Mijn eerste indrukken van Salome bleken toch wat te positief. Het rockt hier en daar erg stevig en dat waardeer ik, maar over het algemeen is dit album toch behoorlijk dromerig en biedt het weinig 'houvast'. Houvast in de vorm van aanstekelijke hooks, herkenbare/verstaanbare teksten of een sfeervolle opbouw. De shoegaze- en dreampopinvloeden lijken hier te overheersen, waardoor er een stuurloos en relatief oninteressant album overblijft.

'Ene oor in, andere oor uit' zou ik bijna willen zeggen, al is dat wat te kort door de bocht. Er staan namelijk best wat goede songs op Salome, maar als compleet album vind ik het te moeilijk te behappen. Skin blijft met zijn spannende ritme fier overeind en is een zeer boeiend en goed nummer. Zonder twijfel het pronkstuk van dit album. Ook Binge en Love, Texas (met vrij helder en verstaanbare zang) zijn zeker de moeite waard.

Salome heeft mijn hoge verwachtingen niet in kunnen lossen, al ligt dat meer aan mijn verkeerde verwachtingspatroon dan aan de muziek. Marriages is hoe dan ook een interessant bandje, dus als ze over een paar jaar een nieuw album uitbrengen met daarop een nieuwe Skin, dan zou ik dat niet graag missen.

The Wolf Is Loose gaat verder op dezelfde voet als Leviathan: Heerlijk complex, maar verpakt in een zeer compact liedje. Het zijn drie zeer intense minuten, waarin waanzinnig veel gebeurt. Zo hoor ik Mastodon het liefst! De rest van het album is wat wisselender van kwaliteit dan de voorganger was.

Sommige nummers of delen daarvan staan me tegen of vind ik bijna irritant. Het refrein van Hand of Stone en de stemvervormingen in Circle of Cysquatch trek ik heel slecht en ook de zanglijnen van Josh Homme in Colony of Birchmen liggen me totaal niet.

Gelukkig kent het album ook een aantal zeer fijne uitschieters naar boven, zoals het knallende The Wolf Is Loose, het meeslepende This Mortal Soil en het chaotische en tegendraadse Capillarian Crest. Hoogtepuntje van het hele album is misschien wel het loodzware SHAAAAAME OOOOON, dat Troy Sanders uit zijn stembanden perst in Sleeping Giant.

Blood Muntain is wat wisselvallig, maar de beste nummers zijn om je vingers bij af te likken.

Wie deze band een beetje kent weet wat hij/zij van dit album kan verwachten. Dat is ook precies wat je krijgt, maar dan nog net een beetje beter dan je van Mintzkov gewend bent. Sky Hits Ground is ruim drie kwartier aan goed in het gehoor liggende alternatieve rock. Soms lekker stevig, maar soms ook betrekkelijk rustig. Mintzkov heeft zichzelf niet opnieuw uitgevonden, maar laat duidelijk horen dat deze band nog niet uitgegroeid is. De Belgen maken progressie.

Waar valt dit album het beste te plaatsen, met betrekking tot hun vorige albums? Eigenlijk verrassend dicht bij de rest. Qua stijl lijkt dit album nog het meest op 360°, omdat beide albums over het algemeen behoorlijk stevig klinken en sterk leunen op het gitaarspel. Rising Sun, Setting Sun was wat 'milder' en poppier. Er was meer plaats ingeruimd voor de synthesizer die wat vaker zijn eigen deuntjes mocht spelen.
Sky Hits Ground is wederom stevig en doet rauwer aan dan zijn voorgangers. De synthesizer staat wederom in dienst van de andere instrumenten en de gitaar voert opnieuw de boventoon. Daarnaast is er op dit album ook voldoende (lees: meer dan voorheen) plaats ingeruimd voor rustigere en meer ingetogen nummers. Tot zover de muzikale omlijsting. Nu de muziek zelf.

