Dit debuutalbum van Eaux is erg intrigerend. Dit is drie kwartier aan donkere en mysterieuze elektronica die de luisteraar écht weten mee te slepen. De synthesizers leggen talloze laagjes neer, waardoor er voortdurend meer te horen valt dan waar je oren en brein aandacht aan kunnen schenken.
Daarnaast is er ook nog de stem van zangeres Sian Ahern: Meestal onverstaanbaar, maar altijd sfeervol en melodieus. Haar stem wordt gebruikt als een instrument. De dromerige en warme klanken zijn een waardevolle aanvulling op de overwegend kille elektronica.

Het totaalgeluid heeft iets mechanisch, iets afstandelijks. Dat kan nogal onmenselijk overkomen en dat is misschien het enige nadeel aan dit album. Hoeveel sfeer de nummers ook bevatten, het is haast niet uit te drukken in emoties. Misschien moeten we dat ook wel helemaal niet willen. Juist die afstandelijkheid en kilheid van de muziek maken dit album zo bijzonder en zo indringend.

Plastics eist al je aandacht op, maar dat is het meer dan waard. Dit album bevat een continue spanning en weet de hele speelduur lang te boeien. Offer drie kwartier van je leven op voor dit album en je zult rijkelijk beloond worden.

Eels. Een bekende naam, maar ik wist er verder helemaal niks van. Ik had nog nooit een noot van deze band, laat staan van dit album gehoord, dus ik was erg benieuwd toen ik in het Super Tip-Topper spel dit album kreeg aangeraden. 'Het zal wel een leuk, luchtig rockalbumpje worden', dacht ik. Dat ik verkeerd zat werd me echter al snel duidelijk...

Beautiful Freak kende een stroeve start. Na de eerste keer Novocaine for the Soul beluisterd te hebben, voelde ik de bui al hangen. Het beviel me namelijk niet. Ik vind het namelijk helemaal niet erg als je als zanger een accent hebt, maar Mark Everett legt zijn Amerikaanse tongval erg wel erg dik bovenop! De tekst had ik nog niet bekeken, maar muzikaal leek het ook allemaal niet zo bijzonder.
Susan's House beviel me beter, omdat het overdreven Amerikaanse accent was verdwenen, maar ook dit nummer deed me de wenkbrauwen fronsen. Wat een bizar nummer is dit! Dit nummer bevat helemaal geen zang, behalve het in mijn ogen iets te vrolijke 'going over to Suan's house...' ondersteund door een nog vrolijker pianoloopje. Dit album gaat niet worden wat ik ervan verwacht had. Balen...
Gelukkig hebben we de teksten nog! Na een keer luisteren gebeurt het wel vaker dat ik een totaal verkeerd beeld van een nummer krijg. Zo ook met deze twee songs. Dat deze nummers de populairste van het album zij verbaast me dan ook niks, want de teksten zijn geweldig. Vooral die van Susan's House is heel sterk: mysterieus, vreemd, mooi, grappig. Een heel creatief nummer, wat erg sterk in elkaar zit. Datzelfde kan eigenlijk gezegd worden van Novocaine for the Soul. Dit nummer heeft wat meer pit, een rijke instrumentatie (die strijkers in het refrein!) en ook een leuke en mooie tekst.

De eerste nummers hadden duidelijk wat gewenning nodig, de drie nummers daarna eigenlijk niet. Dit vind ik het sterkste blokje van het album. Alledrie de nummers hebben een schitterende tekst (dat zul je nog vaker gaan lezen in deze recensie) en klinken erg toegankelijk. Ondanks die toegankelijkheid zijn de nummers niet simpel, twee zaken die toch vaak samengaan.
Rags to Rags en Not Ready Yet zijn overwegend rustige nummers, die allebei een stevig rockend refrein hebben. Dat zorgt voor afwisseing en daardoor wordt mijn aandacht goed vastgehouden. Deze nummers behoren tot de beste van het album en dat komt onder andere door een tekst als deze: Simpel, doeltreffend, prachtig. Kom er maar eens op.
Beautful Freak is een liefdesliedje, niets meer en niets minder. Dit nummer brengt weer wat rust tussen twee stevigere nummers en is een waardige titeltrack. Het enige minpunt aan dit nummer is misschien, dat Mark Everett hier akelig veel als Bryan Adams klinkt...

