Paramore is alweer toe aan hun vierde album. Paramore is een erg gevarieerd album geworden, met niet alleen ruimte voor lekkere rocknummers (en enkele rockballads) zoals we die van ze gewend zijn, maar ook voor vernieuwing. Op dit album is duidelijk een band te horen die een nieuwe start wil maken en er veel aan doet om ook daadwerkelijk een album te maken dat anders is dan hun eerdere werk. Toch behouden ze duidelijk hun eigen geluid.

In een interview vertelde Hayley Williams eens dat ze tijdens de opnames van hun nieuwste album (deze dus) veel naar alt-J luisterden en dat ze zich zouden laten beïnvloeden door elektronische muziek. Buiten de drie interludes lijkt er niet heel veel erfgoed van alt-J op dit album terecht te zijn gekomen, maar schijn bedriegt. Wanneer je goed gaat luisteren hoor je regelmatig synthesizers opduiken, al blijven ze meestal op de achtergrond. Vooral in de single Now is het gespeel met elektronica vrij goed te horen.

Schokkende resultaten behalen ze daar niet mee, maar het geeft wel aan dat de band doorheeft dat ze meer instrumenten nodig hebben. Het wegvallen van de leadgitarist en drummer laat namelijk duidelijk zijn sporen na. Wat overblijft is een band met twee muzikanten en een zangeres en het is lastig om daar toch een vol en groots geluid mee te produceren.

Ik moet toegeven dat ik geen idee heb wie tegenwoordig de drummer is, maar dat hij niet al te veel in zijn mars heeft staat buiten kijf. De meeste drumpartijen klinken behoorlijk vlak en eentonig. Toch weet Paramore daar op sommige momenten juist heel slim gebruik van te maken. De repetitieve en afstandelijk drums vormen juist een belangrijk wapen in Fast in My Car. In combinatie met het vuige gitaarspel wordt hier een geluid gecreëerd dat sterk lijkt op dat van indie- en garagerockduo Blood Red Shoes. En dat klinkt verdomd lekker.

Even terug naar dat 'nieuwe geluid' (of beter gezegd: oude geluid in een nieuwe jasje) waar ik het over had. Komt dat op nog meer manieren tot uiting, behalve door wat kleine veranderingen in het instrumentarium? Jazeker! Veel liedjes van dit album zouden namelijk behoorlijk opgevallen hebben als ze op een van Paramore's eerste drie platen terecht waren gekomen.

Op dit album staat een aantal sterk naar pop neigende rocksongs (zoals Still into You en Proof), maar ook een aantal venijnigere rockers dan ze ooit gemaakt hebben (Fast in My Car, Now en Anklebiters). Daarnaast vinden we hier een Taylor Swift-achtige ballad (Hate to See Your Heart Break), een slepend stuk post-rock/metal (Future) en zelfs een drietal akoestische interludes. En dan is er ook nog Ain't It Fun, waarin wat gospel is verwerkt. Paramore is creatief bezig geweest.

Dat je creatief bent wil overigens niet zeggen dat je een goede plaat aan het maken bent. Eerlijk is eerlijk: dit album is niet van al te hoge kwaliteit, maar daar is Paramore ook nooit de band naar geweest. Muziek van Paramore klinkt lekker en lekker klinkende muziek slaat aan. Zo werkte het toen en zo werkt het nu nog steeds.

Paramore klinkt lekker en is een erg vermakelijk album. De singles Now en Still into You klinken vertrouwd, maar verfrissend. De rest van het album klinkt minder vertrouwd en daarom juist nog verfrissender. Paramore is een andere band geworden en dat laten ze duidelijk horen. Vernieuwing is goed en juich ik van harte toe. Al waren hun vorige drie album nog zo goed, Paramore ontvang ik met open armen.

pg.lost laat hier duidelijk een heel ander soort post-rock horen dan op hun debuut-ep Yes I Am. Je kunt je afvragen of het eigenlijk nog wel post-rock mag heten. De harde, meeslepende en bij vlagen relatief makkelijk in het gehoor liggende muziekstukken neigen soms eerder naar 'gewone' alternatieve rock. Rustgevende, sfeervolle klanken hoor je hier nauwelijks, een trage en gedisciplineerde opbouw naar een climax ook niet. Vaak zit het tempo en het volume er al direct goed in. Ook wordt er behoorlijk met elektronica gewerkt. Post-rock mag je dit niet meer noemen, maar Versus is zonder meer een goed te genieten instrumentaal rockalbum met Ikaros als prijsnummer en Off the Beaten Path en Monolith als aanstekelijkste rockanthems.

Het concept van The Race for Space vind ik onwijs interessant en de uitwerking is zeker knap, maar voor mij zit er te weinig muziek in dit album. Teveel stiltes, teveel gesproken tekst met nauwelijks instrumenten. Het is natuurlijk ontzettend lastig om een album te maken op de manier zoals PSB het doet - met alleen fragmenten uit journaals, speeches, commercials, etc - maar op hun andere twee albums tot nu toe geven ze toch ene wat beter visitekaartje af.

Gagarin vind ik ronduit geniaal, zó uitbundig! Ook Go! vind ik ijzersterk en E.V.A. en The Other Side zou ik gerust een blauw sterretje willen geven. De rest is minder boeiend en bevat teveel stiltes. Dat je als intro een speech gebruikt en die verder nauwelijks aankleedt snap ik, dat werkt prima om het concept mee te introduceren. Een nummer als Fire in the Cockpit is echter funest na het op-en-top muzikale Gagarin.

