De opvolger van Magma en daar heeft het ook wel het nodige van weg, maar wel een stuk ingetogener allemaal. En juist daar zit wel een beetje een probleem want het is soms wel erg spanningsloos. De afsluiter kabbelt bijvoorbeeld maar wat voort en de plaat straalt een behoorlijk gebrek aan urgentie uit.

Al te veel materiaal was er kennelijk niet voorhanden want op Love in the Darkness en Solitude wordt nogal geciteerd uit Magma - Merci (1984) en dan ben ik toch enthousiaster over de enige Magmaplaat uit de jaren '80 dan over deze eerste van drie Offering-albums.

Ornithos bestaat onder anderen uit drie leden van Il Bacio Della Medusa, een van de toonaangevende Italiaanse progbands van dit moment. Ornithos gold lange tijd als een soort zijproject maar uiteindelijk is het toch tot een album gekomen.

En wat voor een album! La Trasfigurazione behoort niet alleen tot de beste releases van dit jaar maar bovenal ook bij de beste RPI-albums van de afgelopen jaren.

Het album bestaat op papier uit dertien nummers maar vormt absoluut één geheel, zij het een zeer rijkgeschakeerd geheel. Overheersender dan bij de meeste andere RPI-bands is het jazzrock-geluid, terwijl ook veel folkinvloeden te horen zijn. Ten slotte is het album grotendeels instrumentaal, al is de zang (zowel mannelijke als vrouwelijke vocalen) zeker niet slecht.

Het album is af en toe net een achtbaan, zoveel gebeurt er. Maar na een uur in deze achtbaan wil ik nog maar één ding: nog een keer!