Om meteen met de deur in huis te vallen: A New Order Rising is een album vol mooie nummers. Bijna alle nummers zijn rustig en ingetogen en klinken erg rustgevend. De zanger heeft bovendien een hele mooie stem die perfect bij deze muziek past en die me op sommige momenten aardig weet te raken. Het grote nadeel van dit album is echter, dat bijna alle nummers op dezelfde manier mooi zijn, waardoor het een erg eentonig en saai album wordt.

De albumopener Black Wine is meteen een goede binnenkomer. Sterker nog: dit is het hoogtepunt van het album! De opbouw is heel mooi en dit nummer gaat niet vervelen, ondanks zijn speelduur van dik 8 minuten. Een goede opwarmer voor wat er nog komen gaat. Of kan ik het beter een blauwdruk noemen?

A Long Poem About the Acts of Heroes Or Gods (mooie titel trouwens!) is in principe een mooi nummer. In principe is dit een hele mooie afsluiter. In principe zou ik dan ook enthousiast moeten zijn over dit nummer, maar dat ben ik niet. Waarom? Omdat dit nummer op het verkeerde album terecht is gekomen. Een rustige, lange afsluiter als deze past perfect op een stevig rockalbum, niet op een album als dit wat al 40 minuten lang zacht, rustig en ingetogen voortkabbelt. Nu gaat dit nummer me zelfs een beetje tegenstaan, omdat ik wel eens wat afwisseling wil! Als er iets is waar ik nu niet op zit te wachten is het een intro van bijna 6 minuten... Zonde.

Dit geeft waarschijnlijk al wel aan wat ik van het middenstuk vind: Saai en eentonig. Dat wil niet zeggen dat ik het slechte muziek vind. Integendeel! Er staan prachtige nummers op zoals Have You Ever, Maker of Time en Hymn. Have You Ever heeft een heerlijke melodie en dito tekst. Maker of Time is een wat meer up-tempo nummer (hoewel het tempo nog steeds betrekkelijk laag ligt). Hymn en Bluebird zijn misschien wel de beste nummers van het album, maar ze weten me niet te pakken. Ik hoor duidelijk dat het goede nummers zijn die fantstisch worden gezongen, maar ik krijg het niet voor elkaar om er oprecht van te genieten. Daarvoor is de rest van het album al te eentonig geweest en is mijn aandacht al te ver verslapt.

Ik wil wel even opmerken dat ik niet alle nummers even mooi vind, want River Run by Night is toch een flinke miskleun. Ook Landslide bevalt me niet super, vanwege het lichtelijk irritante refreintje. Buiten die twee nummers zijn alle nummers op zichzelf erg mooi en goed. Helaas staan al deze nummers op één album bij elkaar, waardoor ze elkaar het rijk der eentonigheid mee insleuren. Als album doet A New Order Rising het dus niet goed, maar omdat er zoveel mooie nummers opstaan geef ik toch nog een voldoende: 3 sterren.

Deze muziek mag je met recht post-punk revival noemen, maar toen ik dit album getipt kreeg had ik dat niet helemaal verwacht. Ik had indierock verwacht in de stijl van The Strokes, Franz Ferdinand of de oude Editors. Ook dat wordt soms post-punk revival genoemd, maar die bands geven toch duidelijk een veel modernere interpretatie aan de jaren ’80 post-punk dan dat We Were Promised Jetpacks hier doet.

Waar de bands die ik net aanhaalde vooral leunen op uptempo, aanstekelijke rocksongs vol catchy riffs laat WWPJ avontuurlijkere composities horen en vooral méér eighties-sfeer. De wat minder recht-toe-recht-aan composities doen me eerder denken aan een band als The Maccabees en de nog goed doorklinkende post-punk van het oude stempel roept vergelijkingen op met recente bands als The Murder Capital of Fontaines D.C. Die bestonden in 2009 nog niet en dus was We Were Promised Jetpacks hun tijd eigenlijk een beetje vooruit met hun rasechte post-punk revival. Elf jaar geleden was ik daar zelf overigens nog niet aan toe, dus het is maar goed ook dat ik ze nu pas ontdek.

Het muzikale landschap is geschetst, nu de liedjes zelf. Die zijn toch het belangrijkst. Met een sound als dit kan het bijna niet misgaan en dat gaat het ook niet. De meeste nummers zijn gewoon ont-zet-tend lekker.
It's Thunder and It's Lightning begint meteen al lekker speels, op-en-top post-punk en met een grootse, stoere climax. Een razend tempo zit erin en dat wordt tijdens Ships with Holes Will Sink (“I think I'll die this time; suffer bullet holes and stab wounds in my side", wat een binnenkomer!) en Roll Up Your Sleeves goed vastgehouden. Een album kan bijna niet vlammender openen.
De grote prijspakker hier is Quiet Little Voices. Niet de beste compositie, maar wel de beste riff van het album, de meest uitbundige vocalen en een geweldige drive. Die stukken zang uit volle borst zijn sowieso een sterk wapen van WWPJ.
Mijn favoriet moet dan nog komen: Moving Clocks Run So Slow, voor mij het nummer waarop de mix van aanstekelijke rocksong en boeiende compositie het beste in balans is en waarin de band zelfs een bepaalde opgewektheid heeft weten te stoppen die het donkere jaren tachtig-geluid helemaal niet bijt.

Dat dit album geen dikke 5 sterren scoort komt doordat de band hier en daar toch wat steekjes laat vallen. Conductor haalt het tempo nét wat te hard naar beneden na het onstuimige openingstrio, A Half Built House is een filler, Short Bursts is wat inspiratieloos in vergelijking met de andere uptempo songs en Keeping Warm is niet het epische stuk dat ik bij de speelduur van dik acht minuten had verwacht, maar hé: nog steeds is het allemaal best wel lekker!

Vergeet de kritiek in die laatste zin maar meteen weer, These Four Walls is gewoon een steengoed album.

Toen ik voor het eerst Soms Is Het Te Laat op de radio hoorde vroeg ik me af welke muzikale weg Eefje de Visser ineens was ingeslagen. Onterecht, want het was een WIES. Het liedje sprak me meteen aan en ik ben de band blijven volgen.

Eigenlijk was iedere volgende single ook een schot in de roos: bijna allemaal kort, bondig, uptempo, een tikje lomp en 'in-your-face' en allemaal voorzien van een heerlijke, humoristische en directe tekst. Je moet ervan houden en ik doe dat.

Het is jammer dat er naast de al bekende singles maar drie nieuwe liedjes op dit albumpje staan, maar toch voegen ze heel wat toe. WIES tapt namelijk uit andere vaatjes - dat siert ze - en dat geeft dit album uiteindelijk nog verrassend veel variatie mee. Zo Gek Toch Niet is dromerige akoestische pop à la Daughter, Wat Als Het Water Stijgt is een episch meeslepende indierocker.

Uiteindelijk levert dit een evenwichtige debuutplaat op met energieke singles (Soms Is Het Te Laat, Radiostilte), met vaak creatieve en leuke teksten (Gewoon Je Maat, Meisje), een paar ballads (Barman, Leef) en een drietal zwaardere, meeslepende tracks (Maar Ik Doe Het Toch, Zo Gek Toch Niet, Wat Als Het Water Stijgt) die als ze in het Engels waren geschreven vast en zeker een groot publiek hadden kunnen bereiken.

Dit bandje is zo gek nog niet.