakken. De muziek is te kalmpjes en te saai, de stem ligt me simpelweg niet. Ondanks het sterke begin zal ik Two Suns niet zo snel meer opzetten, omdat ik weet dat het laatste halfuur vervelend lang duurt.
Een positief puntje om mee af te sluiten: Natasha Khan heeft hier voldoende potentie laten horen om me nieuwsgierig te laten zijn naar elke nieuwe single die ze nog gaat uitbrengen.

Be Forest moet geplaatst worden in de hoek van dreampop en shoegaze. Dit album is meer pop dan rock, dus dreampop lijkt het meest op zijn plaats, al doe je de muziek daar erg mee tekort. Dit album bevat de nodige invloeden uit wereldmuziek: Trommels, fluiten en meer van dat moois. Erg 'basic' instrumenten dus. Het creëert een sound die perfect past bij de albumtitel Earthbeat. Het is alsof Be Forest de eenvoud van de natuur in hun muziek heeft proberen te vangen en het ‘ritme van de aarde’ in hun muziek laat weerklinken.

Totem is een korte instrumental in de stijl van The xx’ Intro. Het zijn met name de drums die dit nummer (en vervolgens ook de rest van het album) een heel eigen karakter geven. Het maakt meteen duidelijk dat dit geen gewone dreampop is. Vanaf het tweede nummer gaat de zangeres meedoen. Haar zachte, zoete stem is dan weer wél erg typerend voor de standaard dreampopband. Toch zijn Captured Heart en Lost Boy verre van standaard door de warme en bijzondere instrumentatie, waaronder een vrij dominante panfluit in Captured Heart. Bovendien leunen deze nummers op ontzettend sterke popmelodieën.

De eerste drie nummers zijn onderscheidend en hebben melodieus genoeg te bieden. Ghost Dance diept de bijzondere sound nog wat verder uit, maar is al wat minder spannend. Daarna wordt de muziek wat simpeler en neemt de spanning verder af. Voor een liefhebber van het genre blijft er hoe dan ook mooie muziek over, al is het speciale er wel grotendeels vanaf. Gelukkig komt de band nog een keer sterk terug met Colours.

Dit album bevat mooie dreampop, waarin een belangrijke rol is weggelegd voor de percussie. Samen met het originele instrumentarium zorgt die voor een bijzonder en warm geluid. Earthbeat is een dromerig album, gedragen door het ritme van de aarde. Mocht je geen flauw idee hebben hoe dat zou moeten klinken dan moet je beslist eens naar dit album luisteren. Be Forest leert het je.

Ben Howard's debuutalbum was lang niet zo'n makkelijke plaat als de singles Keep Your Head Up en The Fear doen vermoeden. Je mag gerust zeggen dat Every Kingdom een blij vlagen behoorlijk ontoegankelijk album is, met gevoelige en diepgaande folk voor echte liefhebbers.
Op I Forget Where We Were staan geen nummers meer ook maar een kleine kans hebben op commercieel succes. Een opvallende keuze waar ik veel respect voor heb. Ben Howard kiest voor de muziek, niet voor het geld (al zal hij ook met dit album en bijbehorende tour genoeg geld verdienen, maar dat terzijde).

Even over de muziek zelf: die is erg goed. De composities zijn vooral ontzettend boeiend. Veel melodielijnen die op het eerste gehoor niet lekker lijken te lopen blijken na verloop van tijd ineens briljante vondsten. De teksten gaan (voor zover ik het heb gehoord) allemaal over de liefde, maar waar hij over zingt maakt me eigenlijk niets uit. Alles wat hij zingt klinkt oprecht én bloedmooi en dat zorgt ervoor dat ik deze muziek zo goed vind, niet de teksten.