Met My Beloved Monster komt het belachelijk sterke eerste deel van dit album tot haar eind. Dit nummer is echter wel een kleine domper, omdat het absoluut niet kan tippen aan zijn voorgangers. Dit is een mooi voorbeeld van een toegankeliijk, maar simpel nummer. Tekstueel heeft het niet heel veel om het lijf en het refreintje vind ik zelfs een beetje irritant. Maar ach, een klein missertje kan geen kwaad. Na 130 seconden is dit nummer immers alweer klaar.

Met Flower en Guest List staat er een mooi duo voor de deur. Flower wist me vanaf de eerste seconde al te pakken. Dat koor is simpelweg prachtig. Je (lees: ik) verwacht het niet op een album als dit, maar het pakt wel heel mooi uit. Als vervolgens de zin 'turn the ugly light off, God' door mijn speakers klinkt ben ik om. En als E. daarna 'It's a pretty big world God, and I am awful small' zingt valt alles helemaal op zijn plaats. In dit bericht aan God is het koor perfect op zijn plaats en aan Everett's stem hoor je doorsijpelen hoe 'awful small' hij zichzelf opstelt. Dit nummer weet me echt te raken en heeft me al eens kippenvel bezorgd.
Terwijl het koor nog naklinkt in mijn hoofd is Guest List al begonnen. Een heerlijk, ontspannen introortje met een heel subtiel gitaarloopje. Daar wordt meteen het mooiste stuk tekst van het hele nummer achteraan geslingerd en de toon is gezet. Het refrein vind ik dan wel wat clichématig, maar dat kan dit nummer zich na zo'n begin wel veroorloven. Gelukkig komt er halverwege het nummer ineens een mondharmonica inzetten en dat doet het nummer goed na het licht tegenvallende refrein.

Na Guest List heeft Eels zijn meeste kruit wel verschoten. Mental en Spunky maken dat pijnlijk duidelijk, want hier wordt flink aan kwaliteit ingeleverd. Mental heeft gelukkig wel een ander voordeel: het klinkt ongelofelijk lekker! Een nummer mag tekstueel, muzikaal en structureel nog zo slecht zijn, als het lekker klinkt hou je mij tevreden. Als nummer op zichzelf kan ik dus goed met Mental overweg, maar als onderdeel van het album voegt het wenig toe. Het zorgt hoogstens voor wat extra afwisseling door de hardere muziek.
Spunky is helaas ook geen hoogvlieger. Het refreintje vind ik zelfs een beetje vervelend. Snel verder.

Your Lucky Day in Hell heeft aardig wat tijd nodig gehad om me te overtuigen. Vooral de schijnbaar eindeloze herhaling aan het einde van het nummer stootte me nogal tegen het hoofd. De tekst van dit nummer is sterk, maar doet me niet zoveel als die van Susan's House, Flower of Not Ready Yet. Dit nummer heeft wel een ander wapen: sfeer. 'Sfeer' is iets wat ik moeilijk uit kan leggen. Laat ik het erop houden dat ik makkelijk 'in het nummer gezogen' word en erin op kan gaan.
Manchild is alweer het laatste nummer op dit album. Zoals gezegd: Het meeste kruit is al verschoten. Daarom is dit niet hun beste nummer, maar is wel een hele goede afsluiter. De rustige muziek en de hoge zangstem zorgen voor een intieme, dromerige sfeer, waardoor dit nummer me toch weet te boeien. Al met een al een aardige afsluiter van het album.

Het lijkt me de hoogste tijd om tot een conclusie te komen: Beautiful Freak klinkt erg toegankelijk, er is een mooi evenwicht tussen pop en rock en tussen hard en zacht en het album duurt ondanks zijn 12 nummers precies lang genoeg. Maar er is meer wat dit album zo goed maakt.
De songteksten zijn bijna allemaal prachtig en van hoge kwaliteit. Mark Everett's creatieve geest weet mooie woorden te vinden, waar anderen er niet op kunnen komen en weet dingen net wat mooier te verwoorden dan ze eigenlijk zijn. Er is zelfs af en toe plaats voor een vleugje humor. Zulke tekstschrijvers kom je niet veel tegen.
Bovendien heeft Everett een hele mooie stem die goed past bij de teksten en soms zelfs speciaal op de tekst afgestemd lijkt te zijn.

Dit album is mooi. Erg mooi. Het weet me te raken, het weet te boeien en het weet me vooral heel goed te vermaken. Ik ben blij dat ik Beautiful Freak heb leren kennen. Ik ben een gelukkig man.