Slow Motion, Full Ahead is het rauwste nummer dat Mintzkov ooit gemaakt heeft. Zo rauw als het gitaarspel in dit nummer is wordt het nergens meer, maar het gitaarwerk is in ieder geval zwaarder dan de fans gewend zijn. Arena, Runner's High en delen van Weapons laten ditzelfde geluid horen. Dit zijn niet zozeer harde nummers, maar ze klinken bovenal venijnig.
Zijn deze nummers ook aanstekelijk? Nee, niet allemaal. Zo aanstekelijk als op Rising Sun, Setting Sun wordt het hier maar zelden. Op dit vlak doet dit album dus duidelijk onder, maar bepaalde nummers doen toch een flinke duit in het zakje. Word of Mouth en Day One zijn licht verteerbaar en hebben refreinen die gemakkelijk blijven hangen, maar de echte aanstekelijkheid moet je bij Old Worlds en Weapons zoeken. Het zijn niet alleen de teksten, maar vooral ook de gitaarriffs die zich heel eenvoudig in je brein nestelen. Old Worlds heeft zo ongeveer het meest aanstekelijke refrein dat ik van ze ken en dit nummer wordt grotendeels gemaakt door de verrukkelijke gitaarriffs. In Weapons spelen ook de synths een prominente en sterke rol.
Op Sky Hits Ground is ook plaats vrijgemaakt voor meer ingetogen nummers. Word of Mouth en Arial Black zijn betrekkelijk rustige nummers, maar de beste nummers vinden we verderop. All Names Have Been Changed heeft een mooie tekst en weet van begin af aan een sterke sfeer te creëren. De opbouw maakt die sfeer en beleving alleen nog maar groter. Dit nummer is in de race voor de titel 'beste Mintzkov-song ooit' en heeft goede papieren voor de winst. Ook Ages and Days weet een sterke, kille sfeer neer te zetten. Dit nummer leunt minder op de opbouw (die heeft het amper) en meer op herhaling. Echt zo'n nummer dat live goed op te rekken is, zeker met zo'n prachtig outro.

Ondanks al deze mooie woorden zijn lang niet alle nummers even memorabel. Dat is dit album als geheel ook niet. Daarvoor is muziek van Mintzkov toch net wat te simpel. Mintzkov is geen band van de hoge pieken, maar ook zeker geen van de diepe dalen. Deze band haalt 'gewoon' hun eigen niveau en weet dat niveau hier zelfs een beetje op te krikken.
Sky Hits Ground is duidelijk een stap vooruit voor de band Mintzkov, die hier laat horen zich nog altijd te ontwikkelen. Slow Motion, Full Ahead mag gerust vernieuwend genoemd worden en All Names Have Been Changed is een overduidelijk bewijs dat deze band zo nu dan flink weet te pieken.
De band Mintzkov groeit en heeft met Sky Hits Ground hun beste en meest evenwichtige album tot nu toe afgeleverd. Chapeau!

Dee koerswijziging die Mister and Mississippi op Mirage laat horen bevalt me wel: Dit album is een stuk interessanter dan voorganger We Only Part to Meet Again: De liedjes zitten geraffineerder in elkaar, hebben een rijkere instrumentatie en laten meer variatie horen. De band toont niet alleen lef door hun reeds opgebouwde reputatie overboord te zetten en iets heel nieuws te proberen, ze zijn daarbij ook nog eens betere muziek gaan maken. Een win-win-situatie.

Mirage is zo'n album waarvan alle liedjes minimaal een dikke voldoende scoren en een vergelijkbaar niveau halen. Favorieten aanwijzen is daarom lastig. Ik heb een zwak hoor HAL9000, de single die me deed vermoeden dat er ergens op deze aarde nóg een Mister and Mississippi moest rondlopen. Pulsar waardeer ik ook zeer, omdat dit nummer veel indruk maakte toen ik het tijdens Record Store Day live hoorde. Toen waren de synths die het liedje al vanaf het intro domineren vervangen door oohoo's van Maxime en daar wordt het liedje eigenlijk alleen maar mooier van.
Interstellar Love is met zijn lichte discosound en stemvervormingen een waardevol en geslaagd experiment. Het kalme Replicants laat horen dat de band hun ingetogen oude zelf nog niet helemaal achter zich heeft gelaten en is daardoor een prettige toevoeging aan een toch al veelzijdig album.
Als alle liedjes een 'eigen karakter' hebben wordt het wel een heel groot allegaartje, dus heeft de band ook een aantal doodgewone popliedjes geschreven. Lush Looms en The Repetition of Being Alone zijn verrukkelijke deuntjes waar geen mens iets op tegen kan hebben en titelnummer Mirage laat trekt die lijn door, maar gooit daar ook nog een licht-psychedelisch sausje overheen.