Het middenstuk van dit album (van In Dreams tot en met Evergreen) vind ik duidelijk het minst interessant. Vorige week had ik het nog saai durven noemen, nu niet meer. Langzaam maar zeker ga ik ook deze nummers prachtig vinden. Het beste materiaal staat echter aan het begin en eind.
Rivers in Your Mouth is het vlotste nummer en zou daardoor misschien nog het beste op Every Kingdom gepast hebben. Dit nummer zou goed als opfrisser gebruikt kunnen worden na een aantal zwaarder op de maag liggende liedjes, maar dat is hier niet gebeurd. Ook na het eveneens mooie, maar complexere Small Things valt dit nummer goed op zijn plaats.
Conrad en All Is Now Harmed zijn de twee uitsmijters van het album. Conrad is gevoelig en liefdevol, All Is Now Harmed is juist erg intens en emotioneel. Wanhoop klinkt door in de muziek en in Ben's stem. Ik heb me nog niet echt in de songtekst verdiept, maar dit nummer weet me echt te raken. Een beter slotstuk had ik me niet voor kunnen stellen.

De muziek van I Forget Where We Were zou live wel eens ontzettend mooi kunnen zijn, vooral in een klein zaaltje. Dat zal waarschijnlijk nooit meer gaan gebeuren, maar hopen kan altijd.

Ook al wist ik dat muziek van Ben Howard niet 1-2-3- te doorgronden is, toch viel het me tegen hoeveel tijd dit album nodig had om een beetje bij me te gaan dagen. Maar goed, uiteindelijk is het toch gelukt.

Noonday Dream vind ik wisselvallig. Het bevat voor mij namelijk iets teveel saaie liedjes en passages. Towing the Line en What the Moon Does doen me niets, A Boat to an Island Part 2 nog minder. En eerlijk is eerlijk: op dat heerlijke gitaarwerk in de laatste minuten na is Part 1 ook niet erg enerverend.

Liedjes die me wél weten in te pakken zijn Nica Libres at Dusk, The Defeat (en dat zonder refrein, knap hoor!) en Someone in the Doorway als prijsnummer. Zulke ontspannen en positieve klanken ben ik eigenlijk niet van Ben gewend.

Al met al is Noonday Dream een album waar de kwaliteit (wederom) van afspat, maar met iets teveel saaie passages en iets teveel gemompel in plaats van gezang. Die smetjes weerhouden me ervan om dit album snel nog eens in zijn geheel op te zetten.

Is de band er vijf jaar tussenuit geweest? Niets van te merken! Get Tragic is 'gewoon' weer een lekker aanstekelijk en vuig Blood Red Shoes-album geworden. Natuurlijk liggen er wat andere accenten - zo is er wat meer elektronica te horen en zijn de vocale capaciteiten van Steven duidelijk wat verder ontwikkeld - maar wereldschokkend is het allemaal niet. De liedjes hebben overigens wel iets meer 'kop-en-staart' gekregen. Het contrast met Box of Secrets en Fire Like This is op dat vlak redelijk groot. Verder hoor ik vooral een vrij vertrouwde sound en dat stemt me tevreden.

Howl en Mexican Dress zijn heerlijk pittige singles, Elijah is een voor hun doen meeslepend slotstuk en Anxiety heeft een van de meest geniale intro's die ik in jaren heb gehoord. Er valt dus weer genoeg te genieten op dit nieuwe Blood Red Shoes-product. Eigenlijk doet alleen het trio Nearer/Beverly/Find My Own Remorse me niet veel. De features zijn niet echt te horen en het zijn alle drie wat tragere nummers, terwijl BRS juist uptempo op hun best is. Dat waren ze vroeger al en dat zullen ze waarschijnlijk ook altijd blijven.

Het blijft zonde dat ze God Complex niet op de standaardversie van hun album gezet hebben, want dat is echt een prijsbeest, maar ook de tien liedjes die wél de reguliere versie van Get Tragic hebben gehaald zijn gelukkig zeer de moeite waard. Doe mij over een paar jaar maar nog zo'n album!