Public Service Broadcasting, ik vind het een razend interessante band met knap in elkaar gestoken en boeiende muziek. Op basis van de singles had ik hoge verwachtringen van The Race for Space, maar die worden niet ingelost. Ik koester de paar toppers die dit album heeft voortgebracht en als ik zin heb in een consistent album zet ik hun debuut nog wel een keer op.

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit debuut van het Canadese duo Purity Ring een erg lekker album is. De singles Obedear (erg sfeervol), Fineshrine (heerlijk luchtig en vrolijk) en Belispeak (stoer nummer) behoren tot mijn favorieten, maar de niet-singles Crawlersout, Saltkin en Amenamy (lekker duister) zijn langzaamaan ook naar een favorietenrol toegekropen. Die hadden wat meer tijd nodig om te groeien, maar dat is vrij logisch. Anders waren ze wel als single gekozen.

Eigenlijk is Ungirthed ook wel een erg lekkere en sterke single en Shuck vind ik een hele mooie afsluiter. Goede (en makkelijk verstaanbare, dat is ook wel eens fijn) tekst en vooral erg mooi gezongen. Ik ben sowieso wel fan van het stemgeluid van de zangeres en vind het dan ook jammer dat haar pure stemgeluid zo veel en zo vaak vervormd wordt.

De enige nummers die me niet echt kunnen boeien zijn Grandloves en Cartographist en jammergenoeg zijn dat de twee langste nummers van dit album. En dan is er één nummer dat ik nog niet genoemd heb (ook een van de langste): Lofticries. Ik weet niet wat iedereen hier in hoort, maar mij doet het weinig. Erg catchy is het niet. Sfeervol, meeslepend of duister vind ik het ook niet. Ik vind het dan ook een rare singlekeuze.

Die laatste alinea mag nog zo lang zijn, het is niet de meest belangrijke. Dat zijn de eerste twee waarin ik acht(!) sterke nummers weet op te noemen. Reden genoeg om Shrines te belonen met 4 sterren. Hopelijk heeft dit album geen al te beperkte houdbaarheidsdatum, maar daar komen we vanzelf achter.

Purity Ring's vorige album Another Eternity vond (en vind) ik geweldig, maar toch keek ik niet reikhalzend uit naar WOMB. Dat is wat vijf jaar stilte met een artiest doet. Als fan van het eerste uur kon ik dit album echter niet links laten liggen en dat heb ik dus ook niet gedaan.

Helaas: WOMB valt mij wat tegen. Het klinkt wat te eentonig en de échte klappers zijn schaars. Another Eternity had meer pit, was aanstekelijker en had een aantal heuse anthems. Het neigde af en toe flink naar commercie (waar op zich niets mis mee is), maar het had absoluut allure, uitstraling. Dat mis ik hier een beetje.

Singles pink lightning, peacefall en i like the devil zijn degelijk, best leuk zelfs, maar blazen me niet omver. Het zijn signature songs, typische Purity Ring-electropop, maar binnen de lijntjes en braaf. stardew doet me dan een stuk meer met haar lieflijke, warme sound. Buiten de singles om hoor ik veel vergelijkbare liedjes die eigenlijk net zoveel singlepotentie hebben als de echte singles. En ja: Dat is zowel een compliment voor de albumtracks als een standje voor de singles.

Het enige liedje dat duidelijk boven het maaiveld uitsteekt en ik ook écht heel tof vind is femia. sinew en silkspun zijn ook prettig en houden de door femia gestarte opleving nog even vast.

Ik weet dat ik behoorlijk kritisch ben, maar onder aan de streep kan ik nog steeds concluderen dat de sound van Purity Ring me aanstaat en dat ik geniet van het stemgeluid van Megan James. Als heel album mag WOMB dan misschien niet zo goed uit de verf komen, het is nog steeds prima genietbare electropop met liedjes waar ik graag nog naar teruggrijp en die ik niet zomaar zal skippen in shuffle-modus. Een ruime voldoende zit er daarom echt nog wel in.

3,5*

PVRIS maakt aanstekelijke en vrij stevige alternatieve rock, opgesierd met de krachtige en rauwe vocalen van zangeres Lynn Gunn. Voor briljante composities ben je hier duidelijk aan het verkeerde adres, maar de meeste liedjes halen niettemin een degelijk niveau. De vele herhaling in de nummers (met name de refreinen worden flink uitgemolken) laat de aandacht echter verslappen en gaat op den duur zelfs een beetje irriteren.

Heaven is verreweg het meest aanstekelijke liedje en What's Wrong steekt boven het maaiveld uit door de rauwe sound en de relatief interessante compositie. Verder valt Same Soul op door de prominent aanwezige elektronica en het downtempo Separate vormt een welkome afwisseling tussen het geweld van de andere songs. Afsluiter Nola 1 tenslotte komt eigenlijk te laat om de aandacht nog op te kunnen eisen, maar is zonder meer een van de meest solide en interessante liedjes.

Memorabel zou ik All We Know of Heaven, All We Need of Hell zeker niet willen noemen, maar het is een fijn rockalbum om zo af en toe eens op te zetten als achtergrondmuziek. Of misschien moeten we PVRIS gewoon live gaan bekijken, want daar komt dit soort muziek waarschijnlijk veel beter tot haar recht.