Ja, eigenlijk zijn alle liedjes gewoon goed. Fenomenaal wordt het nergens, daarvoor vind ik het allemaal toch wat te lichtvoetig, maar veertig minuten en tien liedjes lang een zeer ruime voldoende scoren is een erg knappe prestatie. De veelzijdigheid die de band hier laat horen maakt die prestatie alleen nog maar knapper.
Mister and Mississippi vindt zichzelf op Mirage opnieuw uit en bewijst zichzelf én hun publiek daarmee een grote dienst.

Op Record Store Day zag ik Mister and Mississippi optreden in De Waterput in Bergen op Zoom en het was schitterend. Ik heb nog overwogen hun laatste album te kopen, maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik bang was dat de muziek toch wat te simpel zou zijn. Als iets live indrukwekkend is geeft dat nog geen garantie voor een goed studioalbum.

Inmiddels ken ik We Only Part to Meet Again vrij goed en ik kan zeggen dat dit album inderdaad wat aan de simpele klant is, voornamelijk qua teksten. Daar staat echter tegenover dat het muzikaal allemaal erg fraai is, hier en daar erg rijk aangekleed met bijvoorbeeld blazers.

The Filthy Youth vind ik een matig nummer met een bloedirritant refrein, maar het outro is wel ontzettend mooi. Net als het outro van For Us to Remember (wél een ijzersterk nummer) doet het me aan Anathema denken. Zet er een elektrische gitaar onder en het past zo op een recent Anathema-album.

Hier en daar kom ik een saai liedje tegen (Southern Comfort, A Song for the Quiet Ones) of een leuk liedje met relatief weinig om het lijf (Meet Me at the Lighthouse, Shape Shifter). Kwalitatief is dit hele album niet hoogstaand, maar toch weet de band van simpele liedjes nog iets heel moois te maken. De muziek doet wonderen. Met name in de outro's - ook die van Nocturnal is mooi, die van Shape Shifter is zelfs verrukkelijk - weet Mister and Mississippi te overtuigen.

We Only Part to Meet Again vind ik het beste nummer, met die heerlijke lage zang van Maxime Barlag in de coupletten. Live was dit ook de meest indrukwekkende song. For Us to Remember is door de fenomenale opbouw ook een waanzinnig goed nummer. Meet Me at the Lighthouse, Shape Shifter, In Between en Where the Wild Things Grow hebben misschien niet veel om het lijf, maar het zijn wel ontzettend fijne liedjes om naar te luisteren. Het zorgt ervoor dat dit album voorbijvliegt.

Conclusie: We Only Part to Meet Again is iedere keer dat ik het draai weer een plezier om naar te luisteren en dat is en blijft toch het allerbelangrijkste.

Dit album werd mij getipt in het Super Tip-Topper-topic. Mijn eerste reactie toen ik dit album had opgezocht: jaren ’50 en avant-garde: wat moet ik me daarbij voorstellen?! En in tweede instantie: wat moet ík daarmee? Ik luister nooit vrijwillig naar muziek van voor 1980 en avant-garde zoek ik eigenlijk ook nooit zelf op. Juist daarom is dit stiekem toch best een interessante tip waarmee ik mijn muzikale horizon kan verbreden.

Interessant zijn sowieso de arrangementen. Ieder voor zich zijn de instrumenten allemaal niet zo spannend, maar alledaags zijn ze niet. Heel wat anders dan het traditionele drum-gitaar-bas in ieder geval. Ik weet niet goed wat ik precies hoor, maar o.a. strijkers, diverse percussie, fluiten, handclaps en verschillende samples en wat spoken word tussendoor. Met een toch relatief beperkt arsenaal wordt er in ieder nummer een duidelijk ‘verhaal’ neergezet, zonder zang en meestal überhaupt zonder tekst. Dat doet Moondog knap. Daarin schuilt echter ook de grootste valkuil: alles lijkt op elkaar en de sound verschilt maar heel weinig van liedje tot liedje. Om de ene dan als een Tree Trail, de andere als een Big Cat en weer een andere als Street Scene te laten klinken trekt hij niet veel bijzonders uit de kast, maar eigenlijk vrij standaard, voor de hand liggende open deuren. Liedjes worden hierdoor voorspelbaar, weinig origineel en niet al te spannend. Tap Dance en Frog Bog vind ik bijvoorbeeld bijna kneuterig en Lullaby eerder irritant dan wat anders. Surf Session is het enige nummer dat voor mij een soort volwassenheid uitstraalt.

