De zwanenzang van Soft Cell. Het was waarschijnlijk niet eens zo gepland, maar door het overlijden van Dave Ball (22 oktober 2025) is dit nu gewoon een feit. Soft Cell is niet meer ook al treedt Marc momenteel wel op onder die naam (naast optredens onder zijn eigen naam); een beetje eigenaardig in mijn optiek maar misschien is het een soort eerbetoon en afscheid van Marc op deze manier.
Heel bijzonder is ook dat het album twee dagen voor het overlijden van Dave echt helemaal afgerond was (de laatste mix was een feit).
In feite hadden we al eerder afscheid genomen van Soft Cell na This Last Night... in Sodom (1984). Toen verscheen er in 2002 een terugkeer album in de vorm van Cruelty Without Beauty en dat leek een eenmalig project te zijn, maar blijkbaar bleef het kriebelen en verscheen 20 jaar later *Happiness Not Included en eigenlijk borduurt Danceteria daarop voort qua geluid.
Het duo maakt er een nostalgische trip van en dat is al te zien aan de titel Danceteria (niet geheel toevallig ook een nummer van Madonna op haar laatste album). Danceteria was een legendarische club in de jaren 1979 tot 1995 en het bood een podium aan artiesten als Madonna, New Order, Beastie Boys en nog veel meer namen die later groot werden. Ook Soft Cell is zo'n naam. In de film Desperately Seeking Susan vormde de club het decor als disco.
Danceteria is een eerbetoon aan de club en ook de tijd waarin het z'n hoogtijdagen vierde.
Ik was niet erg enthousiast over de vooruitgeschoven nummers, maar ik moet zeggen dat ik het eindresultaat eigenlijk best vind meevallen. Nee, het groezelige van de eerste drie albums horen we niet terug, maar dat kun je ook niet verwachten van twee zestigers die dit album opnamen in een heel andere levensfase waar de wilde haren aardig verloren waren. Marc is een wat brave crooner en Dave tobde al aardig met zijn gezondheid. Heel andere koek dan de seks, drugs en rock 'n roll van toen.
Zoals gezegd vind ik het prima voortborduren op de voorganger van vier jaar geleden en dat was ook geen beroerd album.
Het probleem zit een beetje in de wisselvalligheid van de nummers. Zo'n nummer als In Heaven (When I Dance with You) vind ik echt te cheesy, zelfs op een Marc Almond album zou ik dat vinden (en daar vind je deze stijl vaker terug op zijn laatste albums). Ook Out Come the Freaks is zo'n nummer waarvan ik denk 'dit is meer een Marc solo uiting'.
Jammer ook dat What Is Your Morality niet op de lp versie staat (ook Crackland ontbreekt daar), want dat vind ik een lekker nummer. Wave to America heeft een soort pop-vrolijkheid die je ook tegenkomt bij bijvoorbeeld Pet Shop Boys, niet geheel toevallig dat die ten tijde van het vorige album samenwerkte met Marc en Dave.
Danceteria is een fijn popalbum van een duo waar ik nogal fan van ben en dat helpt wel een beetje in de waardering. Of het mensen nu ineens enthousiast gaat maken voor Soft Cell betwijfel ik ernstig. En ken je het duo niet dan moet je gewoon het debuut opzoeken, dan krijg je pas echt een hoogtepunt voor je kiezen.
Echo and the Bunnymen - Apples for Isaac (2026) 4,0
17 september, 17:48 uur
Eigenlijk had ik niet verwacht dat er nog eens een nieuw album van Echo and the Bunnymen zou verschijnen dus ik was best verrast toen ik de aankondiging zag, In 2014 was hun laatste studioalbum uitgebracht, want laat ik die draak met herbewerkingen (The Stars, The Oceans & The Moon) maar vergeten.
We krijgen fijne poppy konijnenmuziek op ons bordje. Kort, puntig en echt nergens verrassend.
Heel erg vind ik dat niet, want ze borduren lekker voort op hun latere albums en als je daar geen problemen mee hebt dan is dit ook goed te doen allemaal. Het is niet zo donker als in de begindagen, integendeel zelfs. Het is zelfs misschien allemaal wel net iets té opgewekt, waardoor de nummers na verloop van tijd op elkaar beginnen te lijken (Lab Rats Ran vind ik met die saxofoon wel op het randje voor een Echo & the Bunnymen nummer, het lijkt Bowie wel)
Verder dus gewoon een fijn nieuw album. Niks bijzonders, maar dat drukt mijn pret zeker niet. Maar misschien is alles na dat vorige album al snel prima te noemen
Orville Peck stond lang op mijn lijst 'die wil ik nog graag live zien' en eindelijk was het eerder dit jaar zo ver.
Orville kan weinig kwaad doen bij mij met zijn queer-country-pop. Ik besef heus wel dat hij geen hoogstaande country aflevert, maar het pakt me telkens weer en dat is nu niet anders.
Zijn stijl mag inmiddels bekend zijn (mede dankzij z'n donkerbruine stemgeluid), maar een nummer als Blue Skies valt best op door het ruige karakter ervan.
Ruig is zijn levensstijl ook en bijna was Orville niet meer onder ons. Alcohol en drugs eisten zijn tol. Het vormt het uitgangspunt voor Mule. Orville geeft zich behoorlijk bloot op persoonlijk vlak. In dat opzicht verklaart dat de hoesfoto ook wel (en we weten dat Orville er niet vies van is om nog meer kleding te laten vallen).
Het openingsintro van nog geen minuut gaat er gelijk al over: Emmylou Harris, Noah Cyrus en Allison Russell verklaren Peck dood waardoor hij opnieuw verder kan. Nadat hij bijna dood in een hotelkamer werd aangetroffen ging hij in rehab om vervolgens weer terug te vallen.
Hij heeft het allemaal in muziek omgezet. Zeker na het luchtige en feestelijke Stampede vol duetten is dit dus andere koek. Toch is het geen loodzwaar album geworden. We krijgen twaalf (ik tel het intro niet mee) vrij makkelijke pop-country songs voorgeschoteld die echt klinken als een klokje. Gooi daar zijn warme stem overheen en deze fan is helemaal tevreden met alweer zo'n heerlijk Orville Peck album.
En wat mij betreft komt ie snel weer terug voor een optreden, want dat was wat mij betreft een geweldige avond.