Blood Red Shoes blijft doen wat ze al jaren doen, maar weet toch te vernieuwen. Op Ghosts on Tape vernieuwen ze zelfs wat meer dan dat ze meestal doen van album tot album: de elektronica is veel prominenter aanwezig. Je zou gerust kunnen zeggen dat de elektronische klanken dit album domineren en smoel geven. Dat bevalt me wel.
Van de andere kant is dit toch ook weer 'gewoon' BRS-by-the-book: stevige en directe rocksongs met niet teveel om het lijf en vooral een hoog tempo. Niet ieder liedje is memorabel, maar als compleet album is dit een fijne trip en per definitie een heerlijk achtergrondplaatje.

Vooruitgesnelde single Morbid Fascination was goed gekozen en is bij mij duidelijk favoriet. Murder Me gaat goed in het kielzog mee - qua niveau en qua stijl - en Comply is niet alleen een zeer solide song, maar komt ook origineel uit de hoek met zijn trage ritme en onderhuidse spanning.
De rest van het album kent nog een paar lichte uitschieters naar boven, maar bevat helaas ook een hoop grauwe middelmaat. Het songmateriaal is wel eens van hoger niveau geweest en dat mogen Steven en Laura-Mary zich serieus aantrekken.
Een pluspuntje is er nog wel voor de interludes. Niet voor het muzikale aspect, wel voor de creatieve titels die verwijzen naar de eerste of laatste tekstregels uit een aangrenzend liedje.

3*

Vooralsnog ben ik erg te spreken over dit album. Het klinkt (sterker nog: het ís) erg gevarieerd en vernieuwend. Vooral een nummer als The Silence and the Drones is echt een trendbreuk met hun oudere werk. De indierock van hun eerste twee albums maakt hier plaats voor een uitgesponnen, meeslepend en melancholisch nummer. Gedurfd, maar met vlag en wimpel geslaagd!

De variatie op dit album uit zich niet alleen in gevarieerde instrumentatie en stemgeluid (denk aan Je Me Perds, Steven in Down Here in the Dark of de trage, bijna zeurderige zang in Night Light), maar ook in veel afwisseling tussen langzame en snelle en harde en zachte nummers. Night Light/Je Me Perds en Cold/Two Dead Minutes zorgen voor veel contrast. Dat kan verkeerd uitpakken en de samenhang van een album naar de knoppen helpen, maar in het geval van Blood Red Shoes vind ik het eigenlijk best prettig. In het verleden had ik nogal moeite met het uit ekaar houden van hun nummers, terwijl ik van In Time to Voices alle nummers makkelijk van elkaar kan onderscheiden.

Of dit album 4,5 sterren waard is durf ik nog niet te zeggen, want het blijft natuurlijk wel Blood Red Shoes: Lekkere muziek, zonder dat er topkwaliteit geleverd wordt. Dat uit zich vooral in de songteksten en de eentonigheid van de albums. In Time to Voices sluit wat songteksten betreft goed aan bij hun eerdere werk, maar heeft muzikaal (en dan met name instrumentaal) duidelijk een stuk meer om het lijf. Dat spreekt in hun voordeel. Toch houd ik het voorlopig bij 4 sterren, wat natuurlijk ook al een mooie beoordeling is.

Met het uitbrengen van de drie singles werd in kleine stapjes al duidelijk dat de muziek op amo een stuk poppier zou worden: Mantra lag nog aardig in het verlengde van That's the Spirit, wonderful life was al een wat 'makkelijker' liedje en Medicine neigde plots naar pure pop. De rest van het album blijkt er vervolgens nóg een paar schepjes bovenop te doen.

Bring Me the Horizon kiest hier echt voor een compleet andere koers - zelfs met hun vorige album is het contrast groot - en ik hoor hier allerlei foefjes en effectjes terug die je tegenwoordig vooral in de hitlijsten tegenkomt. De uitvoering is eigenlijk helemaal niet slecht, maar waar ik wel mee in mijn maag zit is dat de liedjes een stuk simpeler en platter zijn geworden.