Misschien doet het dit album goed als ik het in de juiste context zou plaatsen: in de jaren '50 was dit misschien wel ontzettend vooruitstrevend en bijzonder. Ik weet het niet, want ik heb dat referentiekader niet. Ik beoordeel dit album met oren van nu – ik kan niet anders – en die oren staan niet naar deze muziek. Een half uur blijkt nog best lang en het lukt niet om mijn aandacht vast te houden. Ook een afzonderlijk liedje kan mijn aandacht niet echt grijpen, daarvoor vind ik het te tam en mis ik enige vorm van spanning. Creatief en speels is het allemaal wel, maar niet boeiend genoeg voor mij. Helaas, maar Moondog is niet aan mij besteed.

Een gemiddelde van 4,1?! Zo te zien is de MuMe-smaakpolitie hier nog niet langs geweest. Nou, hier ben ik, hoor!

Laat ik begripvol beginnen: Ik begrijp dat mensen dit lekkere muziek vinden. Het zijn stuk voor stuk aanstekelijke nummers met stevig aangezette muziek en teksten die makkelijk mee zijn te zingen of brullen. En dat allemaal met een aangenaam donker randje. Voor metalbegrippen vind k dit album erg toegankelijk, bijna commercieel zelfs. Ja, Extinct ligt verdomd lekker in het gehoor. Gothic-metal, opgediend in hapklare brokken.

Waar ik me echter aan stoor is dat de muziek ontzettend matig is en meer irritatie dan euforie oproept. Het begint al met de gedramatiseerde zang inclusief vreselijk accent. Daarnaast zijn de teksten van een zeer laag niveau. Dit album hangt aan elkaar van kinderlijk eenvoudige rijmelarijtjes. Als je Engelse woordenschat te beperkt is moet je gewoon lekker in het Portugees schrijven. Daarnaast vind ik de composities totaal niet uitdagend en ben ik er heel snel op uitgeluisterd. Het is allemaal te simpel om me serieus te kunnen boeien.
En dan nog één ding: Lalala's zijn binnen metal-muziek sowieso al uit den boze, maar zo lelijk als in La Baphomette heb ik ze zelden gehoord. Een vreselijk dieptepunt om dit album mee af te sluiten.

Natuurlijk staan er ook een paar lekkere nummers op dit album. Extinct, The Last of Us en Funeral Bloom vind ik allemaal erg fijn om naar te luisteren, maar het niveau van dit album opkrikken kunnen ze niet. Daarvoor zijn ook deze nummers te simpel. Het enige nummer dat wat beter in elkaar zit dan de rest is Breathe, maar ook die kan de meubelen niet meer redden.

Conclusie: Ondanks een paar aanstekelijke stukken muziek heeft Extinct bar weinig interessants te bieden. Composities, teksten en zang laten me volledig koud en roepen hooguit irritatie op. Moonspell heeft er geen fan bijgekregen.

MØ heeft haar eigenlijk plekje binnen de electropop nu al opgeëist. Haar sound is veel gevarieerder en rijker dan al het andere aanbod dat er tegenwoordig is. De muziek van MØ is gewoon veel avontuurlijker. Het swingt, het is uitbundig en heeft vaak ook nog iets zwoels. Ik vind het heerlijk.

No Mythologies to Follow is een erg gevarieerd album geworden, met niet alleen aanstekelijke popliedjes en dansvloerkrakers, maar ook subtieler en rustiger werk. Dust Is Gone vind ik zeker geen geweldig nummer, maar het geeft je oren wel even wat rust. Dat is meer dan welkom, want op dit album valt zoveel te horen dat je gehoor overuren moet draaien om alles tot zich te nemen.

