Quella Vecchia Locanda bracht in het begin van de jaren '70 twee hooggewaardeerde albums uit en daar is het helaas bij gebleven. In 1993 verscheen echter bij het retro-label Mellow Records een live-album met oude opnamen.

Het eerste nummer zou uiteindelijk in sterk gewijzigde vorm op het debuut verschijnen en is het enige nummer dat doet denken aan het verdere werk van QVL. De rest van het album bevat covers, al dan niet voorzien van flinke jamsessies. Net als in het latere werk is er al een prominente rol weggelegd voor de dwarsfluit, waardoor ook dit album sterk aan Jethro Tull doet denken.

Het zou best een aardig - zij het vrij overbodig - album kunnen zijn maar de geluidskwaliteit is waanzinnig beroerd. De opnames zijn uit 1971 en lagen dus al ruim twintig jaar op de plank alvorens Mellow Records besloot dat dit kennelijk uitgavewaardig was. Ik deel die mening absoluut niet maar het is het label kennelijk toch gelukt om de hele oplage te verkopen. De fans moeten wanhopig geweest zijn. Of doof.

De viool wordt meestal toch wel wat klassieker gebruikt dan bij Jethro Tull, maar in Il Cieco zit dan bijvoorbeeld weer een viool-fluitduel dat zo van Tull had kunnen zijn.

It's a beautiful day ken ik verder niet, maar noch Gentle Giant, noch Jethro Tull zijn de eerste referenties die bij mij opkomen om het album als geheel te omschrijven. Daarvoor zit dit album mijns inziens te diep geworteld in de RPI-traditie, waarbij de klassieke invloeden nog wat dieper gingen dan in de Britse symfonische rock. PFM komt daarom als eerste in me op, zonder dat deze twee bands nou zoveel op elkaar lijken.

Het album is helaas wat aan de korte kant, maar wat een prachtige muziek! Misschien is het wel beter om te zeggen dat QVL in een nummer van vier minuten net zo veel te melden heeft als andere bands in een kwartier? Een van de klassiekers in de RPI en terecht!