Op het eerste gehoor klinken In the Dark, Mother Tongue en Heavy Metal gewoon ontzettend lekker, maar al na een paar keer luisteren begin ik voorzichtig te merken dat die aanstekelijkheid niet al te lang houdbaar is.
Helaas staan er ook liedjes op amo die nog niet eens de aanstekelijkheid van dit drietal hebben en me hierdoor helemaal weinig doen. Deze nummers (met name Sugar Honey Ice & Tea tot en met Fresh Bruises) halen het niveau pas echt naar beneden.
De lichtpuntjes zijn vooral op de eerste helft te vinden: het intro is intrigerend, Nihilist Blues is boeiend door de overduidelijke Grimes-invloeden en de singles zijn heerlijke meezingers.

Op dit moment kan ik nog best genieten van amo, maar over een paar maanden verwacht ik niet dat ik hier nog makkelijk naar zal teruggrijpen. Meer dan een krappe voldoende zit er niet in.

British Sea Power is een indierockband. Een van de kenmerken van een indierockband is, dat ze aanstekelijke en catchy songs maken die (meestal) niet al te veel om het lijf hebben, maar gewoon vreselijk lekker klinken. Hieronder vallen bands als The Wombats, The Kooks, The Fratellis en Kaiser Chiefs. Do You Like Rock Music? is echter geen 'pure' indie rock. British Sea Power lijkt van twee walletjes te willen eten: Van de ene kant maken ze lekker in het gehoor liggende indie, maar van de andere kant lijken ze zich een 'volwassen' geluid aan te willen meten. Hun muziek willen ze graag wat degelijker en meer solide laten klinken (onder andere door zwaarder gitaarwerk en ruigere zang) en daardoor schuiven ze qua genre wat op in de richting van bands als Editors en White Lies. Meer rock en minder indie dus.
Nu zijn laatstgenoemden toevallig twee bands die ik vrij hoog heb zitten, dus met deze genreverschuiving ben ik in principe best tevreden. Het probleem met dit album is echter dat deze combinatie van stijlen ongelofelijk slecht uit de verf komt.

Ten eerste wijkt dit album te ver af van de echte indie rock. Do You Like Rock Music? schiet tekort op het gebied van aanstekelijke deuntjes en riffjes. Ze zijn er wel, bijvoorbeeld in nummers als Lights Out for Darker Skies, Down on the Ground en A Trip Out, maar het zijn er te weinig. Veel te weinig. Als je zin hebt in simpele, catchy gitaarrock moet je dit album niet opzetten. Er staan te veel nummers op die absoluut niet thuishoren op een indierockalbum. Met name de rustigere, langzamere of zwaardere nummers vallen volledig uit de toon.

Ten tweede slaagt dit abum er totaal niet in om 'volwassen' over te komen en daar zijn meerdere oorzaken voor. Dit komt in eerste instantie door het feit dat er op dit album wel degelijk een aantal echte indierockers staat. Leuke nummers, maar totaal ongepast als je als rockband serieus genomen wilt worden.
Daarnaast klinken ook de wat meer gewichtige nummers nog altijd te simpel. Het gitaarwerk is bij vlagen erg sterk (zoals op Lights Out for Darker Skies, waarvan het gitaarspel zeker niet zou misstaan op een album van Editors), maar over de gehele linie is het eenvoudigheid troef. Bands als Editors en White Lies hebben een veel sterker geluid en laten duidelijk merken in welk genre ze thuis horen. British Sea Power lukt dat niet. Muzikaal is het allemaal te oppervlakkig, waardoor ze gezien de kwaliteit die ze leveren veel meer thuishoren in de indie rock.
Bovendien staat er op dit album een aantal ongelofelijk saaie nummers. Hun poging om subtiele, rustige nummers te schrijven is hopeloos gefaald, want het heeft geresulteerd in twee ongelofelijke draken met vreselijk irritante zanglijnen die met geen mogelijkheid vooruit te branden zijn: No Need to Cry en Open the Door. En dan komt het slotnummer nog! Precies hetzelfde als All in It, maar dan uitgerekt en met 5 minuten oersaaie aanloop.