Eigenlijk vind ik de meeste nummers best geslaagd en het aantal favoriete songs is niet op een hand te tellen. Dit album is dus erg sterk in de breedte. Van de diepte moet het niet komen, maar van enkel diepgaande muziek wordt een mens ook niet gelukkig, toch?

De beste nummers zijn in mijn ogen de singles Waste of Time en XXX 88, omdat die nummers het meest tot in de puntjes verzorgd lijken te zijn, coupletten inbegrepen. Hiermee wil ik niet zeggen dat de rest van het album onaf of afgeraffeld klinkt. Het valt me echter wel op dat een hoop andere nummers grotendeels leunen op het sterke refrein, maar verder niet echt onderscheidend zijn.

De kracht van MØ is dat ze onwijs lekkere popsongs kan schrijven en die steeds op een totaal andere manier aankleedt. Dan heb ik het niet alleen over de handclaps, de trompetjes, de geflipte synthesizers en meer van dat werk. Ik heb het ook over de stijl van haar nummers. Never Wanna Know is een grootse ballad, terwijl Dust Is Gone juist heel klein is. Don’t Wanna Dance is een voetjes-van-de-vloer-song, maar Slow Love is logge, zwoele retropop. Met Walk This Way lijkt ze zelfs een poging tot commercieel succes te doen, ware het niet dat ze er zo’n bizarre MØ-twist aan geeft dat de kans op een hitlijstnotering op voorhand nihil is.

Ook de bonustracks zijn opvallend sterk en origineel. Vooral het titelnummer en The Sea zijn geweldige toevoegingen. De 'Night Versions' vind ik zelf wat aan de saaie kant, omdat de muzikale aankleding een stuk kariger is. Goed om een 'nachtelijke' sfeer te creëren, maar datgene wat MØ zo sterk maakt wordt daarvoor juist opgeofferd. Niettemin zijn deze bonusnummers een mooie toevoeging.

Conclusie: MØ levert een prima debuutalbum af. Over twee jaar een nieuwe graag.

Metal is vaak wel aan mij besteed, post-black metal al helemaal. Dat is ook de reden dat Ward mij dit getipt heeft. Nu is zo’n genre an sich natuurlijk geen garantie voor succes, maar dit was duidelijk een goede keuze.

Wat me meteen opviel is hoe toegankelijk deze muziek is. Ik ken metalliefhebbers die geen enkel probleem hebben met harde muziek, grunts of complexe composities, maar voor wie post-black totaal niet is weggelegd. Voornaamste reden is waarschijnlijk dat het te dromerig is en te uitgesponnen. Ik heb het ze nooit op de man af gevraagd. Misschien is MØL voor deze mensen een goede instapper.
Die toegankelijkheid zit hem in een aantal dingen. Ten eerste de heldere productie. Er zit weinig galm in en met name de gitaren zijn niet helemaal naar de achtergrond verbannen, maar zitten gewoon kraakhelder voorin de mix. Ten tweede ligt het tempo erg hoog voor atmosferische metalbegrippen. Ten derde wordt er flink geleund op goede riffs en soms best catchy melodieën. Dat alles maakt dit album goed behapbaar.

Wat meer shoegaze-invloeden, wat meer sfeer en wat langere composities kan ik als liefhebber van het genre wel hebben. Is deze muziek voor mij dan wel interessant en spannend genoeg? Ja, hoor. Ik houd stiekem wel van dat catchy en toegankelijke randje. Pure post-black is dit niet en zo moet ik er ook niet naar luisteren. Door de progressieve en harde aanpak is Jord eigenlijk een heel diverse metalplaat geworden die veel moois uit het brede metalspectrum bij elkaar weet te brengen.

Ik pik er even wat songs uit die ik erg de moeite waard vind. Lambda is het rustigste nummer, een instrumentale shoegazer met een prachtige melodie en daardoor een van mijn favorieten. Virga heeft de aanstekelijkste riffs van het album en is daarom mijn guilty pleasure. Penumbra en Ligament zijn er voor de doorgewinterde metalhead: dit zijn de mooiste voorbeelden van brute, bonte tracks die alle kanten opvliegen, van blastbeats tot subtiele wegdroommomentjes. Tot slot moet ik Bruma nog even noemen. Het ideale visitekaartje, omdat het steunt op sfeervolle en toegankelijke shoegaze en goed gedoseerd wordt verrijkt met allerhande MØL-metalinvloeden.