Ellie Goulding is een popster van formaat. Halcyon staat dan ook bomvol ijzersterke popliedjes, allemaal even aanstekelijk en met een hoop hitpotentie. Figure 8 en Anything Could Happen zijn daar de meest geslaagde voorbeelden van. Daarnaast is er ook ruimte voor een paar mooie ballads (waaronder Explosions en I Know You Care). Dat kan Ellie dus ook. Halcyon is daardoor veel meer dan een verzameling commerciële dancesongs. Sterker nog, het is een goed uitgebalanceerd album geworden.

De deluxe versie van Halcyon Days bevat maar liefst 28 songs en dat is wel erg veel van het goede. Daarom vind ik het lastig om dit als één album te beschouwen. Feit is dat haar sterkste en succesvolste nummers (Burn en I Need Your Love voorop) pas op Halcyon Days of bij de bonustracks te vinden zijn. Ook Goodness Gracious, You My Everything en Stay Awake zijn ijzersterke liedjes. Halcyon Days is in dat opzicht dus nog wat beter dan de originele uitgave.

Van de andere kant is Halcyon met zijn twaalf nummers een zeer geslaagd en compact album. Een goed album bovendien, waarbij ik 'goed' niet alleen afmeet aan commercieel succes of hitpotentie. De meeste nummers bevatten voldoende boeiende melodielijnen en zijn goed en slim geproduceerd. Bovendien heeft Ellie een mooie stem. Hoge noten weet ze goed te raken en haar licht hese stemgeluid geeft de muziek iets extra’s. Met name in de rustigere nummers komt haar stem goed tot haar recht.
Dat bijna alle nummers doorspekt zijn met dikke dancebeats wil niet zeggen dat dit album puur gericht is op de commercie en alleen de moeite waard is voor Top 40-luisteraars. Ik luister bijna alleen maar alternatieve muziek, maar voor de muziek van Ellie Goulding heb ik een zwak. Deze verzameling nummers bevat gewoon ontzettend veel moois en interessants.

Het compacte Halcyon is simpelweg een erg goed album. De hele collectie van songs uit het Halcyon-tijdperk laat bovendien zien dat Ellie Goulding (samen met haar co-schrijvers) genoeg talent en inspiratie heeft om ijzersterke liedjes uit haar mouw te blijven schudden. Ik kijk nu al uit naar de opvolger.

De nummers op Older Terrors grijpen me niet zo bij de lurven als op A New Nature het geval was. Toegankelijke muziek is het niet, maar zelfs met dat ingecalculeerd blijf ik dit album moeilijk te verteren vinden.

Sylvan weet me wél mee te slepen in het verhaal en The Reverist is prachtig met haar eenvoudige, verstilde zanglijnen en gestructureerde opbouw. Helaas ontbreken zowel de sterke zanglijnen als de structuur grotendeels in de twee overige nummers. Dat is waarom die twee weinig met me doen.

Als de muziek boeiend genoeg is hoeft de lengte geen struikelblok te zijn. Dat is het in het geval van Marking the Heart of a Serpent en Wolf's Sun helaas wel. Ook The Reverist heeft naar mijn mening te lang nodig om op gang te komen. Mijn beoordeling blijf daardoor steken op 3 sterren. Ik had het graag anders gezien.

Ieder album vertelt een eigen verhaal. Vaak wordt een album pas echt mooi als je weet welk verhaal er achter dat album schuilgaat. Songtitels, een albumhoes en vooral songteksten zijn vaak de sleutel tot dat verhaal. Maar hoe werkt dat bij een instrumentaal album? Dan luister je naar de muziek. Instrumenten, klanken en intonaties koppel je aan emoties en gevoelens. Daar knoop je de songtitels aan vast en zo ontrafel je het verhaal. Zo werkt dat ook bij Take Care, Take Care, Take Care.

Last Known Surroundings - Herinneringen
Stel je voor: Je ligt op je sterfbed. Je weet dat het einde nadert en dat het leven binnenkort zal eindigen. Wat ga je dan doen? Dan ga je terugdenken aan die mooie tijd die je gehad hebt. Herinneringen ophalen. Herinneringen aan je jeugd, aan je familie en vrienden. Plaatsen waar je hebt gewoond, waar je vertrouwd mee bent geworden. Avonturen die je hebt meegemaakt. Al het moois wat je ooit beleefd hebt, al het moois wat je ooit gevoeld hebt. Alles komt voorbij.
De muziek in Last Known Surroundings ondersteunt al die gedachten. Eerst een mooie, rustige opbouw. Steeds komt er een instrument bij, de muziek zwelt aan tot een tussentijdse climax halverwege het nummer. Dan is er een moment van rust en dan komt er opnieuw een opbouw. De muziek is sfeervol en tegelijkertijd straalt het een grote positiviteit uit. Dit nummer ademt levenslust. De opbouw kan gespiegeld worden aan de opbouw van het leven. Van geboren worden, tot opgroeien, tot oud worden. Tot aan je sterfbed. Aan het einde van het nummer wordt de muziek plotseling somberder en duisterder. Alle positieve kracht uit dit nummer vloeit in een keer weg. En dan is er stilte...