De 'simpelheid' in hun muziek is helaas ook terug te horen in de songteksten. Of beter gezegd: Hier komt die simpelheid pas goed tot haar recht! De lyrics van dit album zijn namelijk abominabel slecht: Simpel, goedkoop, cliché en vooral kinderlijk eenvoudig. Deze voorbeelden spreken wat mij betreft boekdelen:
Als je als band serieus genomen wilt worden zul je met veel betere songteksten op de proppen moeten komen, want anders zet je jezelf ongelofelijk voor schut. British Sea Power slaat met dit soort teksten een modderfiguur en zou zich eigenlijk diep moeten schamen.

Wanneer je geen fatsoenlijke teksten kunt schrijven en je muzikaal niet al te veel kwaliteit kunt bieden, is er één vluchtweg: maak de muziek zó aanstekelijk dat de luisteraar al snel geen aandacht meer voor de teksten, opbouw of instrumentatie heeft. Kortom: Zoek je heil in de indie rock! British Sea Power was echter eigenwijs: Ze kozen hun eigen weg en hebben zich daar lelijk mee in de vingers gesneden.
British Sea Power probeert duidelijk van twee walletjes te eten, maar voert dat vervolgens erg slecht uit. Hun muziek is kwalitatief veel te karig voor een zichzelf respecterende rockband. Helaas is hun muziek ook niet catchy genoeg om als echte indie door het leven te kunnen gaan. Ze belanden daardoor tussen wal en schip, gaan kopje onder en verdrinken. Kansloos.

Do You Like Rock Music? Jazeker, maar niet de bagger die ik hier voorgeschoteld krijg! Het feit dat het intronummer (All in It) tot mijn favorieten behoort zegt wat mij betreft al genoeg over wat ik van dit album vind. Het is dat er stiekem nog een paar lekkere nummertjes opstaan, anders was ik nog genadelozer geweest in mijn beoordeling.

Ik lijk wel gek dat ik hier nog 2,5 sterren aan geef...

Broken Social Scene is voor mij een hele mooie ontdekking, omdat het met niets wat ik al ken te vergelijken valt. Dit album schijnt hun beste werk te zijn en het bevalt me best goed. Wat me wel opvalt (en wat ik ook erg jammer vind) is dat het album nogal wisselvallig is.

Bij een groot collectief als Broken Social Scene had ik eigenlijk een flinke mengelmoes aan muziekstijlen, -instrumenten en zangers verwacht, maar dat is me heel erg meegevallen. Sterker nog: ik vind dat dit album juist heel erg samenhangend is en een goed op elkaar aansluitend geheel vormt. Dat vind ik knap.

Ondanks de eigen stijl die ze weten te creëren zit er wat mij betreft toch veel niveauverschil tussen de nummers. Sommige nummers vind ik geweldig (bijna bij het geniale af!), terwijl ik andere nummers juist behoorlijk vervelend vind.
Anthems for a Seventeen Year-Old Girl is zo'n geniaal nummer. Dat een nummer met zoveel herhaling toch nog zo spannend en boeiend kan blijven is alleen al een voorkeusstem waard. De vervormde stem had wat tijd nodig om aan te wennen, maar nu ik door die 'vervorming' heen kan luisteren hoor ik dat het ook nog eens prachtig gezongen wordt. Een pareltje.
Ook KC Accidental (vooral het instrumentale gedeelte) vind ik een heerlijk nummer. Ik dacht al wat post-rockinvloeden in dit nummer te herkennen en wat blijkt? KC Accidental was een Canadese post-rockband die de basis vormde voor Broken Social Scene!
Andere favorieten zijn Almost Crimes (prettig chaotisch), het instrumentale (maar stiekem toch net wat te lange) Pacific Theme en Shampoo Suicide (met een onverstaanbare maar totaal niet storende tekst).

