Het wordt tijd om mijn honderdste stem uit de delen hier op MuMe. En The Bends lijkt me een mooi album om die eer aan toe te vertrouwen.

Na een paar keer dit hele album beluisterd te hebben was ik nog niet erg enthousiast. Er stonden erg goede nummers op, maar als geheel viel het me toch wat tegen. Nummers als Planet Telex, Bones en Bullet Proof vond ik saai en ze leken simpelweg kwaliteit te missen. Hoe kon een album als The Bends dan in vredesnaam zo populair zijn?
Om daar achter te komen bleef ik dit album luisteren, sommige nummers met lichte tegenzin. Tot mijn verbazing begon dit album me na iedere luisterbeurt beter te bevallen. Ook nummers als Bones, Nice Dream en Sulk (die in eerste instantie niet echt in de smaak vielen) bleken zo hun charme te hebben. Ook Fake Plastic Trees (een nummer wat ik al langer kende) bleek ineens een pareltje te zijn in plaats van een saai, zeurderig liedje. Na verloop van tijd begon ik de populariteit van dit album beter en beter te begrijpen.
Na dit album vandaag in de trein nog eens op mijn gemak te hebben beluisterd, ben ik overtuigd: Dit is een heel sterk album. Je zult mij echter niet horen verkondigen 'dat er geen mindere nummers op staan' of dat 'het hele album even sterk is'. Natuurlijk zijn er mindere momenten. Bones en Sulk blijven toch kleine dipjes tussen al die andere sterke nummers en ook My Iron Lung heeft het voor mij net niet. Desalniettemin heb ik niet meer het idee dat er zwakke nummers op staan. En dat is knap. Er zijn maar weinig albums te vinden die geen negatieve uitschieters bevatten. The Bends is er een van.
Het jammere aan dit album vind ik wel, dat er geen constant niveau wordt gehaald. Er zitten voor mij duidelijke pieken en dalen in dit album. Gelukkig zijn de dalen niet te diep, waardoor dit album over de hele linie heel goed is.
Ik zit erg te twijfelen of ik 4 of 4,5 sterren ga geven, maar als ik mijn recensie zo eens teruglees denk ik dat 4 sterren toch wat te schraal is.

The Bends: 4,5*

Een analyse van Counterparts van Rush in drie zinnen: Er staat een aantal sterke nummers op dit album waar ik echt van kan genieten. Er staan ook wat aardige nummers op die me wel bevallen, maar die vrij snel aan de andere kant van mijn hoofd mijn oor weer uitvliegen. En er staan ook nog wat zwakke nummers op die dit album onnodig lang maken en de boel flink ophouden.

Om maar meteen positief te beginnen: Dit album opent met een aantal ijzersterke nummers. Animate, Stick It Out en Cut to the Chase vormen een fantastische albumopening. Drie stevige nummers die makkelijk blijven hangen en die je dan ook al snel kunt meezingen of -neuriën. Animate wist me vanaf de eerste paar seconden al te pakken en is mijn onbetwiste favoriet van Counterparts. Die andere twee nummers volgen op gepaste afstand, omdat Animate nu eenmaal tot de buitencategorie behoort. Dit trio is het hoogtepunt van dit album en daarmee piekt Rush te vroeg.

De zwakste nummers van dit album kom ik ongeveer halverwege Counterparts tegen. Het refrein van Between Sun & Moon klinkt wel lekker, maar verder stelt het nummer maar weinig voor en zit ik er eigenlijk niet op te wachten. Dan is vierenhalve minuut toch best lang. Datzelfde geldt ook voor Alien Shore en The Speed of Love. Double Agent bevat een aantal heerlijke riffs, maar verder vind ik het ook niet al te inspirerend. Vanaf de instrumental Leave That Thing Alone (die is wél erg goed!) gaat het niveau gelukkig weer omhoog.

Cold Fire en Everyday Glory vormen samen met Nobody's Hero de tweede groep nummers: De aardige nummers die me redelijk goed bevallen, maar me desondanks niet al te veel doen. Misschien komt het doordat ik op wat meer pit had gehoopt na het sterke openingstrio. Misschien komt het doordat mijn aandacht na 45 minuten en een aantal tegenvallende nummers behoorlijk afgezwakt is. Hoe dan ook: Aan de teksten ligt het in ieder geval niet. Die zijn eigenlijk nog beter dan die van Animate of Stick It Out. Deze nummers verdienen meer waardering dan dat ik ze als onderdeel van Counterparts kan geven. Zonde. Het enige wat ik kan doen als goedmakertje is deze nummers geregeld los van het album te luisteren. Want dan komen ze wél tot bloei.

Mijn kennismaking met de Rush uit de jaren '90 is me ondanks alles goed bevallen. In vergelijking met hun oudere werk hoor ik zeker een aantal positieve verbeteringen. Het gedateerde geluid is vervangen door een meer tijdloze sound en de zang is ook een stuk toegankelijker geworden. Niet dat ik heel veel problemen had met de klagerige, schelle stem van Geddy Lee, maar een verbetering vind ik het wel.

Al met al luistert het merendeel van de nummers op Counterparts erg makkelijk weg, makkelijker dan de nummers op bijvoorbeeld Permanent Waves of Moving Pictures, maar het samenkomen van al deze nummers op één album is helaas iets teveel van het goede. Niet alle nummers halen hetzelfde niveau en de totale lengte van 54 minuten houdt me tegen als ik dit album overweeg op te zetten. Rush had het wat beter moeten doseren: Óf wat kortere nummers, óf een paar nummers minder. Dat hebben ze niet gedaan en dus zal ik zelf moeten doseren. Als ik dit album niet te vaak draai en zo af en toe eens een paar losse nummers luister kan ik hier zeker van genieten. En dat ga ik dan ook zeker doen.