Human Qualities - Hoop en kracht
Op zulke momenten is het belangrijk om mensen om je heen te hebben die je kunnen steunen. Mensen die je door de zware tijden heen kunnen slepen. Dit nummer heeft een heel rustig begin met sussende en rustgevende klanken. Alsof er mensen zijn die willen zeggen: ‘Het komt goed. Maak je geen zorgen. Wij blijven bij je.’ Klanken om moed, geloof en hoop uit te putten.
Na het rustmoment halverwege dit nummer zijn de sussende klanken verdwenen. Ze hebben plaatsgemaakt voor stevigere instrumentatie. Aan geloof en hoop alleen heb je niets. Je hebt meer dan dat nodig. Kracht en vechtlust zijn onontbeerlijk. Aan de harde, aanzwellende muziek hoor je dat de levenslust weer terugkeert.

Trembling Hands - Wanhoop
De kracht zet zich duidelijk door in dit nummer. Trembling Hands is een nummer met pit. Dit nummer klinkt vanaf het begin al redelijk druk. Alsof er teveel emoties zijn die elkaar verdringen in je hoofd. Dat wordt later in het nummer duidelijk. Na 2 minuten hoor je duidelijk twee ritmes door elkaar. Aan de ene kant hoor je de gitaren die nog steeds volop kracht en hoop uitstralen. Aan de andere kant hoor je de harde, ritmische en chaotische drums. Die drums staan voor wanhoop. Het zijn tegenstrijdige gedachten. Blijf je hoop houden op een goede afloop of geef je de moed op?

Be Comfortable, Creature - Troost
Met de vorige drie nummers in je achterhoofd zegt de titel van dit nummer al genoeg. Dit nummer is maar met één woord te omschrijven: Troost. Ook dit nummer staat bol van de emoties en rustige klanken. Het begin klinkt nog lieflijk, daarna wordt het treuriger. Huilende mensen aan de rand van het bed. Het vertrouwen in een goede afloop slinkt, maar er blijft hoop. Al is het alleen maar om nog wat laatste troost te bieden.

Postcard from 1952 - Herinneringen II
Een oude ansichtkaart roept weer herinneringen op. Terugdenken aan die goede oude tijd. Je weet wel: Vroeger, toen alles beter was. Net als Last Known Surroundings klinkt ook dit nummer verrassend positief. Het is een verfrissend geluid tussen al die sombere nummers.
Het lijkt alsof dit nummer een verhaal op zich vertelt. Het verhaal van de ansichtkaart. Een mooie, oude anekdote over een jeugdvriend of -vriendin of over je eerste echte liefde. Het kan overal over gaan, wij zullen het waarschijnlijk nooit weten. Het mooie aan een instrumentaal nummer is, dat je er een eigen draai aan kunt geven. Dat laat nog wat te fantaseren over.
Ook in dit nummer zwelt de muziek aan en wordt duidelijk naar een climax toegewerkt. Het einde van het verhaal. Daarna volgen nog wat rustige klanken. Een grijns op het gezicht. ‘Wat was dat een mooie tijd!’

Let Me Back In - Verlangen
Tot slot is ook Let Me Back In weer een somber nummer. Er wordt teruggekeerd naar de realiteit. De harde waarheid. Wat geweest is is geweest. Die tijd komt niet meer teug. Nooit meer. Dit nummer staat voor verlangen. Verlangen naar vroeger, toen je nog positief in het leven stond. Toen je nog boordevol levenslust zat.
Dat verlangen slaat uiteindelijk om in bezinning en berusting. De muziek wordt weer kalmer. Je neerleggen bij je lot. Het einde nadert. Het is niet meer te voorkomen of terug te draaien. Het lot roept. Op de achtergrond hoor je de engelen al zingen...

