Afgelopen mei zag ik World News optreden in mijn eigen woonplaats; vijf minuten lopen van huis. Altijd fijn natuurlijk. Maar dat optreden was ook erg fijn. Met slechts wat singles en EP's op zak wisten ze mij wel in te pakken.
En nu is er dan eindelijk dat langverwachte debuut In Purgatory. Als jaren '80 tiener en muziekliefhebber is deze band natuurlijk smullen. Want horen we iets nieuws? Welnee, maar als het gebodene zo sterk is als deze band levert maak je mij blij. Heel blij.
Want dit album is geweldig ondanks dat het misschien zo spannend niet is en je aardig wat lijntjes kunt trekken naar bekende grote namen. Denk aan The Smiths, The Stone Roses, U2, R.E.M., The Verve en ik hoor zelfs een kleine flard Smashing Pumpkins ten tijde van Gish (intro van Vinegar Swimming Pool).
Britse indiepop met Amerikaanse janglepop. De broers Alex en Rory Evans weten het allemaal perfect in de blender te gooien en dat doen ze met hulp van gitarist Jack Tollman en drummer Malte Henning.
De vier singles die verschenen zijn vervelen me nog steeds niet en ook de resterende nummers stellen niet teleur. Natuurlijk mis ik wel een paar klappers die het album niet gehaald hebben (denk aan The Tinman), maar dat mag de pret niet drukken.
De grote kracht op dit album is het melodieuze gitaarspel en de bekende invloeden wat zorgt voor herkenning. Dat de mannen misschien wat saai overkomen op het podium maakt mij niet uit, want spelen kunnen ze. Zo goed dat ik de band volgende maand gewoon weer ga zien (Rotown, Rotterdam). Dat zal ongetwijfeld een andere belevenis gaan worden nu het album uit is.
Ik ben echt wel een beetje ‘verliefd’ op dit album.
Het maakt indruk dat Kiwanuka zijn gezondheidssituatie gedeeld heeft. Het komt hard binnen (zeker als je er in je vriendenkring ook mee te maken hebt gehad en weet wat dit doet met de persoon in kwestie).
Toch was het album al klaar. Gemaakt ten tijde van voorganger Small Change, maar dan zonder een sterproducer. Directer en rauwer. Op zich horen we dat niet eens zo enorm terug, want Kiwanuka verstaat de kunst om mooie nummers te leveren, soms voorzien van een pak strijkers en hij heeft daar niet eens duurbetaalde producers voor nodig blijkt ook wel op dit album. Maar er zijn zeker momenten waar je de eenvoud goed ervaart (ik moet soms wat aan Nick Drake denken qua sfeer). Dan klinkt het heel intiem. Je zou het als terugkeer kunnen zien naar het debuut.
Ongetwijfeld zal zijn persoonlijke situatie mee gaan spelen in de hoofden van luisteraars, het is immers een triest verhaal. Maar laten we niet vergeten dat dit album daar in feite los van staat.
En dit album laat horen waar Kiwanuka gewoon goed in is. Schitterende nummers die altijd wel weten te raken. Fudge klinkt speels en klein. Alsof hij in een niet al te grote club voor een select aantal bezoekers staat te spelen (in 2011 mocht ik hem zelf eerste rij live meemaken in Paradiso als voorprogramma van Adele).
Laten we hopen dat het nog goed gaat komen met deze sympathieke artiest. Het zal een lange weg worden vrees ik, dus dan is het extra genieten van Fudge, want wie weet of en wanneer er een vervolg op gaat komen.
Ziemba is de artiestennaam van René Kladzyk. Voor mij tot nu een onbekende naam. Toch is The Braid haar derde album.
Ja, waar zullen we dit eens onder scharen? Baroquepop? Artpop? Het is lastig in een hokje te stoppen, maar dat moeten we natuurlijk ook niet willen natuurlijk.
Het is frisse pop met een alternatieve rand zal ik maar zeggen. En ingrediënten kunnen we vinden in strijkers, piano en gitaren. Puntig maar ook zwierig zoals op We Implode.
Ziemba lijkt veel muzikale ideeën bij elkaar in de grabbelton te gooien en ondanks dat het boordevol van dat soort ideeën zit komt het niet geforceerd over. Typisch een album wat je vaker moet gaan draaien en waardoor je dan steeds meer ontdekt. Enige minpuntje vind ik haar zang die niet zo spannend klinkt, haar ietwat ijle manier van zingen maakt het in mijn oren soms wat saai wat tegenstrijdig is met het muzikale gedeelte.
