Hayley Williams slaat duidelijk een totaal andere en vooral experimentelere weg in dan de weg die Paramore bewandelde. We horen een mengelmoes van pop, elektronica en rock. Melancholisch en mysterieus, maar niet erg melodieus. Ik vind het raar om te moeten concluderen, maar ik vind dit een erg ontoegankelijke EP, ondanks de korte speelduur.

Na verloop van tijd openbaart de muziek zich gelukkig. De tegendraadse ritmes en de continue onderhuidse spanning doen bij vlagen Radioheadesque aan en dat is een groot compliment. Ik had het nooit achter Hayley Williams gezocht, maar dit is erg intrigerende muziek.

Vind ik het interessant? Ja. Vind ik het mooi? Mwah. Ik ben nog niet overtuigd, maar kijk wel uit naar haar volgende EP en haar volledige debuutalbum.

Dit is deel twee van het Petals for Armor-drieluik of zoals we inmiddels weten eigenlijk gewoon één derde deel van Hayley's debuutalbum. Dead Horse vind ik de beste single die ze tot dusver heeft uitgebracht: heerlijk catchy, maar toch speels en alternatief genoeg om te boeien. Over Yet vind ik ook fijn en is eveneens een van haar meer toegankelijke liedjes dit jaar. Zeker niet zo toegankelijk als Paramore – alles is relatief – maar wel een groot contrast met haar meer experimentele tracks.

Haar eerste EP vond ik wat te (geforceerd) experimenteel, atypisch en tegendraads. Petals for Armor II heeft dat een stukje minder en voelt daarom meer in balans. Minpunten hier zijn dat My Friend saai is en dat Roses / Lotus / Violet / Iris me lichtjes irriteert en weinig doet. Al met al dus geen top-EP, maar wederom twintig boeiende minuten muziek van een boeiend solo-artieste.

Negative Space is een geweldige elektronische trip, gelaagd en vol spanning. De rest van het album valt me helaas tegen. Ik hoor veelal slappe indie met lijzige zang en (te) weinig lekkere hooks. Een euvel waar ik ook bij bijvoorbeeld Death Cab For Cutie, The Shins of MGMT tegenaan loop. O.b.v. Negative Space had ik gehoopt dat Hookworms me meer zou weten te boeien, maar helaas houden ze dat maar een paar nummers vol.

Opener is ook nog best goed (het komt wat traag op gang, maat het energieke slot maakt veel goed) en Shortcomings is ook helemaal niet verkeerd. The Soft Season is echter te druilerig om aan te horen, Each Time We Pass idem en die hoge piepstem werkt ook nog eens op mijn zenuwen, Static Resistance vind ik te oppervlakkig voor een single en twee fillers op een rij (Boxing Day en Reunion) is ook geen uitnodiging om nog eens goed voor dit album te gaan zitten.

Laat ik Negative Space maar koesteren.