Wat een heerlijk frisse, niets-aan-de-hand popmuziek. Voortdurend catchy, vaak dansbaar, soms funky, soms zwoel. Als ik het zo opschrijf lijkt het misschien een heel divers album, maar dat is het niet. Wel een zeer consistent uitgevoerde popplaat.

Enige minpuntje is dat de deuntjes en teksten soms tegen het kinderlijke aan schuren. I Really Like You en Gimmie Lover achter elkaar is een tricky blokje, maar het is niet genoeg om me er echt aan te storen.

Run Away With Me en Emotion zijn popdiamanten van het zuiverste soort en Boy Problems, Making the Most of the Night en Let's Get Lost zijn catchiness heruitgevonden.

Haar tweede langspeler heb ik links laten liggen, omdat de singles me niet zoveel deden. Met deze EP heb ik Christine en haar Queens toch maar weer een kans gegeven, want Je Disparais dans tes Bras liet best een aardige indruk op mij achter met haar diepe, stemmige bastonen. Geen liefde op het eerste gezicht, zeker niet, maar dit nummer trek ik goed. People I've Been Sad is een ander verhaal. De melodielijnen daar spreken me niet aan en het geheel klinkt te zeurderig. Het zijn vooral de uptempo liedjes die me goed smaken en die de meubelen redden.

La Vita Nuova vind ik ook heerlijk, niet in de laatste plaats door de fijne bijdrage van Caroline Polachek met haar prettige stem. Nada is best goed: midtempo en duister, maar ook wat onopvallend. Mountains is een redelijke ballad, maar dat is dan ook niet type liedje waarin ze normaal gesproken uitblinkt. Als ik dat allemaal een beetje optel kom ik tot een aardige EP. Geen EP die me direct weer fan doet worden van Christine and the Queens, maar wel een die me doet inzien dat ik haar te vroeg heb afgeschreven.

O, ik had nog geen mening over dit album gegeven. Komt-ie:

Love Is Dead is het meest poppy album dat CHVRCHES tot nu toe gemaakt heeft en daardoor stiekem misschien wel hun beste. Op Every Open Eye waren ze die weg al ingeslagen, maar was de kwaliteit van de liedjes nog wat minder. Wisselvalliger vooral. Inmiddels hebben ze het schrijven van popliedjes nóg beter onder de knie gekregen, waardoor de muziek nog aanstekelijker en aantrekkelijker is geworden. Hier en daar klinkt het wel wat makkelijk (neem Get Out maar als voorbeeld, met die vele herhaling in het refrein), maar uiteindelijk is dit wel het album dat ik momenteel het liefst draai.

Het enige liedje dat voor mij het niveau naar beneden haalde was God's Plan, maar nu ik dat nummer gisteren live heb gehoord ben ik bijgedraaid. Love Is Dead haalt een constant niveau met af en toe een heerlijke positieve uitschieter. Graffiti en Miracle zijn ronduit briljante popsongs en Really Gone is een prachtig uithangbord voor Laurens stem.

4,5 sterren lijken me dan ook meer dan op hun plaats.

Een weloverwogen oordeel over de stijl, de ontwikkelingen die band door heeft gemaakt en het verhaal dat achter dit album schuilgaat vind ik lastig om te geven. Dat wil ik ook helemaal niet. Muziek van Cloud Nothings moet je niet willen ontleden en analyseren. Luisteren en genieten van de lekkere dosis rock die ze je voorschotelen is voldoende.

Life Without Sound is voor mij een erg geslaagd album, waarvan veel meer blijft hangen dan van voorganger Here and Nowhere Else. In vergelijking met hun vorige albums vind ik de liedjes er bovendien completer, volwassener en ronduit beter op geworden. Jammer is wel dat ik de band inmiddels ken en dat deze brok energie daarom niet zo hard inslaat als de bom die Attack on Memory destijds was.

