Live bleken The Brazilian en Domino toch wel goede nummers te zijn, maar goed, daar heb je bij de beoordeling van dit album dan weer niet zo veel aan.

Hier worden de paar nummers die nog wel aardig in elkaar zitten vakkundig om zeep geholpen door de jaren '80-productie, terwijl diezelfde productie aan andere nummers niet eens meer echt iets kon verpesten. Slechter dan Abacab, en dat is nog best een prestatie. Gelukkig herpakten de heren zich op het volgende album weer enigszins.

Laten we vooral ook niet vergeten dat hij veruit de meest getalenteerde van de twee was, eigenlijk had hij het vehikel Andrew Ridgeley nergens voor nodig...

Dit album toont vooral heel erg hoe George Michael gezien wilde worden: als serieus te nemen artiest, wat al begint met de cover. Op volgende albums zou hij dit verder doorzetten, tot hij op een gegeven moment zo serieus werd dat zijn muziek die van Sting voorbij streefde in saaiheid.

Maar goed, op dit album was het nog niet zo ver. Hier een aardige afwisseling van ballads en up-temposongs, waarbij die ballads toch redelijk in het verlengde liggen van ballads uit het Wham!-tijdperk (met name A different corner, overigens een solo-nummer), terwijl de up-temponummers al wat meer een eigen karakter hebben, met name een nummer als I want your sex.

De opvolger vind ik eigenlijk nog wel wat sterker en die heeft vooral de tand des tijds mijns inziens ook wat beter doorstaan, dit blijft toch wel heel erg een product van de jaren '80, maar zeker geen slechte.

Aardige doorsnede uit de vier concerttours voor Amnesty International, al is het altijd makkelijker om te focussen op wat er ontbreekt (en aangezien dit misschien een kwart van het aantal nummers is dat op de dvd-box staat, is dat nogal wat). En ja, dan is de keuze voor de afschuwelijke cover van Little Steven en Bob Geldof ten faveure van bijvoorbeeld Deugeu van Youssou N'Dour onbegrijpelijk, terwijl Peter Gabriel bijvoorbeeld meerdere keren is opgenomen op deze verzamelaar, maar dan weer niet met het ultieme Amnestynummer Biko.

Het moge duidelijk zijn, mijn selectie was een andere geweest. Toch valt er genoeg te genieten, bijvoorbeeld van het fantastische Muevete van Rubén Blades dat ik dankzij deze opnames heb leren kennen, maar zeker ook van Tracy Chapman, die in 1988 als fris nieuw gezicht met een aantal iconen uit de jaren '80 mee op tournee mocht en schitterde met Talkin' 'Bout A Revolution. Maar beter koop je dus gewoon de gehele dvd-box, waarmee je veel meer waar voor je geld krijgt.

Porter heeft een fantastische stem, maar ik vind het wel allemaal wat te veel van het zelfde. Vocaal is het allemaal te ingetogen, het zou fijn zijn als hij zo nu en dan eens los zou gaan.

Ik heb zelf de bluray, maar die wordt helaas enigszins verpest door de onbegrijpelijke behoefte om korte stukjes interview door het concert hem te mixen. En dan niet eens altijd aan het einde van een track, maar ook wel eens in het midden. Verder is het wel een sfeervol gebeuren, met het vijftal muzikanten in het midden van een te groot podium en verder eigenlijk zonder enige vorm van opsmuk.

Wat is dit toch een fantastische box!

Veel van deze albums waren lange tijd alleen tegen vrij forse prijze nog tweedehands te krijgen, dus deze box vormde een mooie gelegenheid om in één keer de nog missende albums binnen te halen. Alles vormgegeven in een mooie box met veel extra bonustracks.

En wat krijg je dan? Een band die in de eerste jaren toch vooral symfonische rock maakte, met af en toe een excursie naar de spacerock en vooral met een typische cabareteske inslag. Het culmineert in een tweetal hoogtepunten: Rockpommels Land en Solar Music Live.
Hierna gaat Grobschnitt mee in de verandering die veel symfonische bands doormaken: het moet minder complex, korter en puntiger. Het levert een ander soort muziek op, maar minder zou ik het niet direct willen noemen. Wel komt deze muziek inmiddels af en toe wat gedateerd over, maar dat is mijns inziens een euvel waar veel jaren '80-muziek aan lijdt.
In 1990 is de koek helaas echt op en hoewel later nog wel wat concerten worden gegeven, is er nooit meer nieuw materiaal geschreven. Met deze box heb je heel veel Grobschnitt, hoewel er jammer genoeg ook nog best het een en ander ontbreekt. Als je het geld kunt missen dan is dit een fantastische aanschaf. Als dit niet het geval is, dan kun je de geremasterde albums inmiddels ook los kopen.

Sterk debuut, al is het met name de opener die indruk maakt. De band hanteert hier nog niet echt één stijl en is nog wat zoekende. Vanaf de opvolger wordt meer gekozen voor een symfonische koers, hier zijn de krautelementen nog wat meer aanwezig.

Lange tijd was dit album nauwelijks verkrijgbaar, maar sinds kort is het in een geremasterde editie weer op de markt, inclusief liveversies van Symphony en About My Town. Net als de volgende vier albums een absolute aanrader voor de liefhebber van Duitse symfonische rock.

Volledige recensie op Progwereld

Het concert dat ik vorig jaar van Grobschnitt zag was voor mij het beste concert van 2012. Ze gaven toen vier concerten met een symphonieorkest in het Duitse Hagen en de twee nummers op dit album (EP? Single?) zijn toen opgenomen.

Waarom een album met ruim twaalf minuten muziek terwijl ze ruim twee uur gespeeld hebben (en heel Rockpommels Land deden)? Ik heb geen idee maar ik heb een lieve duit over voor een cd of dvd van het volledige concert. Dit album is namelijk leuk als teaser maar ook niet meer dan dat.

Symphony is de versie met orkest van Die Sinfonie en daar proef je de meerwaarde van het orkest al vanaf de eerste klanken. Beyond daarentegen is hier een behoorlijk miskleun. Niets mis met het nummer maar het werkt binnen de context van Rockpommels Land en totaal niet als twee minuten afzonderlijke muziek.

Dit album is al met al eigenlijk vooral een gemiste kans maar ik blijf hopen dat ooit een volledig concert wordt uitgegeven...