Modern Vampires of the City lijkt op het eerste gehoor een album vol simpele, maar lekkere muziek. Prettig om naar te luisteren, vrij aanstekelijk en over het algemeen behoorlijk vrolijk. Dat alleen is in principe al genoeg om mij tevreden te stellen. Dit album is echter een stuk meer dan 'gewoon' een lekker stukje muziek.

Vampire Weekend is een creatieve band en hoewel het op het eerste gehoor misschien niet opvalt hebben de heren ook heel veel creativiteit in hun songs gestopt. Dat is onder andere terug te vinden in de onconventionele instrumentatie, de stemvervormingen (inclusief galm en achtergrondkoortjes), de tempowisselingen, de verschillende muziek- en zangstijlen en de even bijzondere als bizarre teksten. Om maar even aan te geven dat dit album stukken beter in elkaar zit dan je zou denken. Dit album is muzikaal erg fraai aangekleed en heeft daardoor ook voor de kritische luisteraar genoeg interessants te bieden.

Sowieso is Modern Vampires of the City een interessant en afwisselend album. Afwisseling die door de toegevoegde creativiteit alleen nog maar verder wordt geaccentueerd. De meeste nummers van dit album zijn vlot en aanstekelijk. De weinige rustigere songs staan niet alleen in contrast met de rest van het album, maar zeker ook met elkaar. Obvious Bicycle klinkt erg luchtig, terwijl Hannah Hunt zo traag is dat het haast nergens mee te vergelijken valt. Dan is er ook nog Hudson dat met zijn Woodkid-achtige bombast al helemaal als buitenbeentje kan worden beschouwd.
Ook de meer uptempo nummers moeten zeker niet over een kam geschoren worden. Het gejaagde Finger Back, het funky Everlasting Arms en het agressieve Diane Young hebben ieder een duidelijk eigen stempel.
Daarnaast is er nog Ya Hey dat zelfs zonder de rare stemvervorming al een bijzonder popnummer is met een geheel eigen karakter. De vreemde structuur, de opvallende melodielijnen, het bijzondere refrein, de achtergrondkoortjes, de onverwachte rustmomenten, de gesproken bridge en natuurlijk de vreemde tekst maken Ya Hey tot een topsong, niet te vergelijken met welk ander nummer dan ook.

Ondanks alle pogingen van de band om dit album bijzonder te maken en boven het maaiveld uit te laten uitsteken, beschouw ik dit album toch eerder als lekker achtergrondplaatje dan als muzikaal-creatief wonder. Al die creativiteit maakt dit album niettemin bijzonder, maar ik wil het ook niet groter maken dan het is. Modern Vampires of the City lijkt allereerst bedoeld als een aangenaam en toegankelijk zomers album en dat is het ook zeker geworden. Dat is ook hetgene dat ik als eerste hoor en dat me aanspreekt. Dat Vampire Weekend hun creatieve ei kwijt wil is niet meer dan een mooie bijkomstigheid en maakt het album gelukkig alleen nog maar beter. Een mooie bonus voor de mensen die meer willen dan een verzameling aanstekelijke popsongs, maar geen belemmering voor mensen die daar geen behoefte aan hebben.