Enter Entirely en Modern Act zijn de twee prijsnummers, Darkened Rings (met dat heerlijk opgefokte pianospel!) en Up to the Surface volgen op korte afstand. Ik neig naar vier sterren, maar wil niet overmoedig worden. Daarom zet ik voorzichtig in: 3,5*

Garlands is niet ver weg. De sound van deze ep is goed vergelijkbaar met die van het debuutalbum. Donkere en sfeervolle post-punk, met die kenmerkende zang van Liz Frazer. Later zou haar stem veel dromeriger worden, maar tot en met Garlands klonk ze nog akelig. Heerlijk.

Feathers-Oar-Blades is het stevigste nummer van deze ep en die bevalt daardoor het best. De andere nummers leunen wat meer op de sfeer. Op Alas Dies Laughing wordt die sfeer lang niet zo sterk en overtuigend neergezet als op Garlands, maar dat is geen schande. Garlands is immers belachelijk goed. It's All But an Ark-Lark klinkt een stuk overtuigender en weet me wel te pakken. Helaas is de grootste spanning er na een minuut of vijf wel af, al wordt het tegen het einde wel weer interessanter.

Lullabies houdt de sound van Garlands nog even vast en dat alleen al staat garant voor een goede ep.

Dit herken ik wel. Deze ep klinkt wat toegankelijker dan ik van deze band gewend ben, al kan ik niet goed onder woorden brengen waar het aan ligt. De muziek is ondanks alles toch behoorlijk rauw. Zelfs nog wat rauwer dan ik van ze gewend ben. Van de andere kant lijkt ieder nummer hier van elke vorm van sfeer ontdaan en dat is toch een klein gemis.

Cocteau Twins klinkt hier nog lekker venijnig en van ethereal is nog geen sprake. Zo hoor ik deze band het liefst. Post-punk, veel pit, harde drums en uitbundige, soms schreeuwerige zang (vooral in Peppermint Pig en Hazel).

De 7"-versie van Peppermint Pig is erg goed, maar de 12"-versie is toch wat interessanter. Door de lange opbouw wordt namelijk meer de nadruk gelegd op de instrumentatie en wordt je aandacht wat afgeleid van de zanglijnen.

When Mama Was Moth, de naamgever van deze ep, is in zijn eentje stukken interessanter dan deze hele ep. Cocteau Twins transformeert langzaam in een dreampopband en deze ep is daar het eerste overduidelijke bewijs van, meer nog dan Head over Heels.

Sugar Hiccup is een van de zwakste nummers van dat album en doet me ook in deze licht aangepaste versie niet veel. From the Flagstones heeft hier en daar wel wat mooie zanglijnen, maar is over de gehele linie te saai. Hitherto vind ik wel een goed nummer, vooral omdat het een grootser en donkerder geluid heeft. Because of Whirl-Jack is ook leuk (een vlot liedje met prima melodieën en een warme aankleding), maar steekt binnen het CT-oeuvre nauwelijks boven het maaiveld uit.

Al met al valt Sunburst en Snowblind me dus tegen, maar ik ben vooral blij dat Hitherto niet op de plank is blijven liggen.

Een slaapverwekkende ep van Cocteau Twins.

Titelnummer The Spangle Maker is ronduit saai en doet niets anders dan langzaam voortkabbelen. Heel langzaam. Ook de 'uitbarsting' na drieënhalve minuut weet geen gevoelige snaar te raken.

Pearly-Dewdrops' Drops is net zo saai, maar heeft dan ook nog eens een irritant refrein. Op de een of andere manier krijg ik enorme jeuk van de zanglijnen. Ook het gebrabbel van Liz wekt meer weerstand dan waardering op.

Het enige lichtpuntje is Pepper Tree. Dit klinkt minder feeëriek en een stuk volwassener. Sfeervol op een mooie manier. Het kan dus wel. Dan nog is Pepper Tree geen bijster spannend nummer, maar het doet aardig aan schadebeperking.

Twee jaar geleden was Treasure het eerste album van Cocteau Twins dat ik leerde kennen. Ik lees net mijn berichten op deze pagina terug en blijkbaar vond ik het toen te dromerig. Inmiddels ken ik Cocteau Twins een stuk beter en nu kan ik dit album veel beter in perspectief plaatsen. Nu besef ik dat de dromerige sound juist prachtig is.

