Ik ben toch best een groot Fairport-fan, maar met deze eersteling kan ik niet zo gek veel. Het is allemaal niet onaardig, maar mijns inzien heeft het nog weinig te maken met de legendarische folkgroep en het helpt ook niet dat ik de stem van Iain Matthews niet heel prettig vind.
Psychedelische muziek die de ene keer wat geslaagder is dan de andere. Zo vind ik de cover van Cohen's Suzanne bijvoorbeeld helemaal niets. Reno, Nevada is daarentegen zo sterk dat ik niet snap waarom het niet op het album is beland. Die gitaarsolo van Richard Thompson

Genoeg verrassingen in de setlist (hij kan ook moeilijk de bekendste nummers allemaal op één dag spelen) maar voor mij daarmee geen echte aanrader. De eerste cd bevat met uitzondering van de opener geen persoonlijke favorieten en Script heeft wel eens betere versies gehad. Feast of Consequences klinkt live overigens alvast prima.

De tweede cd heeft in ieder geval bekend materiaal. Jigsaw klinkt wel erg gezapig maar vanaf Freaks komt de boel lekker op gang en komt er ook wat meer interactie met het publiek (met als hoogtepunt natuurlijk The Company).

Overigens vind ik dat Fish het er met Grendel eigenlijk nog heel behoorlijk vanaf brengt, ook al mist zijn stem de nodige dynamiek. In ieder geval heeft een aantal fans gekregen waar ze al tijden om gevraagd hebben.

Nou, inmiddels ben ik er wel doorheen. Een wat moeizaam boxje, uit wat achteraf beschouwd kan wordt als een hele lange en behoorlijk productieve overgangsperiode. Productief is alleen een kwantitatief begrip, en zo voelt het af en toe ook wel.

Zo ongeveer elk album bevat wel nummers die ten onrechte vergeten werden toen de band megasuccessen boekte, maar toch ook veel nummers die niet bijblijven. Hoogtepunt van de box is dan ook de live-cd met een opname uit 1974, waarop Green-werk wordt gecombineerd met later werk. Ondanks die mix is de toen nog relatief nieuwe zangeres Christine McVie overigens relatief weinig te horen.

Zoals gezegd: een leuk boxje, waarmee je in één keer de hele overgangsperiode compleet hebt (voor relatief weinig geld). Je krijgt daarnaast nog behoorlijk wat bonustracks, al voegen die mijns inziens vaak niet echt veel toe. Jammer alleen van de gebrekkige documentatie.

In de box Nothing More was al het nodige livemateriaal te vinden, maar Essen 1970 is bij mijn weten het enige los verkrijgbare live-album van Fotheringay. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Enerzijds is het geweldig om meer livemateriaal van deze geweldige band te horen, maar anderzijds laat de opnamekwaliteit toch wel te wensen over, waardoor de band erg rommelig klinkt. Vermoedelijk alleen voor de echte fan een aanrader.