Bij het lezen van de genres pop en electronic en de zomers klinkende voornaam Zola lijkt meteen duidelijk wat voor vlees je in de kuip hebt: Een luchtige of zelfs vrolijke electropopplaat. De wanstaltige albumhoes zaait echter verwarring. Na het horen van de eerste klanken wordt duidelijk dat de hoes de beste afspiegeling geeft van wat er gaat komen.

Stridulum II staat vol deprimerende, duistere liedjes. De lage, bijna onvrouwelijke zangstem leent zich daar uitstekend voor. Een vergelijking met Siouxsie Sioux dringt zich meteen op. De stemmige, sterk op percussie leunende en repetitieve muziek maakt de link met de donkere jaren ’80 alleen nog maar sterker. Toch heeft dit album een sound die ik eigenlijk nog nooit eerder heb gehoord en dat vind ik bewonderenswaardig.

Night is direct een goede binnenkomer. Het nummer is behoorlijk monotoon en repetitief, maar weet desondanks ontzettend te boeien. De duisternis grijpt om zich heen en grijpt mij bij de keel.
Hierna wordt het helaas een stuk minder interessant. De volgende nummers laten telkens dezelfde trage en lage zangpartijen horen en dat begint al vrij snel irritatie op te wekken. Al bij derde nummer I Can’t Stand begin ik te vrezen dat dit hele album één grote brij van inspiratieloze galmzang gaat worden. Zelfs titelnummer Stridulum – doorgaans liedjes waar veel van verwacht mag worden – vervalt in schreeuwerig geëcho.
Run Me Out sluit eigenlijk naadloos aan op de voorgaande nummers en bevat nóg meer herhaling. Toch lijkt dat hier een positieve uitwerking te hebben, want Run Me Out weet een sfeer te creëren die me wél pakt. Een klein lichtpuntje.

Hierna gaat ineens de knop om. Er komt meer tempo in de nummers, de zang wordt wat versneld en haar stem begint wat op te neer te bewegen langs de toonladder. Het monotone gaat er wat vanaf en ze begint ineens te zingen. Ze kan het dus wel! Ook de muzikale begeleiding lijkt op te leven en klinkt rijker en afwisselender dan voorheen.
Manifest Destiny heeft een duidelijk herkenbaar en bijna aanstekelijk refrein. Eindelijk laat ze wat pit horen. Tower gaat op dezelfde voet verder en met Sea Talk bereiken we het hoogtepunt van het album. Ook hier is het refrein bijna aanstekelijk te noemen en de muziek zou niet hebben misstaan in het vroege jaren ’80-oeuvre van The Cure. In slotstuk Lightsick wordt de duisternis zelfs een beetje losgelaten en met hoopvolle pianoklanken sluit het album af.

Zola Jesus laat op dit album duidelijk twee gezichten zien. Na opener Night is er eerst de monotone eerste helft, waarop haar veel te lage stem onprettig klinkt en het repetitieve in de muziek me tegenstaat. De tweede helft is veel completer, muzikaal beter aangekleed en vooral met veel afwisselendere en betere zang. Gelukkig blijft die laatste indruk het beste hangen.