Hun latere albums klinken ook dromerig, maar op een heel andere manier. Vanaf Blue Bell Knoll / Heaven or Las Vegas ging Cocteau Twins popliedjes schrijven, ondersteund met lieflijke, dromerige muziek. Pure dreampop eigenlijk, zoals die tot op de dag van vandaag nog volop gemaakt wordt.

De dromerigheid op Treasure is totaal anders. Dit zijn geen popliedjes die toevallig worden verrijkt met een sfeervol, feeëriek geluid. De dromerigheid is hier juist ontzettend doeltreffend. Op Treasure wordt een droomwereld of sprookjeswereld gecreëerd waarin ieder nummer een eigen verhaal verteld. De dromerige klanken dragen ontzettend veel bij aan die verhalen. Sterker nog, die klanken maken de nummers tot wat ze zijn. Ze zijn onmisbaar.

De dromerigheid wordt op Treasure uiterst doeltreffend ingezet en doet me daardoor veel meer dan op de hierop volgende albums. Twee jaar terug noemde ik dit album nog 'veel van hetzelfde', maar ondertussen weet ik wel beter. Ik ken geen album van Cocteau Twins waarop de contrasten tussen de nummers zo groot zijn. En toch is het een sterk samenhangend geheel.

Anno 2014 klinkt Coldplay elektronischer dan ooit. Ze slaan een nieuwe weg in en dit album lijkt qua stijl totaal niet op de slecht ontvangen voorganger. Dat lijkt een goede ontwikkeling. Toch liggen er gevaren op de loer. De belangrijkste daarvan is verveling, want erg spannend is Ghost Stories niet.

Coldplay klinkt hier vooral ingetogen en brengt een hoop intieme liefdesliedjes. De composities zijn wat aan de simpele kant, zeker in vergelijking met de eerste twee albums, die qua stijl de nodige overeenkomsten tonen met Ghost Sories. Tekstueel is het ook niet meer zo goed als het ooit was. Originele teksten en liefdesliedjes vormden altijd al een slecht huwelijk en Chris Martin doet geen moeite om dat huwelijk te redden.

Toch wil ik niet al te zwaar tillen aan die zwakke punten. Coldplay wil hier duidelijk iets nieuws laten horen en slaagt daar goed in. Veel intieme en gevoelige liedjes, gewikkeld in een warme deken van elektronica. Coldplay maakt er een sfeervol album van, op een manier die we nog niet van ze kennen. Dat die sfeer bruut wordt verstoord door A Sky Full of Stars kan ik wel door de vingers zien. Bovendien laten ze horen dat ze nog steeds erg goede liedjes kunnen schrijven.

Magic is een mooie single die meteen duidelijk maakt welke muzikale weg de band wil inslaan. Ook A Sky Full of Stars is een heerlijke song. Stadionrock, maar dan met erg weinig rock. Eigenlijk heeft een nummer als dit bijzonder weinig te zoeken op een Coldplayalbum (hooguit op Mylo Xyloto), maar stiekem vind ik het toch wel erg lekker klinken. Ik gruwel van Top 40-muziek, maar soms komen er wel leuke guilty pleasures voorbij.
Andere aanwinsten voor het oeuvre van Coldplay zijn O en Another's Arms. O is een prachtig pianogestuurd liedje en kan zich als enige meten met hun beste werk, ook tekstueel. Een goede keuze om dit als albumafsluiter in te zetten. Daarnaast heb ik een zwak voor Another's Arms. De erg repetitieve en kale beat werkt meeslepend, de bridge is sfeerverhogend en de zanglijnen in het refrein zijn gewoon ontzettend sterk.
True Love en Midnight zijn als enige twee nummers een beetje suf en saai, al leer ik Midnight stukje bij beetje steeds meer waarderen. Dit nummer is toch duidelijk het experimenteelst en ontoegankelijkst van de negen.

Coldplay vindt zich hier zeker niet opnieuw uit, maar Ghost Stories laat toch duidelijk een ander geluid horen. Best gedurfd, al blijft het als geheel toch redelijk binnen de (commerciële) lijntjes. Niettemin is dit een prima album, waar Coldplayfans van het eerste uur zich niet voor hoeven te schamen. Coldplay zelf evenmin.