Ik begin dit bericht maar met een blije smiley, want ik zou niet weten met welke woorden ik anders zou moeten beginnen. Ik vind Tick Tock namelijk een geweldig album.

Hoewel ik helemaal niet zo veel progrock ken is het wel een genre waar ik erg goed naar kan luisteren en wat ik erg boeiend vind. Toen ik dit album kreeg aangeraden tijdens het Super Tip-Topper spel was ik dan ook erg tevreden.

Desert Flight is een heerlijke albumopener. Een stevig nummer met een goed in het gehoor liggende intro. De gelijkenissen met Muse, een band die ik vrij hoog heb zitten, zijn meteen duidelijk hoorbaar. Niet alleen qua muziek, maar zeker ook qua zang. Dat is ook de reden dat dit nummer me vanaf het begin meteen beviel: het klonk op een bepaalde manier al 'vertrouwd'.
Ongeveer halverwege het nummer wordt er plaats gemaakt voor een rustmoment. Na zo'n rustmoment moet het nummer natuurlijk weer verder en het is dan ook belangrijk om daar voor een goede overgang te zorgen. Gazpacho doet dat schitterend. Vanaf 5 minuut 30 valt een snoeiende gitaar in en meteen komt daar een stel stuwende drums bij. De muziek wordt langzaam harder. De muziek versnelt. Piano en strijkers vallen in. Het is in een woord prachtig! Uiteindelijk blijft een echte climax uit, maar daar kan ik echt niet van wakker liggen.
De toon voor de rest van het album lijkt gezet, maar schijn bedriegt.

Het tweede nummer van Tick Tock is een stuk rustiger dan de opener en is mijn favoriete nummer van dit album: The Walk. Het nummer is in tweeën gesplitst en daardoor lijken het twee afzonderlijke nummers, maar als je de teksten bekijkt merk je dat ze wel degelijk bij elkaar horen. Bovendien vloeien de twee delen naadloos in elkaar over, wat overigens tussen alle nummers op dit album gebeurt.
Dit nummer weet me te raken, maar welke snaar het raakt en waar het precies vandaan komt kan ik moeilijk onder woorden brengen. Vooral het eerste deel van The Walk vind ik geweldig. Het is een combinatie van een prachtige melodie, schitterende zang en een mooie (maar af en toe wat vage) tekst die mij zo weet te pakken. Qua melodie vind ik deel 2 wat minder sterk, maar de laatste minuut maakt gelukkig weer een hoop goed: 'Doesn’t everyone have their own walk to walk'. Jaja, zo'n zin vind ik nou mooi.

Hierna volgt het titelnummer: Tick Tock. Gek genoeg is dit het nummer wat het minste met me doet. Ik denk dat dat deels komt door de lengte en de schijnbare stiltes die er af en toe tussendoor vallen. De overgangen binnen de nummers The Walk en Tick Tock zijn erg mooi in elkaar geknutseld, maar halen wel de nodige vaart uit het nummer. Met name bij Tick Tock valt me dat op. Zo vind ik deel 2 van dit nummer eigenlijk wat te langdradig.
Dit neemt echter niet weg dat Tick Tock gewoon een heel mooi nummer is. Waar de kracht van The Walk voor het grootste deel in de melodie en zang zit, zit dat bij dit nummer in de combinatie van tekst en zang. De tekst van Tick Tock vind ik wat beter te doorgronden en vind ik ook wat mooier. Een zin als 'Scrape up what’s left of his soul. Of his soul..... Of his soul....' is toch gewoon huiveringwekkend mooi?

Tick Tock zou een mooie afsluiter zijn. Het wegstervende tikken van een klok is een perfect geluid om een album met deze titel mee af te sluiten. Toch volgt er nóg een nummer. En we vallen met onze neus in de boter, want het is nog een hele mooie ook!
Winter Is Never klinkt eigenlijk een stuk luchtiger en vrolijker dan de andere nummers op dit album. Daardoor is het een stuk toegankelijker dan de rest (wat natuurlijk ook door zijn lengte komt) en dat vind ik wel prettig. Een beetje afwisseling kan geen kwaad, zeker niet als het niet te veel van de rest afwijkt.
Dit nummer heeft een duidelijkere en meer standaard opbouw en blijft daardoor wat makkelijker hangen. Hoewel het kwalitatief wat minder uitmuntend is dan de vorige drie nummers voegt dit nummer voor mij toch nog wat toe aan het album: Afwisselingen en een veranderende sfeer. Winter Is Never is een fijne afsluiter, die ervoor zorgt dat ik niet in de sombere sfeer van Tick Tock blijf hangen. Al had die hoge piepstem best wat lager gemogen, want dit klinkt een beetje belachelijk...

Een band die ik na het kennen van vier nummers al in mijn hart heb gesloten heeft duidelijk wat in zijn mars. Gazpacho heeft het geflikt. Het album Tick Tock is simpelweg ijzersterk. Goede melodieën, mooie zanglijnen en boeiende teksten zijn de benodigde ingrediënten en dat is allemaal aanwezig op dit album.

Een dikke pluim en 4,5 sterren voor Tick Tock!

O, ik had hier nog geen bericht geplaatst. Ach, ik was er sowieso al rijkelijk laat mee, omdat ik dit album in eerste instantie links heb laten liggen. De eerste singles overtuigden niet en deden me vermoeden dat dit een grauwe, sombere plaat zou worden die mijlenver afstond van die verrukkelijke popplaat die Art Angels was. Uiteindelijk blijkt dat contrast reuze mee te vallen. De sound is absoluut een stuk duisterder, maar buiten de singles om zijn er ook genoeg positievere geluiden te horen en onderliggend hoor je nog steeds de briljantste popmelodieën. Wat een songwriter is Grimes toch ook!

Zo solide als Art Angels is Miss Anthropocene niet, maar er staan zeker pareltjes tussen. My name Is Dark is met haar moddervette creepy sound mijn favoriet, Delete Forever is een schitterende akoestische verrassing, You'll Miss Me When I'm Not Around is de ondergewaardeerde filler die geen filler blijkt en IDORU is een dromerige feelgood-afsluiter waarvan ik niet had gedacht dat Grimes die in petto had.

Miss Anthropocene is een onderhoudend album met een paar tracks die onder Grimes' normale niveau liggen, maar die ruimschoots gecompenseerd worden door positieve uitschieters. 4*