Fijne tip dit! Geen volbloed post-black metal, maar desondanks volledig in mijn straatje.

Toen de single net uit was voelde Pressure nog erg fout, maar inmiddels is het gewoon keihard een van mijn favorieten van dit album. De afwisseling en diversiteit én het aantal verschillende gitaarriffjes in dit nummer zijn een plezier om naar te luisteren!

Algorithm vind ik een intrigerend en meeslepend intro, Thought Contagion is stadionrock in optima forma (nu al zin om dít nummer live te gaan horen!) en Blockades is in al zijn aanstekelijkheid typische alternatieve rock anno 2018.

De rest van het album kent ook wat leuke momenten, maar voelt regelmatig toch wat te makkelijk. Nummers als The Dark Side en Break It to Me leunen vooral op één riff en ontwikkelen zich nauwelijks en Propaganda heeft te veel commerciële en geforceerd hippe trekjes. Op Get Up and Fight valt die commerciële twist overigens wél in goede aarde.

Al met al vind ik Simulation Theory een wisselvallig album dat over de gehele linie niet de kwaliteit biedt waarop ik had gehoopt, maar met net genoeg genietbare, typische én atypische Muse-momenten voor een voldoende.

18 Pagina's met berichten en 21 recensies bij dit album en slechts één bericht waarin het woord 'thermodynamica' voorkomt. Nota bene een bericht van mijzelf. Dit geeft aan hoe weinig mensen zich in de achtergrond en betekenis van dit album hebben verdiept. Zonde, want dit album heeft een hele sterke boodschap, die bovendien erg mooi verpakt is.

De albumtitel The 2nd Law slaat op de Tweede Wet van de Thermodynamica. Nu ben ik geen natuurkundige, maar ik zal kort proberen uit te leggen wat die wet inhoudt.
De hoeveelheid energie in een gesloten of geïsoleerd systeem (zoals ons universum of de aarde) kan nooit toe- of afnemen. Dat blijkt uit de Eerste Wet van de Thermodynamica. Alle energie die aanwezig is in zo’n systeem, is dus alle energie die ooit aanwezig zal zijn. Via allerlei natuurlijke en menselijke processen wordt die energie verbruikt. Bruikbare energie wordt zo omgezet in onbruikbare energie. Hierdoor neemt de entropie in dat geïsoleerde systeem toe. Dit wil zeggen dat alle energie langzaam maar zeker wordt verspreid over het systeem, zodat alle concentraties van energie verdwijnen. De aanwezigheid van zulke concentraties is echter noodzakelijk voor het plaatsvinden van allerlei natuurlijke en technologische processen en maakt in die zin het menselijk leven mogelijk. De Tweede Wet van de Thermodynamica stelt dat de entropie in een gesloten of geïsoleerd systeem alleen maar kan toenemen en dat wij dus langzaam maar zeker al onze energie aan het opgebruiken zijn. Nieuwe energie kan namelijk niet gecreëerd worden (volgens de Eerste Wet) en dus is de aarde en al het leven daarop gedoemd om ten onder te gaan. Oftewel: Unsustainable.
Dit verhaal (in een wat kortere versie) wordt ook uitgelegd in The 2nd Law: Unsustainable.

De boodschap van The 2nd Law lijkt me daarmee wel duidelijk: de mensheid ervan bewust maken dat we onze aarde hoogstpersoonlijk de vernieling in helpen. Dit is een oproep tot bewustwording en een aanzet tot duurzaamheid. De mens is te veeleisend en te hebzuchtig en wil alsmaar meer en meer, maar een dergelijke mentaliteit helpt onze aarde op de lange termijn niet verder. Een groot deel van de teksten van dit album heeft hier dan ook mee te maken.
Zo gaat Animals over de heersende mentaliteit in onze economische wereld en dan met name bij de grote bedrijven. Hebzucht, eigenbelang en geld zijn woorden die in de tekst niet voorkomen, maar waar de tekst toch helemaal om draait.
Explorers daarentegen benadrukt dat we steeds meer vervreemd raken van de natuur. Het is tegelijkertijd een oproep tot milieubewust handelen en duurzaamheid, gezien de verwijzingen naar ‘het zwarte goud’ en ‘helium-3’.

