De opvolger van Magma en daar heeft het ook wel het nodige van weg, maar wel een stuk ingetogener allemaal. En juist daar zit wel een beetje een probleem want het is soms wel erg spanningsloos. De afsluiter kabbelt bijvoorbeeld maar wat voort en de plaat straalt een behoorlijk gebrek aan urgentie uit.
Al te veel materiaal was er kennelijk niet voorhanden want op Love in the Darkness en Solitude wordt nogal geciteerd uit
Magma - Merci (1984) en dan ben ik toch enthousiaster over de enige Magmaplaat uit de jaren '80 dan over deze eerste van drie Offering-albums.