Nu ik het verhaal achter dit album denk te weten is Take Care, Take Care, Take Care ineens vele malen mooier! De nummers hebben allemaal een betekenis en hebben allemaal een emotionele lading. Tot voor kort ergerde ik me nog aan de soms wel erg lange intro’s en outro’s of aan de lange stilte halverwege Human Qualities. Nu zie ik daar wel de pracht van in, omdat ik weet dat het allemaal een betekenis heeft. Alles werkt ergens naartoe en samen vormt het een schitterend geheel. Dit album van Explosions in the Sky blijkt veel diepgravender, betekenisvoller en mooier te zijn dan ik had verwacht. Dit album is een pareltje. Een pareltje waarvan ik nu eindelijk weet wat de titel betekent. Take Care, Take Care, Take Care: Hou je taai, zorg voor jezelf, zorg voor anderen.

Explosions in the Sky maakt mooie muziek. Dat wist ik al langer en dit album bevestigt dat nog maar eens. Toch ben ik niet helemaal ondersteboven van dit album, vooral omdat ik hun opvolger simpelweg beter vind.
Op The Earth Is Not A Cold Dead Place zijn de meeste emoties duidelijker hoorbaar en is er vaak een beter verhaal uit de nummers op te maken. Zoals eigenlijk bij ieder nummer van Explosions in the Sky ligt de emotie er metersdik bovenop (zo ook op dit album), maar toch vind ik de 'verhaallijnen' wat minder duidelijk. Minder beeldend, om er maar eens een vage term tegenaan te gooien.
In ander werk van deze band is vaak een duidelijke structuur in een nummer te ontdekken en heeft iedere gespeelde noot een duidelijk betekenis. Op dit album kom ik eigenlijk niet veel verder dan het achterhalen van het onderwerp en een grove structuur per nummer. Van de ene kant laat dat meer aan de verbeelding over, maar van de andere kant geeft dat de nummers ook minder betekenis. En dat laatste weegt voor mij wat zwaarder.

Iets wat wel duidelijk in het voordeel spreekt van dit album is het thema. Dit album vertelt verhalen over soldaten en oorlog. Over hun ervaringen, hun belevenissen en de emoties die ze doormaken in moeilijke tijden. Zo verbeeldt Greet Death de verhouding tussen heldhaftigheid en onverschrokkenheid enerzijds en realiteit en angst voor de dood anderzijds. Het nummer opent krachtig, maar verliest die kracht al snel om op een treurige, sombere toon verder te gaan en zo ook het nummer af te sluiten.
The Moon Is Down vertelt een (op een boek gebaseerd) verhaal over een stadje dat wordt ingenomen door soldaten en de gespannen relatie tussen de inwoners en de bezetters. Dat mondt uiteindelijk uit in een prachtig samenspel van de gitaren (die de vredige inwoners symboliseren) en de drums die een roffeltje spelen dat overduidelijk aan het leger refereert. Dat kenmerkende roffeltje is trouwens in meerdere nummers op dit album terug te horen.
Het volgende nummer is wat mij betreft het prijsnummer van dit album: Have You Passed Through This Night? Waar Explosions in the Sky eigenlijk nooit tekst nodig heeft om hun verhaal te vertellen hebben ze hier toch wat tekst toegevoegd. Het is een stuk tekst uit een film (The Thin Red Line) en geeft een perfecte opzet voor dit nummer. Met de zin 'Does our ruin benefit the earth?' wordt de hele bedoeling van het nummer weergegeven: Mensen laten nadenken over de zinloosheid van oorlog en alle consequenties die het heeft voor onze wereld. De chaotische, kwaadaardige en destructieve klanken roepen beelden op van vernieling, moord en alle andere wreedheden die deze wereld te bieden heeft. Een prachtnummer dat zijn uitwerking niet mist.
Het enige nummer wat ik niet goed kan plaatsen is With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept. De titel is schitterend, maar waar gaat het over? Ik durf het niet te zeggen. Dit nummer doet me niet veel, ik weet niet wat voor emoties ik hierbij moet plaatsen. Het mag dan wel goed klinken, maar als het geen duidelijke betekenis heeft is dat voor mij toch een flinke afknapper. Zeker bij een band als deze die bekend staat om zijn sterk verhalende instrumentale nummers. Jammer, zeker omdat dit de afsluiter van het album is. Wellicht gaat er ooit nog eens een lichtje branden en krijg ik ineens een ingeving, tot die tijd laat ik dit nummer links liggen.

Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever is Explosions in the Sky ten voeten uit. Zes mooie en meeslepende composities die ieder een eigen verhaal vertellen. Met als kanttekening dat die verhalen niet altijd even gemakkelijk te ontrafelen zijn en lang niet zo detailleerd zijn als op hun volgende album. Toch til ik daar niet al te zwaar aan, want tijdens het luisteren zijn het vooral de melodieën die bepalen hoe mooi een album is. Dit album is mooi genoeg voor 4 sterren.