Of de boodschap die Muse met dit album probeert uit de dragen je nu aanspreekt of niet, je kunt moeilijk ontkennen dat het een prachtig concept is en dat dit album ongelofelijk sterk in elkaar is gezet. De Wetten van de Thermodynamica als uitgangspunt nemen is gedurfd en lijkt me geen slimme marketingzet. Zo’n gewichtig en vooral ingewikkeld onderwerp maakt je album niet bepaald toegankelijk bij een groot publiek. Juist daarom vind ik het zo bewonderenswaardig dat Muse toch heeft gemeend dit album op deze manier te moeten uitbrengen om zo een statement te maken en een belangrijke boodschap uit te dragen. Ik draag die boodschap een warm hart toe en daarmee automatisch ook dit ijzersterke maatschappijkritische album.

De eerste noten van dit album klinken meteen intrigerend. Als op een gegeven moment de drums invallen lijkt dit pure post-rock te worden, maar na vier minuten komt er ineens een verrassende wending: een zangpartij!

Dit hele album hangt van verrassingen aan elkaar. Het begint al bij de instrumentatie. De meeste nummers zijn te typeren als relatief rustige, ingetogen indie rock. Muziek waarbij akoestische gitaar en drums de boventoon voeren. Regelmatig valt er echter een viool in en af en toe komt er ook een accordeon, trompet of ander onverwacht instrument voorbij. Kun je het dan nog wel ingetogen indie noemen? Nee, en daar zit direct de volgende verrassing.

My Latest Novel is moeilijk te labelen, hun stijl lijkt per liedje te wisselen. Sommige zijn zeer ingetogen en somber, andere juist veel positiever zoals het hoopvolle Pretty in a Panic en The Hope Edition of het luchtige en humoristische The Reputation of Ross Francis.
Regelmatig vindt er ook binnen een liedje zelf een plotse wending plaats. Neem opener Ghost in the Gutter of Learning Lego waarin de stemmige sfeer ineens omslaat in een uitbundige. In The Job Mr. Kurtz Done gebeurt min of meer hetzelfde, al is het zeker geen kwestie van twee keer hetzelfde trucje toepassen.

Verder weten ook de zangpartijen regelmatig te verrassen. Het is natuurlijk ideaal dat je twee zangers en een zangeres in je band hebt (waarvan twee met zo’n heerlijk Schots accent), maar er zijn weinig bands die drie zangstemmen op zo’n veelzijdige manier inzetten als My Latest Novel. Sommige liedjes worden door één man gezongen, sommige bevatten samenzang, in sommige maken ze gebruik van stukken spoken word. Gelukkig is er altijd dat herkenbare Schots accent, waardoor je toch het gevoel hebt steeds naar dezelfde band te luisteren.
Ook wordt er regelmatig met lalala’s en padapa’s gestrooid. Normaal gesproken krijg ik hier ontzettende jeuk van, maar deze band past ze fantastisch in. Ze dienen niet als opvulling van de songtekst, maar als extra instrument.

Kritiek heb ik altijd, dus ook op dit fraaie album. Het blokje Sister Sneaker / When We Were Wolves / Wrongfully, I Rested vind ik beduidend minder interessant dan de rest en kan best een dipje genoemd worden.
Wat ik ook jammer vind is dat ik nergens emotie hoor. Niet ieder album heeft emotie nodig om mooi te zijn, maar het kan muziek wel een stukje aangrijpender maken. Dit hele album komt daardoor wat afstandelijk over.

Wolves is een zeer veelzijdig album dat niet alleen bloedmooie muziek laat horen, maar ook voortdurend weet te verrassen en te boeien. Zonde dat deze band niet meer bestaat, maar gelukkig voor mij heeft My Latest Novel nog wel een tweede album uitgebracht.