CCC Inc. mag dan wel vijftig jaar bestaan, echt veel platen hebben ze in al die jaren niet opgenomen. De officiële albums zitten allemaal in deze box en verder nog een aantal schijfjes met demo's, bonusmateriaal, twee dvd's en vooral veel extra livemateriaal. Daardoor heb je wel een hoop doublures, maar ach, wat boeit het.

Minder bekende hoogtepunten: Kaap'ren varen (met Fred Pieck), Let it be me (met Sandra Reemer) en Ooit dachten wij dat, maar uiteindelijk zijn het toch vooral de nummers die ze altijd zijn blijven spelen die het meest beklijven, nummers als Castle in Spain, Midnight Special en Tennessee Waltz.

Mooi overzicht van de lange carrière - met veel onderbrekingen, dat wel - van een unieke Nederlandse groep muzikanten.

Met gemak de beste van Caravan sinds Blind Dog en eigenlijk vind ik deze - op dit moment - zelfs leuker dan de meeste albums uit hun hoogtijdagen.

Ik heb echt geen idee hoe ze het geflikt hebben, maar Caravan klinkt hier zo fris. Zelfs Pye Hastings, met wiens stem ik toch wel een beetje een haat-liefdeverhouding heb - overtuigt hier volledig. En Richardsons vioolspel lijkt op de een of andere manier veel meer gedragen, wat ik erg mooi vind (maar misschien gebruikt hij wel gewoon een andere viool). En vooral: wat een leuke nummers.

Grootste positieve verrassing van het jaar, wat mij betreft.

Carrie Underwood heeft een dijk van een stem, niet voor niets won ze - jaren geleden alweer - American Idol. Die stem leent zich wat mij betreft wel wat beter voor country en pop dan voor kerstliedjes. Let There Be Peace is een vrolijk gospelnummer en daar houdt ze haar toon ook wat lichter. Bij de echte traditionals heeft ze echter de neiging om heel zwaar aan te zetten, alsof het niet alleen maar vrolijkheid is maar ook een belijdenis. Dat mag, maar het wordt mij al snel wat zwaar op de hand.

Persoonlijke favoriet Little Drummer Boy wordt hier vakkundig om zeep geholpen en dat ligt niet aan Underwood, maar aan Isaiah Fisher, haar vijfjarige zoon. Het is ongetwijfeld heel aandoenlijk bij de kerstoom, maar ik vind het echt niet om aan te horen...

Een kerstalbum is meestal bedoeld als een tussendoortje, en gezien haar status in de Verenigde Staten zal het desondanks vast wel goed verkopen. Voor mij hoeft het in dit geval alleen niet zo.

Indrukwekkend - zij het niet compleet - overzicht van het werk van de veel te vroeg gestorven folkzanger. Het bevat een aantal complete albums (waarbij de volgorde soms afwijkt van degene op discogs) en losse nummers die op verzamel platen verschenen, alsmede de nodige samenwerkingen - met Pete Seeger, Leadbelly en uiteraard met Woody Guthrie. De geluidskwaliteit is niet altijd even goed, maar dat draagt ook wel weer bij aan de charme.

Claire Egan speelt traditionele Ierse folk, enkel op fiddle, en doet dat op zich met verve. Maar waar het stuk voor stuk bijzonder aardige nummers zijn, is Turning Tides mij als geheel in ieder geval veel te lang en vooral veel te veel van hetzelfde.

Ruim een jaar later kom ik hier toch wel enigszins op terug. Inmiddels heb ik deze musical ook een keer live gezien en dat voegde wel wat toe maar ook als luisterervaring is dit goed te doen. Ook maakt kennis van het verhaal het luisteren leuker.

Twee uur is lang en na een sterk begin zakt het aan het eind van de eerste act behoorlijk in met een paar redelijk suffe nummers. Gelukkig bevat de tweede akte vooral aardige melodieën. De nummers zijn - zoals het een musical betaamt - gevarieerd, met veel duetten en koortjes. Muzikaal is het voor Nolan-begrippen allemaal vrij ingetogen.

Grootste minpunt van Clive Nolan-musicals vind ik Agnieszka Swita. Ik heb geen idee wat Nolan in haar waardeert maar wat mij betreft is elke poging een semi-professionele voorstelling te maken bij voorbaat mislukt door die rare stem en dat vreselijke accent.
De overige vocalisten variëreren van redelijk (Nolan, David Clifford) tot goed (Victoria Bolley). David Clifford laat hier duidelijk horen dat zijn zang sterk verbeterd is sinds hij midden jaren negentig de zang overnam bij Red Jasper.
Bijrollen zijn er van Tracy Hitchings (Landmarq), Paul Manzi (Arena), Andy Sears (Twelfth Night), Damian Wilson (Threshold), Paul Menel (voorheen IQ), Noel Calcaterra en Chris Lewis (mij beide onbekend maar zeker die laatste heeft een goede dramatische performance). Veel vocalisten hebben maar één nummer te zingen, wat het live tot een vrij prijzig geheel maakt, en wat ook niet altijd even nodig is, sommige rollen lijken me verhaaltechnisch vrij overbodig.
Wat wel een hoop toevoegt is het koor, dat zowel ondersteunend als solo wordt ingezet. De kooropeming van One for the Noose is zelfs een van de sterkste stukken op het album.

Al met al dus toch wel een aardig geheel en in ieder geval beter dan voorganger She.

In potentie een erg aardig album maar de geluidskwaliteit schiet weer eens tekort, zoals bij wel meer live-albums van Mellow Records

Cyrille Verdaux heeft onder de naam Clearlight een paar hele mooie albums gemaakt. Dit is er bepaald niet een van.

Tirbal Hybrid Concept is een mix van tribal ritmes en een soort dansbare ambient, wat op zich best een prima combinatie zou moeten kunnen zijn. Het klinkt echter zo ongelooflijk nep dat het eerder op de lachspieren werkt. Het is ongetwijfeld een stuk goedkoper om alles te samplen, maar helaas is het resultaat daar dus ook naar...

Dit album is later heruitgegeven, na de dood van Menetrey, met een flink andere setlist. Beter is het daar in ieder geval niet van geworden.