Ik zou nu de slechte nummers kunnen opsommen, maar als ik eerlijk ben staan die er eigenlijk niet op. Sommige nummers irriteren me wat (omdat ze iets te langdradig zijn of omdat een bepaalde zangstem nogal zeurderig overkomt), maar daar blijft het dan ook bij. Feit is wel, dat een aantal van dit soort nummers (die niet slecht zijn maar die net dat beetje spanning missen) achter elkaar me geen goed doet. Op dit album staan helaas wat teveel van dit soort nummers, waardoor ik niet ongematigd positief kan zijn.
Vooral het laatste trio nummers roept kleine ergernisjes bij me op en blijft qua niveau achter bij de rest van het album. Lover's Spit is sowieso een stuk te lang en (dit laatste geldt ook voor I'm Still Your Fag) ik vind de zang en zanglijnen niet prettig om naar te luisteren. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, het is een gevoelskwestie.
Het instrumentale slotnummer voegt voor mij ook niks meer toe aan het album, in tegenstelling tot de opener. Capture the Flag heeft voor mij een duidelijke opbouwende werking. En misschien heeft het feit dat daarna een van mijn favoriete nummers komt er ook nog wel iets mee te maken.

De meeste hoogtepunten staan dus op het eerste deel van dit album, waardoor You Forgot It in People eigenlijk een beetje in mineur eindigt. Zonde, maar dat zal me er niet van weerhouden de sterke nummers te blijven luisteren. En misschien dat ik stiekem dit hele album nog wel eens zal draaien, want een mooi samenhangend geheel is het gelukkig wel.

Waar Broods op hun debuutalbum Evergreen nog zoekende was naar hun eigen sound lijken broer en zus Nott op Conscious hun keuze te hebben gemaakt. Op dit album kiezen ze duidelijk voor ‘echte’ elektropop en dat doet me deugd. Bovendien is Broods volwassener geworden en hebben ze het songschrijven duidelijk beter onder de knie gekregen. Dat betaalt zich hier uit in kwalitatief betere liedjes.

Debuutalbum Evergreen werd gedomineerd door Bridges en Never Gonna Change, hun eerste twee singles. Spannende, originele en ietwat tegendraadse elektropopsongs. De rest van dat album was wat wisselvallig met diverse soorten elektronische popliedjes. Sommige knallend en dansbaar, andere juist ingetogen of ronduit slap. Kortom: niet de elektropop die ik op basis van de twee vooruitgesnelde singles en hun debuut-ep had verwacht en gehoopt.

Op Conscious slaat Broods alsnog de weg in die ik hoopte dat ze twee jaar eerder al zouden inslaan. Dit is elektropop zoals ik het graag hoor: aanstekelijke popsongs, ondersteund door soms venijnige, soms frisse en altijd een tikje alternatieve elektronica. Natuurlijk is er ook ruimte voor af en toe een wat rustiger of ingetogen liedje, maar dat blijft hier gelukkig redelijk beperkt.
Verder valt ook op dat de liedjes op dit tweede album gewoon wat beter zijn dan op het eerste. De nummers zitten wat beter in elkaar en er wordt minder vaak voor de makkelijke weg gekozen, Broods klinkt wat volwassener. De muziek wordt weliswaar nergens echt ingenieus, maar daar zijn andere genres voor. De liedjes zijn beter geworden en dat noem ik pure progressie.

Free is een heerlijke single met een lekkere portie venijn, originele zanglijnen en een paar stevige uithalen van Georgia Nott. Ook Heartlines zit goed in elkaar is wat mij betreft de onvermijdelijke tweede single. Deze twee kunnen aardig opboksen tegen de briljante debuutsingles Bridges en Never Gonna Change.
Couldn’t Believe is een wat simpeler liedje, maar is zo ontzettend pakkend dat ik de vele herhaling absoluut niet storend vind. Van dit soort retecatchy liedjes staan er veel op dit album: We Had Everything, Are You Home, Recovery en Full Blown Love bijvoorbeeld.
De enige mispeer is in mijn ogen – afgezien van het wat saaie Worth the Fight en Bedroom Wall, is 48 minuten dan toch wat te lang? – het zeurderige Freak of Nature, samen met Tove Lo. Gelukkig wordt dit nummer gevolgd door All of Your Glory, een prachtige ballad waarin Georgia zich van haar subtiele, gevoelige kant kan laten horen.

Iemand die geen fan is van het genre of die de band Broods niet of nauwelijks kent zal op het eerste gehoor niet veel verschil merken tussen albums 1 en 2. Ik hoor echter progressie. Broods zet hier de eerste stappen richting een ‘eigen’ geluid en heeft vooruitgang geboekt als liedjesschrijvers. Conscious is een consistent album, niet allen qua samenhang, maar zeker ook qua kwaliteit.
Na de release van het debuut beloofde ik dat ik de band zou blijven volgen. Daar blijf ik bij.

Bridges en Never Gonna Change zijn twee ijzersterke electropopsingles die op Broods' titelloze debuut-ep werden aangevuld met vier gelijkaardige nummers. Uptempo electropop vind ik eigenlijk altijd wel fijn en Broods vormt daarop geen uitzondering. Hun eerste album Evergreen gaat deels op dezelfde voet verder, maar klinkt in een hoop nummers toch ook duidelijk anders.

Op Evergreen heb ik vaker het idee naar elektronische popmuziek te luisteren in plaats van electropop. Dat is iets wezenlijk anders, want electropop is niet voor niets een eigen genre. Hier heb ik soms het gevoel naar Lorde te zitten luisteren en dat komt niet alleen door het Nieuw-Zeelands accent van beide zangeressen. De muziek van Lorde kan ik zeker waarderen, maar ik had hier graag wat meer Broods gehoord zoals ik ze een paar maanden geleden heb leren kennen: Catchy electropop zonder poespas.

Evergreen is afwisselender geworden dan hun debuut-ep en dat is natuurlijk een goede zaak. Elf Bridges' of Never Gonna Change's op één album is teveel van het goede, dus rustigere nummers als Killing You en Medicine zijn hard nodig. Dat ik dit maar zwakke liedjes vind is jammer, maar ik kan het begrijpen.

Wat ik minder goed begrijp is hun switch van electropop naar elektronische pop. Hoe lekker Sober ook is, het heeft niets meer te maken met electropop. Four Walls en Superstar zijn rijp voor de Top 40 en zijn lang niet zo aanstekelijk als Coattails of Pretty Thing van hun debuut. Het is dan ook met name de tweede helft van dit album die sterke Lorde-associaties oproept. Ik herhaal: Niets mis met Lorde, maar van Broods had ik gehoopt dat ze bij hun leest zouden blijven. Dat doen ze dus niet.

Evergreen is vermakelijk en bevat genoeg sterke nummers. Mother & Father is zeer solide en begin ik steeds leuker te vinden, Everytime en L.A.F zijn het soort electropopknijters dat ik in een band als Broods zoek en Sober weet met zijn subtiele elektronica een prachtig serene sfeer te creëren. Tel daar de twee successingles Bridges en Never Gonna Change bij op en je hebt al meer dan een handvol sterk songmateriaal.
De laatste drie nummers mogen dan wat anders van aard zijn, ook dit zijn best goede liedjes. Ze geven me echter wel veel sneller het gevoel naar doodnormale popmuziek te luisteren.

Broods is zeker een band die ik zal blijven volgen, maar dan hoop ik wel dat ze hun eigen identiteit - die ze in erg korte tijd al heel knap hadden opgebouwd - weten terug te vinden.